Κριτική για το Ouija

0
1069
Ouija κριτική
Ouija review
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 6    Average: 2/5]

Όπως είχαμε αναφέρει και στο σχετικό αφιέρωμα μας για τις πιο πετυχημένες εμπορικά ταινίες τρόμου, έτσι το ίδιο ισχύει και για την κριτική του Ouija, δηλαδή ότι το συγκεκριμένο είδος είναι το πιο κερδοφόρο και αποδοτικό για ολόκληρο το Χόλιγουντ. Αυτό συμβαίνει διότι με την τακτική των studio έχουμε δει πολλές ταινίες τρόμου να βάζουν λίγα χρήματα και να παίρνουν πίσω από πενταπλάσια μέχρι και εκατονταπλάσια.

Το θέμα μας είναι και αυτό πρέπει να προβληματίσει τόσο τους θεατές (που συνεχίζουν να τα.. σκάνε σε αμφιβόλου ποιότητας θρίλερ) όσο και τους ανθρώπους του κινηματογράφου, ότι το είδος έχει αρχίσει καλλιτεχνικά να ξεφτίζει ολοένα και περισσότερο. Πριν ξεκινήσουμε όμως την κριτική του Ouija, ας δούμε την υπόθεση της ταινίας και το σχετικό trivia.

Δεν είναι απλά ένα παιχνίδι… «Ναι», «Όχι», «Αντίο»… Αυτές οι λέξεις που είναι γραμμένες πάνω σε κάθε κλασικό πίνακα πνευμάτων δεν είναι και τόσο αθώες. Ιδίως όταν μια σκοτεινή παρουσία από την «άλλη πλευρά» αρνείται να πει «αντίο»… Μετά την αυτοκτονία της καλύτερής της φίλης, η Λέιν και η παρέα της αποφασίζουν να παίξουν το σκοταδιστικό παιχνίδι, Ouija, στην προσπάθεια τους να επικοινωνήσουν με το πνεύμα της νεκρής φίλης τους, μέσω αυτού του πίνακα πνευμάτων, προκειμένου να την αποχαιρετήσουν. Όσο πιο πολύ, όμως, εμβαθύνουν στα μυστικά του σπιτιού της νεκρής, μέσω της επικοινωνίας τους με ένα πνεύμα που, αρχικά, θεωρούν πως είναι το δικό της, όλο και περισσότερα σκοτεινά μυστικά αποκαλύπτονται τα οποία θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους.Η υπόθεση της ταινίας
 TRIVIA

Η ιστορία του πίνακα Ouija ξεκινάει στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν άρχισαν να χρησιμοποιούνται διάφορα αντικείμενα από όσους ήθελαν να επικοινωνήσουν με αγαπημένους τους που έφυγαν πρόωρα. Το 1890, εκμεταλλευόμενοι την εμμονή που είχε ο κόσμος με το άγνωστο, ο εργολάβος Τσαρλς Κέναρντ μαζί με το δικηγόρο Ελάια Μποντ ίδρυσαν μια εταιρεία που κατασκεύαζε και πουλούσε αυτούς τους «ομιλούντες πίνακες». Σύμφωνα με το θρύλο, οι ιδρυτές της εταιρείας ρώτησαν τον πίνακα πώς θέλει να λέγεται και εκείνος τους υπέδειξε τη λέξη OUIJA, λέγοντάς τους πως σημαίνει «Καλή Τύχη». Στις αρχές του 20ου αιώνα η εταιρεία πέρασε στον Γουίλιαμ Φουλντ και ακολούθως στα παιδιά του. Το 1966 ανέλαβαν οι αδερφοί Πάρκερ που έδωσαν στο παιχνίδι τη μορφή που έχει σήμερα και από το 1991 η εταιρεία πέρασε στη Hasbro, η οποία και το διανέμει παγκοσμίως, μέχρι σήμερα. 

Το Ouija ενώ δεν έχει κακή ιδέα, όσο προχωράει καταλαβαίνεις ότι έχει τα χρόνια “νοσήματα” πολλών ταινιών του είδους. Είναι μερικά πράγματα πολύ ενοχλητικά στις ταινίες τρόμου που πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουν, διότι κουράζουν τόσο τον θεατή όσο και το είδος.

Όχι άλλα cheap scares 

Για πόσο ακόμα σκοπεύουν να συνεχίσουν αυτή την τακτική με τις φτηνιάρικες σκηνές τρόμου, που πράγματα πετάγονται μπροστά στην κάμερα ή άνθρωποι έρχονται ξαφνικά μπροστά στους πρωταγωνιστές για να τους μιλήσουν, κ.ο.κ. Πρέπει να καταλάβουν οι συντελεστές των ταινιών τρόμου ότι πλέον δεν πείθουν ούτε τον πιο… φοβητσιάρη θεατή, ούτε τον πιο φανατικό φίλο του είδους. Και το αποδεικνύουν και οι κάκιστες κριτικές (είτε επαγγελματιών κριτικών, είτε θεατών) σε μια ταινία που εισπρακτικά δεν τα πήγε και άσχημα (κόστισε 5 εκ. και έχει βγάλει 45).

Συν τοις άλλοις, όπως συμβαίνει και σε αντίστοιχες ταινίες η εξέλιξη της είναι γεμάτη από αδιάφορες σκηνές, η πλοκή γίνεται ολοένα και πιο αδιάφορη μιας και ανακυκλώνονται εντελώς άτσαλα οι αρχικές ιδέες, μερικές εκ των οποίων δεν ήταν και τόσο κακές. Ωστόσο από τα πρώτα λεπτά της η ταινία δεν έχει αρχή, μέση και τέλος και μην μπορώντας να ελέγξει το γεμάτο τρύπες σενάριο της (πρέπει να δείτε την ταινία και να εστιάσετε σε μερικά σημεία της για να το καταλάβετε), με αποτέλεσμα ειδικά από τα μισά της και μετά να ξεφύγει τελείως η κατάσταση. Για το γελοιότατο φινάλε δε, τι να πρωτοπεί κανείς.

Ακόμα όμως και να θέλεις να μην συμμεριστείς όλες αυτές τις απιθανότητες που είτε βλέπεις, είτε ακούς η ταινία δεν έχει να σου προσφέρει κάτι πέρα από βαρετούς και αδιάφορους χαρακτήρες (μια φορά έστω, χάθηκε να τους κάνουν λίγο πιο ενδιαφέροντες), ανόητους διαλόγους, καθόλου τρόμο και το κυριότερο καθόλου ταινία.

Από ένα σημείο και μετά, το Ouija γίνεται δοκιμασία νεύρων για τον θεατή, όχι λόγω των τρομακτικών σκηνών της, αλλά λόγω των τεκταινομένων και των απίθανα γελοίων σκηνών που βλέπεις. Είναι από εκείνα τα θρίλερ που πιο πολύ θα γελάσεις, παρά θα τρομάξεις. Αν αυτό είχαν ως στόχο οι παραγωγοί της ταινίας, τότε τα κατάφεραν. Αν είχαν όμως στόχο το να αναβαθμίσουν το είδος και να τρομάξουν τον θεατή, τότε μάλλον απέτυχαν παταγωδώς.

Αν είστε έστω και ελάχιστα φίλοι του τρόμου θα πρότεινα να αποφύγετε το Ouija και να κρατήσετε τα λεφτά και τον χρόνο σας για κάτι καλύτερο. Περί ορέξεως βέβαια που λένε…


0
Λεπτά
 
  • Olivia Cooke 
  • Anna Coto 
  • Bianca Santos 
 

Ouija Official Trailer 

Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.