Επιστρέφει η εκπομπή “Παιχνίδια χωρίς σύνορα”

0
686
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 7    Average: 3.7/5]

Τα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα (Jeux Sans Frontières – JSF) ήταν ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοτηλεόρασης (EBU), το οποίο ξεκίνησε το 1965 ως η διεθνής εκδοχή του γαλλικού προγράμματος Intervilles. Η ιδέα ανήκε στον Στρατηγό Σαρλ ντε Γκωλ και είχε ως στόχο τη συμφιλίωση των νέων της μεταπολεμικής Ευρώπης, μέσα από ευρηματικά παιχνίδια στα οποία διαγωνίζονταν δήμοι και κοινότητες από διαφορετικές χώρες.

Πλέον η εκπομπή θα επιστρέψει και πάλι από την συχνότητα της ΕΡΤ και όπως λέγεται, συζητήσεις έχουν γίνει με τον Κωνσταντίνο Σγόντζο, που παρουσίαζε τα «Παιχνίδια χωρίς σύνορα» και στο παρελθόν.

Η Ιστορία των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα

Το 1965 τα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα ξεκίνησαν με τη συμμετοχή τεσσάρων χωρών (Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία). Η τεράστια επιτυχία του προγράμματος κίνησε το ενδιαφέρον συμμετοχής πολλών ακόμα χωρών, με αποτέλεσμα το 1979 να λάβουν μέρος για πρώτη φορά οκτώ χώρες συνολικά. Το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε το 1994, με τη συμμετοχή εννέα χωρών.

Μετά από 18 έτη, τα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα σταμάτησαν το 1983, αλλά επανήλθαν στις τηλεοπτικές οθόνες το 1988. Η Επιστροφή των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα οφείλεται στον παρουσιαστή της ιταλικής τηλεόρασης Ettore Andenna. Η EBU δήλωνε πως θα χρειαζόταν η συμμετοχή δύο «μεγάλων» χωρών στη νέα διοργάνωση, η Ιταλία ήταν μέσα, το θέμα ήταν η Γαλλία! Σε συνάντηση που είχε ο Ettore Andenna με την πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου κα Simone Veil, το πρόβλημα λύθηκε σε δύο ώρες! Έως και το 1982 οι εκπομπές μεταδίδονταν ζωντανά μέσω του δικτύου της EBU στις χώρες που συμμετείχαν ενώ από το 1988 η εκπομπή προβάλλονταν μαγνητοσκοπημένη.

Το 1996 αποτελεί μία κρίσιμη χρονιά για τα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα, καθώς συνέβησαν ριζικές αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής του προγράμματος. Προκειμένου να μετριαστεί το υψηλό κόστος της παραγωγής, ανατέθηκε η διοργάνωση όλων των εκπομπών κάθε χρονιάς σε μία και μόνο χώρα, την Ιταλία, με εξαίρεση το 1997 (όπου 9 εκπομπές διοργανώθηκαν στην Ουγγαρία και ο τελικός της χρονιάς στην Πορτογαλία).

Φαίνεται όμως ότι αυτή η αλλαγή δεν συνέβαλε θετικά στην εξέλιξη του προγράμματος, καθώς το 2000 αποφασίστηκε αρχικά η αναβολή και στη συνέχεια η οριστική διακοπή του. Το 2007 η EBU ακύρωσε την προγραμματισμένη επαναφορά του προγράμματος λόγω του υψηλού κόστους παραγωγής. Τα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα είναι μία από τις πιο ακριβές τηλεοπτικές παραγωγές, για παράδειγμα η ΕΡΤ (Ελληνική Τηλεόραση) δαπανούσε κάθε χρόνο για την σειρά περίπου 100 εκατομύρια δραχμές ή 283.203 ευρώ.

Αναβίωση των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 4 Ιουνίου 2007 ξεκίνησε συλλογή υπογραφών μέσω του διαδικτύου με αίτημα την επιστροφή των JSF. Το αίτημα θα παραδοθεί στους υπευθύνους της EBU καθώς επίσης και σε εθνικούς τηλεοπτικούς φορείς.

Μεταξύ 1965 και 1999, 20 χώρες συμμετείχαν συνολικά στις 30 διοργανώσεις των JSF (αν θεωρήσουμε ως ξεχωριστές τις συμμετοχές της Ουαλίας και της Τσεχοσλοβακίας):

Συμμετέχουσες Χώρες

Χώρα Έτη συμμετοχής Διοργανώσεις Νίκες
 Βέλγιο 1965-1982, 1988-1989 20 2
 Γερμανία 1965-1980 16 6
 Γαλλία 1965-1968, 1970-1982, 1988-1992, 1997-1999 25 3
 Ιταλία 1965-1982, 1988-1999 30 4
 Ελβετία 1967-1982, 1992-1999 24 2
 Ηνωμένο Βασίλειο 1967-1982 (1991-1994: Ουαλία μόνο) 16 4
 Ολλανδία 1970-1977, 1997-1998 10 0
 Λίχτενσταϊν 1976 1 (μία εκπομπή) 0
 Γιουγκοσλαβία 1978-1982, 1990 6 0
 Πορτογαλία 1979-1982, 1988-1998 15 5
 Ισπανία 1988, 1990-1992 4 1
 Άγιος Μαρίνος 1989-1991 3 0
 Ουαλία 1991-1994 4 0
 Τυνησία 1992 1 0
 Τσεχοσλοβακία 1992 1 1
 Τσεχία 1993-1995 3 2
 Ελλάδα 1993-1999 7 0
 Ουγγαρία 1993-1999 7 3
 Σλοβενία 1994, 1996-1997, 1999 (πρωτύτερα ως Γιουγκοσλαβία) 4 0
 Μάλτα 1994-1995 2 0

Νικήτριες Πόλεις

Χρονιά Πόλη Χώρα Χρονιά Πόλη Χώρα
1965 Ciney
Saint-Amand-les-Eaux
 Βέλγιο
Γαλλία
1966 Eichstätt  Δυτική Γερμανία
1967 Duderstadt  Δυτική Γερμανία 1968 Siegen  Δυτική Γερμανία
1969 Wolfsburg
Shrewsbury
 Δυτική Γερμανία
Ηνωμένο Βασίλειο
1970 Como  Ιταλία
1971 Blackpool  Ηνωμένο Βασίλειο 1972 La Chaux-de-Fonds  Ελβετία
1973 Ely  Ηνωμένο Βασίλειο 1974 Muotathal  Ελβετία
1975 Nancy  Γαλλία 1976 Ettlingen  Δυτική Γερμανία
1977 Schliersee  Δυτική Γερμανία 1978 Abano Terme  Ιταλία
1979 Bar-le-Duc  Γαλλία 1980 Vilamoura  Πορτογαλία
1981 Dartmouth
Lisbonne
 Ηνωμένο Βασίλειο
Πορτογαλία
1982 Rochefort  Βέλγιο
1988 Μαδέρα  Πορτογαλία 1989 Αζόρες  Πορτογαλία
1990 Jaca  Ισπανία 1991 Vigevano  Ιταλία
1992 Trebic  Τσεχοσλοβακία 1993 Kecskemét  Ουγγαρία
1994 Ceska Trebova  Τσεχία 1995 Μπρνο  Τσεχία
1996 Kecskemét  Ουγγαρία 1997 Amadora  Πορτογαλία
1998 Százhalombatta  Ουγγαρία 1999 Bolzano Südtirol  Ιταλία

Τρόπος διεξαγωγής

Κατά τα έτη 1965 – 1967, τα παιχνίδια διεξάγονταν ταυτόχρονα και στις δύο χώρες. Ο τρόπος με τον οποίο γίνονταν η διεξαγωγή των παιχνιδιών ήταν ο ακόλουθος: Κάθε ομάδα έστελνε ορισμένα μέλη της στην χώρα με την οποία ανταγωνίζονταν ενώ τα υπόλοιπα μέλη παρέμειναν στην χώρα τους για να αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους τους που είχαν έρθει από την άλλη πόλη (χώρα).

Η σειρά αλλάζει πλήρως το 1967 με την είσοδο στην διοργάνωση δύο επιπλέον χωρών, της Ελβετίας και της Μεγάλης Βρετανίας. Έκτοτε, σε κάθε εκπομπή πλέον, παίρνουν μέρος ομάδες από όλες τις συμμετέχουσες χώρες, κάτι το οποίο αποτέλεσε την τελική μορφή των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα.

Ο αριθμός των παιχνιδιών σε κάθε εκπομπή ήταν από οκτώ έως δέκα (ανάλογα τη κάθε χρονιά). Ανάλογα με την πολυπλοκότητα κάθε παιχνιδιού (το διαθέσιμο πεδίο δράσης και το διαθέσιμο εξοπλισμό) και τον αριθμό των συμμετεχουσών ομάδων, τα παιχνίδια παιζόταν σε έναν, δύο ή τρεις γύρους, ώστε να διαγωνιστούν όλες οι ομάδες, εκτός αν προβλεπόταν ο “εκ περιτροπής αποκλεισμός” μιας ομάδας σε κάθε παιχνίδι (χάριν εξοικονόμησης χώρου, χρόνου και τελικά χρήματος). Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν οι ομάδες αντιμετώπιζαν πρόβλημα, που οφείλονταν σε κατασκευαστική αστοχία του εξοπλισμού τους και είχε φανερά αντίκτυπο στην απόδοσή τους, τότε κατόπιν γνωμοδότησης των κριτών, διεξαγόταν ένας επαναληπτικός γύρος, για όσες ομάδες είχαν τέτοιου είδους προβλήματα.

Κάθε εκπομπή διεξαγόταν σε διαφορετική χώρα και η θεματολογία των παιχνιδιών αντλούνταν συνήθως από την ιστορία και τον πολιτισμό της φιλοξενούσας χώρας. Η τελευταία εκπομπή κάθε χρονιάς αποτελούσε τον “Τελικό”, στον οποίο διαγωνίζονταν οι ομάδες που είχαν συγκεντρώσει την υψηλότερη βαθμολογία από κάθε χώρα, στις προηγούμενες εκπομπές της χρονιάς.

Κάθε εκπομπή αναδείκνυε τόσο τη χώρα και τον τόπο, στον οποίο διεξαγόταν, όσο και των (κωμο-)πόλεων, οι οποίες συμμετείχαν σε αυτή. Αυτό γινόταν με ειδικά βίντεο από κάθε τόπο (card postal), που προβάλλονταν μεταξύ των παιχνιδιών. Έτσι, οι τηλεθεατές μπορούσαν να θαυμάσουν ευρωπαϊκούς τουριστικούς προορισμούς, δημοφιλή μνημεία, παραδοσιακά κτίρια, μαγευτικά τοπία, δραστήριους πολίτες κ.α. από κάθε συμμετέχουσα πόλη και από την άλλη κάθε δήμος ή κοινότητα είχε τη δυνατότητα να προβληθεί σε ένα ευρύ ευρωπαϊκό κοινό.

Παιχνίδια με προκριματικούς γύρους

Ορισμένα παιχνίδια σχεδιάστηκαν έτσι, ώστε σε κάθε γύρο να αποκλείεται η ομάδα με τη χειρότερη επίδοση, ενώ οι υπόλοιπες προκρίνονταν στον επόμενο προκριματικό γύρο, μέχρι τον τελικό, ο οποίος αναδεικνύει και το νικητή.

Παιχνίδια με συμμετοχή αντιπάλων

Σε πολλές περιπτώσεις, η αποστολή μιας ομάδας δυσχεραίνονταν από παίκτη αντίπαλης ομάδας (ή παίκτες αντίπαλων ομάδων). Έτσι, κάθε ομάδα συμμετείχε με δύο τρόπους στο παιχνίδι: μια φορά, εκτελώντας την αποστολή της (από την οποία βαθμολογούνταν), και άλλη μια δυσκολεύοντας το παιχνίδι των αντιπάλων της (ώστε να χάσουν όσους περισσότερους βαθμούς μπορούσαν).

Παιχνίδια συνεργασίας

Αντίθετα, με την προηγούμενη περίπτωση, παίκτες διαφορετικών ομάδων λαμβάνουν μέρος στην ίδια αποστολή ως σύμμαχοι. Αυτά τα παιχνίδια, διεξάγονται κλασικά σε δύο γύρους, σε κάθε έναν από τους οποίους συμμετέχουν οι ίδιες ομάδες. Κατόπιν κλήρωσης, ορίζονταν τα ζευγάρια του πρώτου και του δεύτερου γύρου, έτσι ώστε κάθε ομάδα να συνεργαστεί με διαφορετική ομάδα σε κάθε γύρο. Ανάλογα με τη κατάταξη κάθε γύρου, κάθε ζευγάρι ομάδων λάμβανε μια φθίνουσα βαθμολογία. Κατόπιν, κάθε ομάδα άθροιζε τις επιμέρους βαθμολογίες της (ως αποτέλεσμα των συνεργασιών της) και προέκυπτε η συνολική βαθμολογία του παιχνιδιού, βάση της οποίας γινόταν η κατάταξη και η τελική βαθμολόγηση του παιχνιδιού.

Παιχνίδια Συγκομιδής βαθμών

Ένας σχετικά μικρός αριθμός παιχνιδιών βασιζόταν στη συγκομιδή όσο το δυνατόν περισσότερων βαθμών, όπως αυτοί προέκυπταν ύστερα από μαθηματικές πράξεις. Σε αυτή τη κατηγορία, θα μπορούσαν να συγκαταλέγονται και τα παιχνίδια συνεργασίας, που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Άλλο ένα παράδειγμα τέτοιων παιχνιδιών είναι το παιχνίδι των ερωτήσεων, με το οποίο ολοκληρώθηκε η εκπομπή των ΠΧΣ, στις Βρυξέλλες το 1989. Το παιχνίδι αυτό διεξήχθη σε 5 γύρους, όπου συμμετείχαν όλες οι διαγωνιζόμενες ομάδες. Κάθε γύρος, ξεκίναγε με την ανάκρουση ενός γνωστού τραγουδιού. Μετά τη πάροδο λίγων δευτερολέπτων και το σφύριγμα των κριτών, ένας παίκτης από κάθε ομάδα ολοκλήρωνε μια σύντομη αποστολή. Κατόπιν, βάση των χρονικών επιδόσεών τους, οι ομάδες βαθμολογούνταν κατά το γνωστό τρόπο, αλλά στη συνέχεια ο παρουσιαστής ρωτούσε κάθε παίκτη (με τη σειρά ολοκλήρωσης της αποστολής) τον τίτλο ή το όνομα του τραγουδιστή του κομματιού, που ακουγόταν. Και τότε:

Αν ο παίκτης δεν το έβρισκε, αφαιρούνταν ένας βαθμός από την τρέχουσα βαθμολογία του και ο παρουσιαστής ξαναρωτούσε το παίκτη με την αμέσως χειρότερη επίδοση κ.ο.κ.

Αν κάποιος από όλους του παίκτης έβρισκε τη σωστή απάντηση, τότε κέρδιζε δύο βαθμούς στην τρέχουσα βαθμολογία.

Αν κανένας παίκτης δεν το έβρισκε τότε έχανε όλη η σειρά των παικτών από έναν βαθμό.

Η προαναφερθείσα διαδικασία επαναλήφθηκε τέσσερις φορές με διαφορετικά σύνολα παικτών και κάθε επιμέρους βαθμολογία προστίθετο με την προηγούμενη ή τις προηγούμενες. Το τελικό άθροισμα μετά και τον πέμπτο γύρο, καθόριζε την τελική κατάταξη και βαθμολογία του παιχνιδιού.

Άλλο ένα παιχνίδι, που επαναλήφθηκε σε πολλές εκπομπές, ήταν εκείνο με τις σημαίες των μαθηματικών συμβόλων. Χρησιμοποιόντας μια γεννήτρια τυχαίων αριθμών, ο υπολογιστής καταχωρούσε έναν ακέραιο, διψήφιο αριθμό σε κάθε ομάδα. Επιπλέον, επέλεγε ένα ακόμη φυσικό αριθμό το οποίο ήταν κοινό για όλες τις ομάδες. Στη συνέχεια, παίκτες από κάθε ομάδα εκτελούσαν μια κολυμβητική αποστολή προς μια εξέδρα, πάνω στην οποία στηρίζονταν και κρέμονταν τόσες σημαίες, όσος και ο αριθμός των ομάδων. Σε κάθε σημαία απεικονίζονταν ένα από τα τέσσερα μαθηματικά σύμβολα (+ , – , × , ÷). Κάθε ομάδα κατακτούσε ένα σύμβολο το οποίο χρησιμοποιούνταν ως τελεστής μεταξύ του τυχαίου αριθμού της ομάδας με τον τυχαίο, κοινό αριθμό. Προφανώς, τα σύμβολα “+” και “×” ήταν προτιμητέα και γι’ αυτό γίνονταν μάχη για την κατάκτησή τους, με τους ηττημένους να συμβιβάζονται με κάποιο από “-” και “÷”. Το αποτέλεσμα της πράξης καταχωρούνταν ως ο νέος αριθμός της κάθε ομάδας (στην περίπτωση του “÷”, γινόταν στρογγυλοποίηση στην ακέραιη μονάδα, ενώ αν ο κοινός αριθμός υπερείχε του αυτού της ομάδας, τότε το αποτέλεσμα ήταν 0. Αντίστοιχα, στο σύμβολο “-“, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να λάβει αρνητική τιμή). Στη συνέχεια, ο υπολογιστής ανανέωνε τον τυχαίο αριθμό και επαναλαμβανόταν η προηγούμενη διαδικασία ακόμη δυο φορές. Το τελικό αποτέλεσμα από τις πράξεις και των τριών γύρων, καθόριζε την τελική κατάταξη και βαθμολογία του παιχνιδιού. Η επιλογή του χρησιμότερου συμβόλου σε κάθε γύρο ήταν κρίσιμη και στρατηγική. Η επιλογή και η κατάκτηση του συμβόλου “×” είναι ο προφανής στόχος κάθε γύρου αυτού του παιχνιδιού, αλλά όχι πάντα. Αν για παράδειγμα, μια ομάδα, που σε κάποιο γύρο πήρε ένα “÷” και το αποτέλεσμα της έγινε 0 ή ένα “-” και το αποτέλεσμά της έγινε αρνητικό και αν στον επόμενο γύρο ευνοηθεί να κερδίσει το “×”, τότε το νέο αποτέλεσμα θα παραμείνει μηδενικό ή αρνητικό αντίστοιχα.

Φιλ ρουζ (Fil rouge)

Το “Φιλ ρουζ” (Fil rouge), ήταν ένα παιχνίδι που διεξαγόταν από όλες τις ομάδες καθ’ όλη τη διάρκεια της εκπομπής με μία ή δύο ομάδες σε κάθε γύρο. Έτσι, οι γύροι του φιλ ρουζ παρεμβάλλονταν του παιχνιδιού εναλλάσσονταν με τα υπόλοιπα παιχνίδια. Συχνά, οι ομάδες, που συμμετείχαν σε κάθε γύρο φιλ ρουζ απουσίαζαν από το παιχνίδι, που προηγούνταν, ώστε αφ’ ενός να προετοιμαστούν για το φιλ ρουζ και αφ’ ετέρου να εξοικονομηθεί μια θέση στο πεδίο των παιχνιδιών (βλέπε παραπάνω: “εκ περιτροπής αποκλεισμός”). Η βαθμολογία από το φιλ ρουζ προστίθετο στη συνολική βαθμολογία, αφού και η τελευταία ομάδα έπαιζε στο φιλ ρουζ, πριν το μεγάλο παιχνίδι του τελικού.

Τζόκερ (Joker)

Μια πρωτότυπη ιδιομορφία των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα, ήταν το “τζόκερ” μια κίνηση εξόχως στρατηγική. Κάθε ομάδα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πριν από ένα παιχνίδι το “τζόκερ”, ώστε να διπλασιάσει τους βαθμούς της στο τέλος του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Όλες οι ομάδες έπρεπε να έχουν κάνει τζόκερ υποχρεωτικά μέχρι και το προτελευταίο παιχνίδι της βραδιάς. Τζόκερ στο φιλ ρουζ και στο παιχνίδι του τελικού απαγορεύονταν.

Χαρακτηριστικό σύμβολο του τζόκερ ήταν το κόκκινο καπέλο του μεσαιωνικού γελωτοποιού, το οποίο πέρασε σταδιακά στο λογότυπο των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα. Τέτοια καπέλα, βαμμένα στα χρώματα κάθε ομάδας, στερεώνονταν σε κοντάρια, τα οποία κρατούσαν είτε ο αρχηγός είτε κάποιος άλλος εκπρόσωπος της ομάδας, που στεκόταν κοντά στον παρουσιαστή της εκπομπής, για να δηλώσει, ότι η ομάδα του θα “παίξει τζόκερ” στο επόμενο παιχνίδι.

Στοίχημα

Το 1994 μπήκε και το στοίχημα. Ο αρχηγός της κάθε ομάδας, σε ένα παιχνίδι στο οποίο η ομάδα του μετά από κλήρωση δεν έπαιζε, στοιχημάτιζε σε μια άλλη χώρα και έπαιρνε όσους βαθμούς έπαιρνε και εκείνη. Το 1995 δεν ίσχυσε το “στοίχημα”, αλλά πάλι κάθε ομάδα δεν έπαιζε σε ένα παιχνίδι μετά από κλήρωση πάλι.

Παιχνίδι του τελικού

Από το 1988 και έπειτα, στο τελευταίο παιχνίδι, όπου συμμετείχαν πάντα όλες οι ομάδες και κατά κανόνα διεξαγόταν όλο σε έναν γύρο, όλες οι ομάδες διπλασίαζαν τους βαθμούς τους.

Παιχνίδι των παρουσιαστών

Ορισμένες εκπομπές, περιελάμβαναν ένα παιχνίδι, στο οποίο συμμετείχαν μόνο οι παρουσιαστές-εκπρόσωποι των κρατικών τηλεοπτικών σταθμών, που μετέδιδαν το πρόγραμμα. Οι επιδόσεις στο συγκεκριμένο παιχνίδι δεν προσμετρούνταν στη γενική βαθμολογία. Αποτελούσαν όμως πηγή σαρκαστικών σχολίων και φιλοφρονήσεων μεταξύ των παρουσιαστών.

Σε άλλες περιπτώσεις όμως (π.χ. το 1993) ήταν υποχρεωτικό ο παρουσιαστής κάθε χώρας να συμμετάσχει σαν παίκτης σε ένα παιχνίδι, μαζί με τους κανονικούς παίκτες της ομάδας που εκπροσωπούσε την χώρα του.

Κατάταξη και βαθμολογία

Ανεξάρτητα, από τον αριθμό των γύρων κάθε παιχνιδιού, η κατάταξη των ομάδων γίνονταν βάσει των κριτηρίων επίδοσής τους, τα οποία ήταν συνήθως:

α) η σειρά τερματισμού σε μια κούρσα ενός γύρου,

β) η σειρά αποκλεισμού σε κούρσες προκριματικών γύρων,

γ) ο χρόνος ολοκλήρωσης μιας αποστολής,

δ) η τιμή ενός φυσικού μεγέθους (μήκος, όγκος, μάζα, ανάλογα με τη φύση του παιχνιδιού)

ε) ο αριθμός των αντικειμένων, που συλλέχθηκαν, προστέθηκαν, αφαιρέθηκαν ή καταστράφηκαν (ανάλογα με το σκοπό του παιχνιδιού) και σε περίπτωση ισοπαλίας, εξετάζεται ο χρόνος, στον οποίο ολοκληρώθηκαν.

στ) ο αριθμός των ολοκληρωμένων επιπέδων ενός παιχνιδιού και σε περίπτωση ισοπαλίας, εξετάζεται ο χρόνος, στον οποίο ολοκληρώθηκαν.

ζ) η βαθμολογία, όπως προκύπτει από μαθηματικές πράξεις μεταξύ των επιμέρους βαθμολογιών ανά γύρο του ίδιου παιχνιδιού.

Η βαθμολογία κάθε παιχνιδιού ήταν η σειρά κατάταξης ανάστροφα (δηλ. η τελευταία ομάδα έπαιρνε 1 βαθμό, η προτελευταία ομάδα 2 βαθμούς κ.ο.κ με την πρώτη ομάδα να παίρνει τόσους βαθμούς όσες και οι ομάδες, που συμμετείχαν στο εν λόγω παιχνίδι. Οι σχετικές διαφορές στις επιδόσεις των ομάδων δεν αντικατοπτρίζονταν στην τελική βαθμολογία του παιχνιδιού.

Σε περίπτωση ισοπαλίας δύο ή περισσότερων ομάδων σε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι (και εφόσον δεν υπήρχαν μετρήσεις μεγαλύτερης ακριβείας ή σχετικοί κανονισμοί, ώστε να σπάσουν οι ισοπαλίες), τότε στις ισόπαλες ομάδες απονέμονταν όλοι οι βαθμοί, που προβλέπονταν για τη θέση στην οποία συνέβη ισοπαλία. Αν για παράδειγμα τρεις ομάδες ισοβαθμούσαν στη 2η θέση της κατάταξης, τότε η ομάδα με την 3η επίδοση κατατασσόταν 5η και λάμβανε τους βαθμούς της 5ης θέσης.

 

Ελληνικές νίκες

Συνολικά, η Ελλάδα σημείωσε τρεις νίκες, αλλά καμία σε τελικό: Το 1995 με τη Ρόδο στο Μιλάνο, με 62 βαθμούς, και τη Πάτρα, πάλι το 1995 στη Μάλτα, με 59 βαθμούς. Η τρίτη νίκη ήταν από την Κομοτηνή στο Τρέντο το 1998 με 83 βαθμούς.

Διοργανώσεις Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα επί ελληνικού εδάφους

Εκτός από τις νίκες όμως, η Ελλάδα φιλοξένησε αρκετές φορές τα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα. Η αρχή έγινε το 1993 στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Μαρούσι. Το θέμα της εκπομπής, “Οι 12 άθλοι του Ηρακλή”.

Το 1994 τα Παιχνίδια έγιναν στον Πόρο με θέμα, “Τις περιπέτειες του Οδυσσέα”.

Το 1995 πραγματοποίηθηκαν δύο εκπομπές και οι δύο στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Η πρώτη με θέμα “Μύθοι του Αισώπου” και η δεύτερη “Οι περιπέτειες του Θησέα”.

Οι παρουσιαστές της Έλλάδας στα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα ήταν οι εξής:

  • 1993 Η Δάφνη Μπόκοτα στην Ουαλία, Πορτογαλία, Ελβετία και Τσεχία. Η Βέρα Στρατάκου στην Ιταλία και την Ουγγαρία. Οι Άντζελα Γκερέκου και Γιώργος Τσιδίμης στην Ελλάδα.
  • 1994 Η Δάφνη Μπόκοτα (στην Ελλάδα με τον Φίλιππο Σοφιανό).
  • 1995 Η Δάφνη Μπόκοτα στην Ιταλία, Πορτογαλία, Μάλτα, Ελλάδα και στο τελικό της Ουγγαρίας. Ο Φίλιππος Σοφιανός στη Τσεχία, Ουγγαρία και στην Ελλάδα.1996 Η Δάφνη Μπόκοτα από την 1η μέχρι την 5η εκπομπή.Ο Κώστας Σγόντζος από την 6η μέχρι την 9η και μαζί στο τελικό.1997 Η Δάφνη Μπόκοτα και ο Κώστας Σγόντζος.
  • 1998 & 1999 Ο Κώστας Σγόντζος.

Οι Έλληνες κριτές ήταν:

  • 1993: Νίκος Μπερεδήμας
  • 1994: Ειρήνη Καμπερίδου
  • 1995 – 1999: Μπάμπης Ιωάννιδης

– Σε άλλα θέματα:

Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.