Οι Ζωές Των Άλλων – Κριτική Ταινίας

0
2286
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 12    Average: 3.3/5]

Διάρκεια: 137′

Πρωταγωνιστούν: Ούλριχ Μούε, Μαρτίνα Γκέντεκ, Σεμπάστιαν Κοχ, Ούλριχ Τούκουρ, κ.α.

Το 1984 στο Ανατολικό Βερολίνο, ο αξιωματούχος της Στάζι Γκερντ Βίσλερ διατάσσεται να παρακολουθεί το διαμέρισμα ενός διάσημου ζευγαριού καλλιτεχνών. Καθώς, όμως, συνεχίζεται η παρακολούθηση, αρχίζει να επεμβαίνει διακριτικά στη ζωή τους, κάτι που έχει επιπτώσεις και στη δική του.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4 / 5

To 2006, είχαμε μια από τις καλύτερες ξενόγλωσσες ταινίες που έχουμε δει εδώ και πολλά χρόνια και σίγουρα δικαιότατα βραβευμένη με Όσκαρ. Ο Γερμανικός κινηματογράφος στα καλύτερα του, μαζί με κορυφαίες ριζοσπαστικές ταινίες , όπως το Πείραμα, την Πτώση και το Κύμα.

Τα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει η ταινία είναι πολύπλευρα. Τα απολυταρχικά καθεστώτα, η στέρηση ελευθερίας, πολιτικές συνωμοσίες και πλεκτάνες, όλα μπλέκονται με ιδανικό τρόπο στην σημαδιακή ταινία του Florian Henckel-Donnersmarck, οποίος στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα αφήνει άναυδο τον κινηματογραφικό κόσμο (δυστυχώς η επόμενη του ήταν ο Τουρίστας).

Η ταινία έχει πολλές αρετές, αλλά το βασικότερο της πλεονέκτημα είναι ότι δεν προσπαθεί να κάνει προπαγάνδα, ούτε να «χρυσώσει» το χάπι. Το Live of the Others από την αρχή μέχρι το τέλος, κινείται στα όρια του μυστηρίου και της αγωνίας, συνδυάζοντας πλοκή και δράση χωρίς φυσικά να αφήνει στην άκρη το εξαιρετικά καλοδουλεμένο σενάριο.

Ένα πολιτικό θρίλερ, το οποίο εστιάζει και καλύπτει και τις δυο έννοιες σε όλο το φάσμα τους. Με αφετηρία το πυνκνογραμμένο, στιβαρό σενάριο της ταινίας αλλά και τις εξαιρετικές ερμηνείες, ειδικότερα του Ούλριχ Μούε (o οποίος δυστυχώς απεβίωσε ένα χρόνο μετά το τέλος της ταινίας από καρκίνο) αλλά και του γνωστού μας πλέον Σεμπάστιαν Κόχ (Die Hard 5Ο θεός αγαπάει το χαβιάρι) οι οποίοι παραμένουν πιστοί στους ρόλους τους.

Στα υπόλοιπα, η σκηνοθεσία είναι καταπληκτική και σε συνδυασμό με την εξαιρετικά προσεγμένη φωτογραφία αλλά και την ιδανική αποτύπωση της εποχής, δίνουν ακόμα περισσότερους πόντους και αποτελούν το ιδανικό συμπλήρωμα σε μια τρομερή ταινία, της οποίας μόνο μειονέκτημα είναι το ολίγον χαοτικό πρώτο της μισάωρο, αλλά δεν στέκεται ικανό για να χαλάσει ούτε στο ελάχιστο την εξαιρετική εικόνα της.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την συγκεκριμένη ταινία, αναλόγως και την οπτική γωνία που βλέπει κάποιος το θέμα. Είναι ξεκάθαρο πάντως ότι οι Γερμανοί εκείνη την εποχή (και με το Goodbye Lenin και λίγα χρόνια πιο πριν με το Amen) ήθελαν να αποτινάξουν το παρελθόν τους και να δουν τα πράγματα, με διαφορετικό πρίσμα. Πάντως, είναι άδικο για την ταινία να «κολλήσει» κάποιος στις πολιτικές του πεποιθήσεις, διότι τέχνη και πολιτική δεν πάνε μαζί και συν τοις άλλοις η ταινία από μόνη της είναι ένα εξαιρετικό δείγμα σύγχρονου κινηματογράφου, χωρίς να κάνει ούτε στο ελάχιστο προπαγάνδα.

Για να συνοψίσουμε, πρόκειται για μια από τις πιο συγκλονιστικές σινεφίλ εμπειρίες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, μια ταινία που θα έπρεπε να διδάσκεται σε σχολές για το πως ο σύγχρονος κινηματογράφος μπορεί να είναι δυναμικός και να καταφέρνει να αναλύσει στο έπακρο την θεματολογία του.


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.