Κριτική για το “Λευκός Θεός”

0
1062
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0    Average: 0/5]

Έχω αναφέρει πολλές φορές ότι δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από μια ταινία που σε κάνει να σκεφτείς, ειδικά όταν αυτή έχει πολύπλευρη αντιμετώπιση του θέματος της. Τέτοιο παράδειγμα είναι και ο Λευκός Θεός μια ταινία που πρέπει να δουν απανταχού θεατές, ειδικά στην Ελλάδα σε ένα θέμα επίκαιρο όσο ποτέ.

Αρχικά, ο Λευκός Θεός είναι μια ταινία που έχει να κάνει με την κακοποίηση των σκυλιών στην προκειμένη περίπτωση, ένα θέμα πολύ λεπτό και ευαίσθητο, το οποίο αποτελεί μάστιγα της εποχή μας. Ωστόσο, όπως θα αναλυθεί και παρακάτω στην κριτική υπάρχουν και προεκτάσεις.

 Η 13χρονη Λίλη προσπαθεί να σώσει τον σκύλο της, Χάγκεν. Απογοητευμένη, τα βάζει με τον πατέρα της για την «εξαφάνιση» του φίλου της. Η Λίλη ξεκινάει να βρει τον σκύλο της και να τον σώσει. Ο Χάγκεν από τη μεριά του επίσης προσπαθεί να επιστρέψει στη φίλη του. Παλεύοντας να επιβιώσει σε έναν κόσμο γεμάτο κακοτοπιές, ο Χάγκεν σύντομα συνειδητοποιεί πως λίγοι είναι αυτοί που αγαπούν έναν σκύλο. Μάλιστα όταν πιάνεται στα δίχτυα του μπόγια, και το μέλλον του δεν μοιάζει και τόσο ευοίωνο, αυτός και οι υπόλοιποι σκύλοι που έχουν κατακλύσει την πόλη, θα εξεγερθούν εναντίον της ανθρωπότητας. Και μόνο η Λίλη, ίσως, είναι αυτή που μπορεί να αποτρέψει τη «μάχη» ανάμεσα στον άνθρωπο και τον σκύλο. 

Σε αυτή την πραγματικά σπουδαία ταινία που αποτελεί σύγχρονο δείγμα πολύ καλού Ευρωπαϊκού κινηματογράφου, υπάρχει πολύ έντονη αλληγορία και μια (υπόγεια) κριτική των κοινωνικών τάξεων και κυρίως του ρατσισμού, ο οποίος όπως παρατηρούμε και στην χώρα μας ανεβαίνει ραγδαία ειδικά τον τελευταίο καιρό.

Από όποια πλευρά κι αν το δεις, ο Λευκός Θεός αποκλείεται να μην σε αγγίξει. Μπορεί να περιέχει μερικές (λίγες ευτυχώς) σκληρές εικόνες, ωστόσο περισσότερο σοκάρει η αντιμετώπιση των τετράποδων από τους ανθρώπους σαν συμπεριφορά, παρά σαν σωματική βία. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα να σε αντιμετωπίζουν ως κάτι κατώτερο, ως σκουπίδι και εκεί θέλει να εστιάσει η ταινία.

Ο ρατσισμός και γενικότερα η ισοπέδωση-υποτίμηση κάποιου ανθρώπου (έτσι αντιμετωπίζονται από τον σκηνοθέτη τα τετράποδα) είναι ίσως το χειρότερο σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Η καταπάτηση των δικαιωμάτων πολλές φορές γυρίζει μπούμερανγκ και η μη ενσωμάτωση κάποιου ατόμου στην κοινωνία είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε σύγκρουση.

Με τον σκύλο Χάγκεν να κλέβει με ευκολία την παράσταση και να ντύνεται… αρχηγός της επανάστασης των τετράποδων, ο Λευκός Θεός αφιερώνει πολύ χρόνο στον σκύλο-πρωταγωνιστή, ο οποίος είναι πραγματικά εκπληκτικός (όπως και τα υπόλοιπα δηλαδή), θαρρείς πως βλέπεις κανονικό ηθοποιό να παίζει. Οι αντιδράσεις, το βλέμμα, ο τρόπος περπατήματος, όλα σε κερδίζουν με τη μια. Όχι βέβαια ότι η εξαιρετική πρωταγωνίστρια πάει πίσω, σε μια ταινία που γενικότερα διαθέτει πολύ καλές και αυθεντικές ερμηνείες.

Από τα πρώτα της κιόλας πλάνα, η ταινία σε καθηλώνει κυρίως γιατί δεν σου τα προσφέρει όλα στο… πιάτο. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να ξεφύγει και να καταλήξει σε μια εφετζίδικη ταινία η οποία περισσότερο θα έδινε πολλές σκληρές εικόνες, ωστόσο ο σκηνοθέτης με την πολύ καλή του διαχείριση καταφέρνει να κρατήσει τον θεατή καρφωμένο στην θέση του για δυο ώρες και να τον “περάσει” από όλη την διαδικασία συναισθημάτων που χρειάζεται να έχει μια ταινία.

Ο Λευκός Θεός διαθέτει μερικές πραγματικά είναι πολύ δυνατές εικόνες, οι οποίες αποτελούν έναν από τους πολλούς λόγους που μας αρέσει το σινεμά. Είτε όταν γίνεται σκληρή, είτε όταν γίνεται πιο τρυφερή, η ταινία είναι πάνω απ’ όλα αυθεντική. Δεν ωθεί τις καταστάσεις και ούτε είναι μεγαλύτερη απ’ όσο χρειάζεται (αυτά είναι μερικά από τα προβλήματα των σύγχρονων ταινιών) αλλά πάνω απ’ όλα στην πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, η οποία είναι κατά των διακρίσεων και υπέρ των δικαιωμάτων κυριαρχεί η εικόνα.

Για να συνοψίσουμε, ο Λευκός Θεός είναι μια υπέροχη ταινία, που καταφέρνει πράγματα που κάνουν λίγοι. Σε καθηλώνει, σε συγκινεί, σε προβληματίζει και γενικότερα όλα όσα θες και περιμένεις να δεις από μια ταινία του είδους στον ύψιστο βαθμό. Σίγουρα θα κάνει πολλούς να αναθεωρήσουν την στάση τους απέναντι στα τετράποδα, αλλά και στα… δίποδα τα οποία πολλές φορές διαχωρίζουμε ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Μια ταινία που πρέπει να γίνει μάθημα για όλους. Συν τοις άλλοις μια από τις σκηνές της ταινίας, ίσως να γίνει και all time classic.


0
Λεπτά
 
  • Ζοφια Πσότα 
  • Σάντορ Ζότερ 
  • Λίλι Μονόρι 
 

White God Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.