IT: Άποψη μεταξύ βιβλίου και ταινιών

0
121
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 2    Average: 5/5]

Tα τελευταία χρόνια έχουμε δει πάρα πολλά remake για ταινίες όπως είναι το Itπου είχαμε γράψει αναλυτικά την άποψη μας. Πλέον έχουμε το Ιt: Chapter Two και μετά την κριτική που γράψαμε, έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση βιβλίων και ταινιών.

Το Αυτό ήταν μια μίνι σειρά που είχε χωριστεί σε δυο μέρη το 1990. Είχε μεταφραστεί στα ελληνικά Το Αυτό διότι εμείς έχουμε άρθρα που οι ξένοι δεν έχουν. Για εκείνη την εποχή είχε σοκάρει μικρούς και μεγάλους η όψη ενός καλοσυνάτου και χαρούμενου κλόουν που το μόνο που αναζητούσε ήταν η παρέα των παιδιών. Τα παιδιά που τα θεωρεί μικρά έχοντας το καθένα από έναν μεγάλο φόβο.

Ο αγαπημένος μου Stephen King που είχα την χαρά να διαβάσω αυτό το βιβλίο (που μου πήρε έναν χρόνο να το διαβάσω λόγω πολλών σελίδων, αλλά η γραμματοσειρά με παίδευε) μου προκάλεσε περισσότερη περιπλάνηση στο υποσυνείδητο,τον τρόμο, την ανατριχίλα, το γέλιο και τη συγκίνηση. Τα βιβλία πάντα δημιουργούν τους κόσμους που θέλουμε και όπως τα θέλουμε κάτι που οι ταινίες δύσκολα μπορεί να αποτυπώσουν.

1990 : Η παλιά ταινία μου είχε δημιουργήσει παιδικό τραύμα που όσο και να φαίνεται αστείο σε κάποιους η φιγούρα του Tim Curry ως It ακόμα με φοβίζει και κρύβομαι για να μην δω τα κοφτερά του δόντια. Το παλιό cast των ηθοποιών σε μικρή και μεγάλη ηλικία μου έβγαζε την αθωότητα και την ατμόσφαιρα του βιβλίου όπως ακόμα και την εποχή που διαδραματιζόταν. Ο κλόουν ήταν ο κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας και δεν δίσταζε να εισχωρήσει στον πιο ενδόμυχο φόβο του κάθε χαρακτήρα βασανίζοντας τον μέχρι να λυγίσει. Ακόμη και οι αστείες ατάκες του έχουν μείνει από τότε γιατί όπως και να το κάνουμε είχε πάρει την μορφή ενός κλόουν που η δουλειά τους είναι να προκαλούν γέλιο. Στο παλιό It δεν θα άλλαζα τίποτα γιατί πολύ απλά είχε την ατμόσφαιρα του βιβλίου. Θα μπορούσα να είχα πλάσει στο μυαλό μου άλλα πρόσωπα, αλλά δεν με πείραξε που καθώς το διάβαζα είχα στο νου μου τους χαρακτήρες της ταινίας.

2017-2019 : Ο Andy Muschietti ο σκηνοθέτης του It ήταν πολλά υποσχόμενος μιας και λατρέψαμε το Mama σε συνεργασία του με τον αγαπημένο Guillermo del Toro (παραγωγή). Στο πρώτο μέρος ο κλόουν δεν είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο και δεν διαδραμάτιζε κάποια εποχή και αυτό φάνηκε επίσης και στο δεύτερο μέρος. Η προσωπική μου άποψη για την ερμηνεία του κλόουν γενικότερα και στα δυο μέρη δεν ήταν αυτό που ήθελα. Ο κλόουν φαινόταν σαν να πασχίζει να είναι τρομαχτικός με διάφορα εφέ και εκφράσεις, αλλά δεν το πετύχαινε. Αντικειμενικά στο δεύτερο μέρος έπαιξε τον κεντρικό ρόλο. Το cast των παιδιών και των μεγάλων μου άρεσε. Ο λόγος που πήγα να δω το δεύτερο μέρος ήταν για το cast και μόνο. Μου φάνηκε ωραίο το διαφορετικό τέλος σε σχέση με την παλιά ταινία. Μου άρεσε που τόνισε τις παιδικές φιλίες που χάνονται καθώς έρχεται η ενηλικίωση. Έδειξε πράγματα που εξίσου υπήρχαν στο βιβλίο και όχι στην παλιά ταινία. Η εμφάνιση του King στην ταινία για μένα ήταν αναμενόμενη μιας και σε αρκετές ταινίες που αφορούν δικά του έργα εμφανίζεται ως guest star. Ηταν κωμικός με τον δικό του σκοτεινό τρόπο.

Βιβλίο : Όπως ανέφερα τα βιβλία είναι ότι καλύτερο για να δημιουργήσει το μυαλό μας τους κόσμους και τους χαρακτήρες που θέλουμε. Το βιβλίο φυσικά ήταν κλάσης ανώτερο και από την παλιά ταινία (όσοι το έχουν διαβάσει με νιώθουν). Και στις δυο ταινίες είχαν παραλειφθεί πράγματα που θα σόκαραν ακόμα περισσότερο, αλλά δεν θα σύμφερε τον εμπορικό χώρο. Η ατμόσφαιρα και η αθωότητα του βιβλίου βγήκε πιο πολύ στην παλιά ταινία. Στο βιβλίο αποτύπωνε τους φόβους, τις σκέψεις και τους κόσμους του κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά που έφτανε σε τέτοιο σημείο να κουράσει ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Ο κλόουν είχε και άλλες ενδυμασίες όπως έδειξε το ριμέικ. Είχε έρθει από πολύ μακριά. Οι σκηνές που θυμήθηκαν το παρελθόν στο δεύτερο μέρος υπάρχουν στο βιβλίο που διαφοροποιούνται στην παλιά ταινία. Η χελώνα είναι βασικό χαρακτηριστικό που εμφανίζεται στα ριμέικ κάτι που δεν υπάρχει στην παλιά όπως και η Τελετουργία του Chüd. Το τέλος ήταν ίδιο όμως με την ταινία του ’90 που είχα λατρέψει. Παραδόξως και το διαφορετικό τέλος του ριμέικ μου φάνηκε όμορφο, αλλά μου θύμισε λίγο το στυλ της σειράς του Stranger Things το τέλος της 3ης σεζόν.

Το δεύτερο μέρος λοιπόν του IT : Chapter 2 του ’19 δεν ήταν ολοκληρωτική απογοήτευση σαν το πρώτο. Μου άρεσε που κέντρισε το θέμα της φιλίας και σε κάποιες σκηνές με συγκίνησε. Οι εναλλαγές όμως στον ψυχισμό και τα κωμικά σημεία δεν άφηναν χώρο στον τρόμο, ο οποίος υπήρχε στην παλιά ταινία όπως και όλα τα άλλα. Βέβαια θα τονίσω σε όσους έχουν άποψη και συγκρίνουν την παλιά με την νέα ταινία, να διαβάσουν το βιβλίο. Είναι τόσο φευγάτο το βιβλίο όσο δεν φαντάζεστε. Μακάρι τα νέα παιδιά να τολμούσαν να νιώσουν την αίσθηση των παλιών εποχών δίχως να γελούν σε σκηνές τρόμου.

Η εμπορευματοποίηση δυστυχώς καταστρέφει την ατμόσφαιρα. Ελάχιστοι το πετυχαίνουν πλέον και είναι δύσκολο κάποιος να καταλάβει το έργο τους γιατί είναι έξω από τη φούσκα του εμπορίου.

Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.