Her – Κριτική ταινίας

5
1998
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 5    Average: 3.2/5]

Διάρκεια: 126′

Πρωταγωνιστούν: Joaquin Phoenix, Scarlett Johannson, Amy Adams, Rooney Mara, κ.α.

Σε ένα όχι τόσο μακρινό μέλλον στο Λος Άντζελες, ζει ο Θέοντορ Τουόμπλι (Γιοακίν Φοίνιξ), ένα μοναχικός και ιδιαίτερος άνδρας, που βγάζει τα προς το ζην γράφοντας προσωπικά γράμματα για λογαριασμό άλλων. Μόνος μετά από μια μακρόχρονη σχέση, αποφασίζει να αγοράσει ένα προηγμένο λειτουργικό σύστημα, το οποίο υπόσχεται ότι ανταποκρίνεται στις προσωπικές ανάγκες κάθε χρήστη καθώς αποτελεί μια διαισθητική και μοναδική οντότητα από μόνη της. Ενεργοποιώντας το, γνωρίζει τη “Σαμάνθα” (Σκάρλετ Γιόχανσον), μια χαρούμενη γυναικεία φωνή που αποδεικνύεται διορατική, ευαίσθητη αλλά και εξαιρετικά αστεία. Όταν όμως οι ανάγκες και οι επιθυμίες της μεγαλώνουν, σε συνδυασμό με τις δικές του, η φιλία τους βαθαίνει και μια ασυνήθιστα ρομαντική διάθεση αναπτύσσεται μεταξύ τους.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3,5 / 5

Ανέκαθεν οι ταινίες του Spike Jonze (είτε ως σκηνοθέτης, είτε ως παραγωγός του πολύ καλού του φίλου Charlie Kaufman) είχαν μια μυστηριώδη θεματολογία και πρωτοτυπία, που είχαν να κάνουν με την ανθρώπινη φύση και εστιάζει κυρίως σε μοναχικούς ή ¨φευγάτους” ανθρώπους.

Εδώ, η ταινία (που έχει πολυβραβευτεί σε Φεστιβάλ και λέγεται πως θα την δούμε και στα Όσκαρ) εστιάζει σε ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα που είναι η αποξένωση από τους ανθρώπους και τις σχέσεις (όποιες κι αν είναι αυτές) αλλά το κυριότερο η ταύτιση και η αντικατάσταση τους από την τεχνολογία. Εδώ παρουσιάζεται σαν παρηγοριά του Phoenix καθότι μόλις έχει χωρίσει με την γυναίκα του και η τεχνολογία υποτίθεται αποτελεί το καλύτερο “γιατρικό”.

Ο εξαιρετικά ερμηνευμένος χαρακτήρας του Thiodor είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, ο οποίος δουλεύει και στην συνέχεια γυρίζει σπίτι για να βρει παρηγοριά  σε μια γυναικεία φωνή που γνώρισε από ένα πρόγραμμα του υπολογιστή (εξίσου φοβερή η Scarlett Johannson, η οποία καταφέρνει να βγάλει συναισθήματα και μια μεγάλη ερμηνεία, ενώ ακούμε μόνο την φωνή της). Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται κάπως κλισέ (και να είναι ίσως σε κάποιες στιγμές), ωστόσο ο Jonze καταφέρνει να εστιάσει στον πρωταγωνιστή και να μας δώσει μια πολύ καλά δομημένη ταινία, η οποία δεν θέλει να είναι απλά ένα ακόμα πόνημα κατά της τεχνολογίας.

Οι ερμηνείες έχουν τον πρώτο λόγο, με τους Phoenix-Johannson να αποτελούν ένα από τα καλύτερα φετινά δίδυμα, άσχετα αν ακούμε δυο και βλέπουμε έναν. Ο Phoenix πιστοποιεί ότι αν σταματούσε την υποκριτική θα έκανε ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής του, ενώ η Scarlett αποδεικνύει για μια ακόμα φορά (και μετά το πρόσφατο αυτοσαρκαστικό ρόλο στο Don Jon) ότι είναι πολυτάλαντη.

Συν τοις άλλοις, έχουμε το πέρασμα της Amy Adams είναι ουσιαστικό και σε καίρια σημεία, δείχνοντας μας ότι πρόκειται για μια σταθερά ανερχόμενη ηθοποιό, που μπορεί να ερμηνεύσει πολλούς διαφορετικούς ρόλους. Στο σύνολο της ταινίας συμβάλει και η εντυπωσιακή φωτογραφία που εστιάζει στην χαοτική μεγαλούπολη, ενώ η σκηνοθεσία του  Jonze βοηθάει πολύ στο να ανέβει επίπεδο η ταινία με κάποια  πολύ ωραία πλάνα και αρκετά close-ups στον πρωταγωνιστή.

Το Her είναι άλλοτε τρυφερό, μερικές φορές συγκινητικό μα πάνω απ’όλα είναι ανθρώπινο θέλει να μας τονίσει ότι δεν χρειάζεται να βρίσκουμε υποκατάστατα των ανθρώπινων σχέσεων, απλά τρόπους να τα εκφράζουμε τα συναισθήματα. Πολλά θέματα αναπτύσσονται στο Her, μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς, η οποία μπορεί να έχει κάποια ελαττωματάκια (για παράδειγμα η διάρκεια της είναι κάπως αχρείαστα μεγάλη), ωστόσο είναι ψεγάδια, διότι είναι αυθεντική, καλογυρισμένη και σου βγάζει συναισθήματα.


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Σαν ταινία έχει όντως βαθιά νοήματα, όμως έχει αργή πλοκή και μεγάλη διάρκεια ώστε στο τέλος να καταντάει βαρετή.Ωστόσο, έχει πρωτότυπο σενάριο!

    • Κοίτα προς το τέλος όντως έχει ένα μικρό διάστημα που κάνει κάπως μια κοιλιά, αλλά γενικά πρόκειται για πολύ σπουδαία ταινία, θέλει το κατάλληλο κοινό.

  2. συμφωνω με την κριτικη.Οντως η ταινια καταφερνει να βγαλει συναισθημα.πολυ ανθρωπινη και τρυφερη ενω η αποξενωση και η μοναξια μεταξυ των ανθρωπων που υπαρχει κανουν την ταινια αρκετα ρεαλιστικη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.