Boyhood – Κριτική Ταινίας

1
1101
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 7    Average: 4.1/5]

Διάρκεια: 163′

Ηθοποιοί: Ellar Coltrane, Ethan Hawke, Patricia Arquette, Jordan Howard, Lorelei Linklater, κ.α.

Με μια διάχυτη αισιοδοξία παρακολουθούμε τον μικρό Μέισον και την οικογένειά του να ζουν τη ζωή τους, να μεγαλώνουν, να αλλάζουν κι όλα αυτά παράλληλα με την ιστορία της Αμερικής που μεγαλώνει… Boyhood…Η πιο ωραία ειπωμένη ιστορία ενηλικίωσης που γνώρισε ποτέ το σινεμά μάς κάνει να αναπολούμε τη δική μας παιδική ηλικία, αλλά και να προβληματιζόμαστε με απλότητα, χιούμορ και ευαισθησία για το νόημα της ζωής, τη συντροφικότητα, τον χρόνο που περνάει γρήγορα μέσα από εικόνες, καθημερινότητες, μικρές και μεγάλες στιγμές γεμάτες φυσικότητα, ανθρωπιά, τρυφερότητα, αλήθεια.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4 / 5

Αυτό που έκανε ο σκηνοθέτης Richard Linklater, ίσως μας φέρνει αντιμέτωπους με μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου. Μπορεί να ακούγεται (και ίσως σε μερικούς να φαίνεται) υπερβολικό, ωστόσο η προσπάθεια του σκηνοθέτη της τριλογίας “Πριν”, να κινηματογραφήσει ένα παιδί από την ηλικία των 7 εώς και το 18ο έτος της ηλικίας του, τους γονείς και όλα τα πρόσωπα σε real time διαστήματος 12 χρόνων, συνιστά μια απίστευτη πρωτοτυπία για το Χόλιγουντ.

Αν το σκεφτεί κανείς, πρόκειται για έναν πραγματικό κινηματογραφικό άθλο, αυτή η ταινία-ύμνο στη ζωή, η οποία ουσιαστικά διήρκεσε 12 χρόνια (2002-2013), καθώς ο σκηνοθέτης συγκέντρωνε τους ίδιους, κάθε φορά, ηθοποιούς, μπροστά από την κάμερα και αυτό του έδωσε μια πρώτη δικαίωση, διότι κέρδισε την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας στην 64η Μπερλινάλε.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του ίδιου του σκηνοθέτη, η μεγαλύτερη δυσκολία του εγχειρήματος του, ήταν να βρει ένα αγόρι που να μπορεί να «δεσμευτεί» για 12 χρόνια, ώστε να αποτυπώσει στην κάμερα το πέρασμα του χρόνου επάνω στο ίδιο πρόσωπο που μεγαλώνει αληθινά και μεταμορφώνεται εξωτερικά κι εσωτερικά, την ώρα που πολλοί συνάδελφοι του θα επέλεγαν τουλάχιστον τρεις ή και παραπάνω νεαρούς ηθοποιούς για τον ίδιο ρόλο.

Όμως για καλή του τύχη βρήκε τον εξαιρετικό πιτσιρικά Έλαρ Κολτρέιν, ο οποίος εξαρχής του έβγαζε κάτι καλλιτεχνικό, ακόμα και ως παιδάκι, πιθανώς και λόγω του γεγονότος πως οι γονείς του ήταν καλλιτέχνες. Ο ίδιος ο Έλαρ σχολίασε για την επιλογή του: «Τα δώδεκα χρόνια ήταν διπλάσια της ηλικίας μου, όταν ξεκινήσαμε. Και τώρα ακόμα δεν μπορώ να φανταστώ τα επόμενα 12 χρόνια μου, πόσο μάλλον τότε. Αρκετά χρόνια μετά άρχισα να κατανοώ τι γίνεται και τι γυρίζαμε». Έτσι, ο Έλαρ βρέθηκε με μια δεύτερη οικογένεια, εκείνη των συντελεστών της ταινίας.

Παρά τα όποια (αναπόφευκτα) κλισέ της και την ίσως τραβηγμένη σε 2-3 σημεία εξέλιξη της πλοκής (άλλωστε μιλάμε για ταινία 163 λεπτών), το Boyhood αποφεύγει τις πολλές φανφάρες και φιλοσοφικές αναζητήσεις για την ίδια την ζωή και αφήνει τους πρωταγωνιστές και κυρίως τον μικρό και στην συνέχεια έφηβο Mason να “γράφει” στην κάμερα και να μας συναρπάσει με την αλλαγή στην φυσιογνωμία και στον χαρακτήρα του.

Είναι εντυπωσιακό και συνάμα πρωτοποριακό να βλέπεις σε κάτι παραπάνω από 2,5 ώρες έναν άνθρωπο να εξελίσσεται τόσο πολύ και να περνάει διάφορα στάδια στην ζωή του, ειδικά στο διάστημα μεταξύ 7-18 ετών. Όπως και η ζωή των περισσότερων ανθρώπων, έτσι και του μικρού Mason ακροβατεί ανάμεσα σε ευχάριστες και δυσάρεστες εμπειρίες, απλές απολαύσεις της ζωής, πίκρες αλλά και χαρές και γενικότερα μέσα από τα μάτια του ήρωα είναι σαν να ξαναζούμε τα παιδικά μας χρόνια, γεμάτα αθωότητα, αφέλεια αλλά και αυθεντικότητα πάνω απ’ όλα και εκεί έγκειται σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία του Boyhood.

Ένας από τους φόβους που είχαμε για την ταινία, ήταν μήπως και αρχίζει να “πιέζει” τον θεατή να νιώσει συναισθήματα ή μήπως λαΐκιζε στην προσπάθεια να μας κάνει τον πιτσιρικά αρεστό. Τελικά, όχι μόνο τίποτα από τα δυο δεν συμβαίνει αλλά ο Ellar Coltrane είναι εξαιρετικός και πάνω απ’ όλα αυθεντικός, καταφέρνοντας να μας “κερδίσει” σε όλο το διάστημα της ταινίας. Με την πολύτιμη βοήθεια κυρίως του Ethan Hawke πιο πολύ αλλά και της Patricia Arquette, η χημεία της οικογένειας είναι τόσο μεγάλη, που νιώθεις ότι είναι και στην πραγματικότητα έτσι.

Συν τοις άλλοις, εκεί που η ταινία πάει να ξεφύγει και να γίνει κουραστική, με απλές “καθημερινές” κινήσεις ο σκηνοθέτης μας προσγειώνει στον ρεαλισμό της ταινίας και καταφέρνει να βγάλει πολλά συναισθήματα, χωρίς να τα εκβιάζει και αυτό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για μια ταινία που θα μπορούσε πολύ άνετα να γίνει δακρύβρεχτη ή γενικότερα να ξεφύγει από αυτό που ήθελε εξ’ αρχής να φτιάξει ο Linklater.

Για να συνοψίσουμε λοιπόν, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πρωτοποριακή, σημαδιακή -και δεν ξέρω τι άλλο- ταινία, η οποία θέτει τις βάσεις για να αρχίσουν πολλοί σκηνοθέτες να σκέφτονται δημιουργικές και καινοτόμες ιδέες, καθώς το Boyhood αποτελεί ένα εκπληκτικό κινηματογραφικό “πείραμα”, το οποίο αποτελεί ένα μάθημα για την ίδια την ζωή και το πόσο πρέπει να απολαμβάνουμε ακόμα και τις πιο απλές στιγμές της. Μια ταινία που αναμφίβολα, αποτελεί ορόσημο για το σύγχρονο σινεμά και θα συζητιέται για πολλά χρόνια.

Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.