Κριτική 3.0 για την ταινία Tenet

0
1348
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0    Average: 0/5]

Συνοψίζοντας, τούτο το περιπετειώδες συνονθύλευμα αμφιλεγόμενων θεωριών περί χωροχρόνου και λοιπών οικολογικών προβληματισμών, εφορμά με δύναμη από το πρώτο λεπτό, ταγμένο να επανεκκινήσει το σύγχρονο κινηματογραφικό σύμπαν, που, λαβωμένο ανεπανόρθωτα από τις επιπτώσεις του Covid-19, σαν σε οξύμωρη κβαντική λούπα που αντιγράφει το παρόν που όλοι μας υπομένουμε, σε καλεί να το αναγνώσεις, να το αποδεχθείς, μα σε καμία περίπτωση μην προσπαθήσεις να το αναλύσεις. Όμως, μια στιγμή! Δεν θα παρασυρθούμε από το ύφος της ταινίας. Ας πάρουμε τα πράγματα από το ‘’ΤΕΝΕΤ’’ ή σε απλή γλώσσα … την αρχή τους.

  • Γράφει ο Γιάννης Παναγούλιας (CinemaFiles)

Ήταν κάποτε ένας σκηνοθέτης αυτόφωτος, μεθοδικός, χαμηλού προφίλ αλλά γεμάτος από φρέσκες ιδέες. Από τα πρώτα του βήματα (Following), έδειξε την προσέγγιση με την οποία σκόπευε να μας συστήσει το σύμπαν του. Ένα σύμπαν πολύπλοκο, χαμένο μέσα σε χρονικούς γρίφους και εικόνες αλτρουισμού. Ένα σύμπαν όμως, ευνόητο, γνώριμο για το θεατή, όταν η φροντισμένη σκηνοθεσία (Memento), δεν άφηνε πολλά πράγματα έωλα, ενώ ταυτόχρονα, έμοιαζε να νοσταλγεί αμερικάνικο σινεμά περασμένων δεκαετιών. Το κερασάκι του πάντα, μία νότα αναζήτησης, ένα προσφερόμενο πιάτο τροφής για σκέψη, αφού μετά την έξοδο από την αίθουσα,  ένιωθες ολοκληρωμένος ψυχαγωγικά (Insomnia, The Prestige, Batman Begins).

Μετά την καθολική αποδοχή συστήματος και κοινού, και ενώ ρίσκαρε τολμώντας το διαφορετικό στο mainstream blockbuster (The Dark Knight), ο σκηνοθέτης βρέθηκε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα άλλα και το πρόβλημα που ακολουθεί η επιτυχία των εκατοντάδων εκατομμύριων σε εισπράξεις παγκοσμίως: αφού η συνταγή αποδίδει, δεν αλλάζουμε. Έτσι, τα παράδοξα της βαρύτητας και των θεωριών του Αϊνστάιν, συνεχίζουν να εξιτάρουν έντονα τη φαντασία του, μετουσιώνονται με δάφνες δημιουργικά στο ίδιο ύφος (Inception), δέχονται ένα μικρό διάλειμμα (The Dark Knight Rises), με σκοπό να συνεχίσουν, με διαφορετική όμως αφηγηματική αφετηρία (Interstellar, Dunkirk).

Σε όλο αυτό το εντυπωσιακό -ομολογουμένως -ταξίδι, η ενδόμυχη εντύπωση κάποιων πως ο σκηνοθέτης δεν έχει δώσει ακόμα τον καλύτερο του εαυτό, δεν οδηγούσε ταυτόχρονα σε αμφισβήτηση του έργου του. Βλέπεις, οι όποιες εμμονές, μπορούσαν εύκολα μεταξύ άλλων, να επικαλυφθούν από την τεχνική, τα πρωτόκολλα (ΙΜΑΧ, Sonics-DDP), όπως και από την παλιάς κοπής φιλοσοφία στην οπτικοποίηση (χρήση όσο το δυνατόν περισσότερων πρακτικών εφέ καθώς και χρήση κανονικού φιλμ). Αυτό, και η δίψα μας για σινεμά σε μέγα-πακέτο, κάτι που εκλείπει στις μέρες μας. Και κάπως έτσι, φτάνουμε εν μέσω πανδημίας στο πολυαναμενόμενο (όπως άλλωστε κάθε  άνοιγμα του Nolan πλέον), με τον ιδιόμορφο τίτλο, ’’TENET’’.

Ο Christopher Nolan εδώ, υπογράφει με έντονο μελάνι, ένα κείμενο επιτηδευμένα χαοτικό, δυσλειτουργικά όμως μετουσιωμένο σε εικόνα κατά την εκτέλεσή του. Περιπλέκει σε υπερθετικό βαθμό τα επιστημονικά του θεωρήματα, την ίδια την εντροπία και προς μεγάλη μας έκπληξη, ο σύγχρονος μετρ της κατανοητής επεξηγηματικής διατύπωσης κινηματογραφικά του χρονικού παράδοξου, γεμίζει το κεφάλι μας αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα, βαρύγδουπα εξυπνακίστικα λόγια, από στόματα που απλά παπαγαλίζουν και σαν να μην έφτανε αυτό, θέλει να μας πείσει διακαώς πως πρόκειται για ένα  ακόμα ιλουστρασιόν κατασκοπικό πακέτο.

Με την ολοκλήρωση της πρώτης ώρας, εκείνα τα προβλήματα που με ευχαρίστηση παρακάμπταμε όλα αυτά τα χρόνια, κάνουν την εμφάνιση τους. Η επιμονή του σε εξευγενισμένη δράση (λίγο αίμα επιτέλους διάολε), η ρηχή προσέγγιση των χαρακτήρων, τα ταξίδια σε πανεπιστήμια εδώ και εκεί και το αποτέλεσμα που φέρνουν στα κείμενα του (διαζύγιο από τον ακαδημαϊκό αστροφυσικό Kip Thorne επειγόντως), φτάνουν μοιραία στην επιφάνεια του πανσπερμικού ωκεανού των διατυπώσεων του. Όσο και να προσπαθεί ο -λαμπρός κατά τα λοιπά ως νέος ηθοποιός- John David Washington, να προσδώσει την ανάλογη βαρύτητα, δεν αρκεί, δουλεύοντας πρακτικά σε υποκριτική σίγαση, όχι γιατί δεν μπορεί, άλλα γιατί δεν ενδιαφέρθηκε κάποιος να τον προπονήσει ανάλογα. Ακόμα και εκείνο το φλερτ με την συμπρωταγωνίστρια του Elizabeth Debecki, αποκαλύπτει όπως και στο πρόσφατο παρελθόν (δοκίμασε να αναζητήσεις κάθε φιλμικό ενσταντανέ του Nolan και θα καταλάβεις), την ψυχρότητα με την οποία προσεγγίζει τις ερωτικές σχέσεις ο σκηνοθέτης. Όσο για τον villain Kenneth Branagh, κερδίζει άνετα τον τίτλο ως η μεγαλύτερη  καρικατούρα σε ταινία του Nolan.

Σε δεύτερη ανάγνωση, για εκείνους που δεν θα δώσουν ιδιαίτερη βάση στα όσα λέγονται (αν υπάρχουν από τη στιγμή που το έργο αγγίζει τα 152 λεπτά χωρίς διάλειμμα) άλλα σε εκείνα που εκρήγνυνται, η δράση παραμένει μεγαλειώδης καταιγιστική, πλουσία σε πραγματικό περιβάλλον, μοντάζ από άλλο πλανήτη, με ΙΜΑΧ κάδρα χορταστικά στο μάτι και μουσική (Goranson στη θέση του Zimmer) για πολλά βραβεία. Το πακέτο εκείνο που κατά τα λεγόμενα του Nolan ήρθε για να σώσει το cinema, υπάρχει, έχει παλμό και σε καμιά περίπτωση δεν απογοητεύει σε ρυθμό. Η αρνητική κριτική μας στα σημεία ουσίας, έχει μέσα της μία υπόσχεση όσο και να απογοητεύει. Δεν έχουμε γίνει ακόμα μάρτυρες της μεγάλης στιγμής στην καριέρα του Christopher Nolan. Το TENET (λέξη που σημαίνει αξίωμα ουσιαστικά), ένα απλό κατασκοπικό έργο που τυγχάνει ανοικτής επιταγής από το στούντιο στην υλοποίηση του, θεωρούμε πως χρειαζόταν, καθώς χαρισματικός και ευφυής, ο σκηνοθέτης θα μαζέψει τις εντυπώσεις, θα αναζητήσει τα λάθη που έγιναν και τελικά, σε βάθος χρόνου θα μας παρουσιάζει μεγαλείο. Ο χρόνος που τόσο αγάπα να περιπαίζει, θα τον αποζημιώσει.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★☆☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • John David Washington
  • Robert Pattinson
  • Elizabeth Debicki

Tenet Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.