Η Πόλη του Θεού – Κριτική ταινίας

0
2872
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 22    Average: 4/5]

Διάρκεια: 129′
Πρωταγωνιστούν: Ματέους Ναχτεργκέλε, Αλεξάντρε Ροντρίγκεζ, Λεάντρο Ντα Χόρα

Δυο φίλοι μεγάλωσαν μαζί στην ίδια κακόφημη γειτονιά του Ρίο ντε Τζανέιρο. Όμως  διάλεξε ο καθένας διαφορετικό δρόμο. Ο ένας γίνεται φωτογράφος και ο άλλος έμπορος ναρκωτικών.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4,5 / 5

Το 2003, ο άγνωστος τότε Fernando Meirelles (αργότερα πήρε το “εισιτήριο” για το Χόλιγουντ χωρίς την κατάλληλη αξιοποίηση, αν εξαιρέσουμε τον Επίμονο Κηπουρό) παρέδωσε μια συγκλονιστική ταινία (μαζί με την Katia Lund) που όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, τάραξε τα νερά του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Ένα θέμα-ταμπού με πολλούς να το προσπερνούν, είτε να ασχολούνται επιδερμικά, έγινε μια από τις καλύτερες ξενόγλωσσες ταινίες που έχουμε παρακολουθήσει εδώ και πολλά χρόνια. Πρόκειται για μια από τις πιο σκληρές ταινίες που έχουμε δει πολλά χρόνια τώρα. Σκληρές περισσότερο για την ωμότητα των εικόνων της και κυρίως του περιεχομένου της, παρά με βία για την βια.

Στα χέρια άλλων σκηνοθετών (ειδικότερα κάποιου Αμερικάνου), ίσως είχα μια διαφορετική προσέγγιση, εστιασμένη περισσότερο στην βία. Εδώ όμως, έχουμε μια πιο ανθρωποκεντρική προσέγγιση χωρίς την διάθεση να γίνει η ταινία δακρύβρεχτη και κουραστική.

Όλα τα λεφτά είναι η σκηνοθεσία της ταινίας. Όχι ότι οι ερμηνείες πάνε πίσω (το αντίθετο μάλιστα), αλλά αναδεικνύονται από το κοφτερό μοντάζ και την εξαίσια οπτική που μας δίνει ο Meirelles με την Lund. H ταινία από την αρχή μέχρι και το τέλος της είναι ένα πραγματικό κομψοτέχνημα και πρέπει να διδάσκεται σε σχολές για το πως γυρίζονται σκληρές ταινίες, χωρίς να γίνονται υπερβολικές.

Σε συνδυασμό με την υπέροχη αφήγηση, η ταινία συνδυάζει ιδανικά το παρόν και το μέλλον με προσεγμένους διαλόγους, εξαιρετικά γυρισμένα πλάνα σε μια ταινία-γροθιά στο στομάχι. Οι κύριοι ηθοποιοί αλλά και αυτοί που πλαισιώνουν το υπόλοιπο καστ (όλοι τους ερασιτέχνες παρακαλώ!) είναι πειστικότατοι και νομίζεις ότι όλα αυτά εκτυλίσσονται σε πραγματικό χρόνο μπροστά σου. Κρίμα που αυτή η ταινία δεν πήρε τα βραβεία που άξιζε και κυρίως Όσκαρ Ξενόγλωσσης και σκηνοθεσίας το 2002.

Δεν χρειάζεται να πούμε παραπάνω για την Πόλη του Θεού. Η ταινία δεν θέλει σε κανένα σημείο να “χρυσώσει το χάπι”, τα παρουσιάζει όλα με απίστευτη ωμότητα, χωρίς να “προσβάλλει” τον θεατή, σε μια αυθεντική παραγωγή που εντυπωσιάζει με τον ρεαλισμό της σε μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε για κανένα μα κανένα λόγο.


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.