Κριτική για την ταινία Αd Astra

0
1419
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 10    Average: 4.5/5]

Τo 2017 , ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης James Gray πήρε την απίστευτη και πραγματική ιστορία του Βρετανού εξερευνητή Percy Fawcett , στήν ταινία The Lost City of Z και την μεταμόρφωσε σε μια σκοτεινή αναζήτηση της εμμονής ενός ανθρώπου και τους κινδύνους της. Η τελευταία “mid” budget του ταινία , Ad Astra , που μας ταξιδεύει στα πέρατα του ηλιακού μας συστήματος είναι ένας τεράστιος καμβάς , εξίσου γεμάτος και απροσδόκητα συναισθηματικός , όπως και το Lost City , καθιστώντας το ως ένα αξιόλογο κινηματογραφικό κομμάτι και μία από τις πιο στοχαστικές και καθηλωτικές ταινίες στο είδος του sci-fi.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός από το Cinemafiles

‘Per Aspera ad Astra’ (through struggle to the stars). Στο “εγγύς μέλλον” , ο αστροναύτης Ρόι ΜακΜπράιντ (Brad Pitt) είναι ο αρχηγός της αποστολής που θα κατασκευάσει τη μεγαλύτερη κεραία που έχει υπάρξει ποτέ. Σκοπός αυτής της αποστολής είναι η αναζήτηση ανώτερης μορφής ζωής. Ένα ξαφνικό βραχυκύκλωμα όμως, παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή.

Αυτό είναι ένα από τα τελευταία περιστατικά που έχουν συμβεί τελευταία στη Γη, καθώς πολύ συχνά ξεσπούν πυρκαγιές και συντρίβονται αεροπλάνα εξαιτίας βραχυκυκλωμάτων στο δίκτυο, που με τη σειρά τους προκαλούνται από ραδιενεργά ρεύματα. Στρατιωτικοί και επιστήμονες είναι βέβαιοι πως αυτές οι εκρήξεις είναι αποτέλεσμα των κοσμικών ακτινών που προκλήθηκαν έπειτα από έκρηξη κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, υπό την ονομασία Σχέδιο Λίμα. Η εν λόγω αποστολή έλαβε χώρα κοντά στον Κρόνο πριν από πολλά χρόνια , ενω τα μέλη του πληρώματος χάθηκαν στο διάστημα.

Διοικητής της αποστολής ήταν ο πατέρας του Ρόι, Κλίφορντ ΜακΜπράιντ (Tommy Lee Jones), ένας θρυλικός αστροναύτης που αγνοείται τα τελευταία 29 χρόνια. Αν και ο Ρόι δεν τον έχει δει από την ηλικία των 16 ετών, δεν έπαψε να τον έχει ως είδωλο. Έμαθε από εκείνον να παίρνει ρίσκα και να αναζητά απαντήσεις για τα πάντα στο απέραντο διάστημα. Όμως, ο Κλίφορντ υπήρξε απόμακρος ως πατέρας με αποτέλεσμα ο Ρόι να δείχνει μοναχικός και απομονωμένος, μακριά από τη δημιουργία σχέσεων, καταπιέζοντας θετικά και αρνητικά συναισθήματα.

Ο James Grey ισχυρίζεται πως η πρώτη του έμπνευση για τη δημιουργία της ταινίας υπήρξε όταν διάβασε για τη δουλειά του βραβευμένου με Νόμπελ φυσικού Ενρίκο Φέρμι, γνωστός για την κατασκευή του πρώτου ατομικού αντιδραστήρα το 1942. Και όμως , στόν πυρήνα της ταινίας βρίσκεται το γνωστό βιβλίο Heart of Darkness που έγραψε ο Joseph Conrad και χρησιμοποιήθηκε και στην ταινία του F.F. Coppola Apocalypse Now , του οποίου η παρουσία ενισχύεται χάρη στη σκοτεινή φωνητική αφήγηση του Pitt. Αν και ο χαρακτήρας του Roy είναι παραδόξως χαμηλών τόνων , η αφήγηση τονίζει την απογοητευμένη και αποξενωμένη φύση του.

Μέσα από μικρά flashback , βλέπουμε έναν Roy αποξενωμένο απο τη σύζυγό του (εδω η Liv Tyler , σε ενα σύντομο ερμηνευτικό πέρασμα) , ο οποίος περιβάλλεται απο έναν από τους συνηθέστερους φόβους που μπορεί να έχει ένας άνδρας: να γίνει ο πατέρας του. Το έργο του Pitt εδώ είναι δύσκολο -αν και o ισχυρός αλλά και σιωπηλός εξωτερικός κόσμος του Roy , τον βοηθά- δεν είναι τόσο εκφραστικός , κάτι που έχουμε συνηθίσει απο τον ίδιον. Ο Pitt , όμως εδω , κάνει κάτι περισσότερο από το ερμηνευτικό του “καθήκον” , δίνοντας μας μια απροσδόκητη ερμηνεία , με βάθος και χάρη. Οι θεατές ανα τον κόσμο δικαίως υπερασπίστηκαν την καταλυτική του παρουσία στο Once Upon a Time… , αλλά αυτός δεν είχε πεί -μάλλον δείξει- την τελευταία του “κουβέντα” , καθώς ο Brad Pitt που γουστάρουμε να βλέπουμε βρίσκεται στο Ad Astra.

Και μόνο ως καλό σημάδι μπορούμε να εκλάβουμε τις τελευταίες μας γραμμές , καθώς το Ad Astra είναι ως επί το πλείστον ενα one-man show – υπάρχουν και άλλοι ηθοποιοί, όπως οι Jones, Tyler, Donald Sutherland (ως παλιός φίλος του πατέρα του Roy) και η Ruth Negga, αλλά η μεγάλη οθόνη ανήκει στόν Pitt , σχεδόν στο σύνολο της ταινίας , κάτι που υποδηλώνει ότι δεν έχει χάσει την ικανότητά του να είναι ένας από τους πιο συναρπαστικούς και τολμηρούς ηθοποιούς των τελευταίων 30+ ετών. Η λακωνική του ερμηνεία στο Once… ήταν εξαιρετικά ευχάριστη, αλλά με το Ad Astra, ο ίδιος πιέζει τον εαυτό του συναισθηματικά με τρόπους που δεν έχει δοκιμάσει. Για όσο καιρό ο Roy είναι μόνος, όσο περισσότερο χρόνο ξοδεύουμε μαζί του, τόσο περισσότερο γίνεται συναισθηματικά, σπλαχνικά φθαρμένος. Αυτή η ταινία δεν αντιπροσωπεύει μόνο την καλύτερη ταινία του Pitt για το 2019, αλλά αναμφίβολα την καλύτερη του ερμηνεία εδω και πολλά χρόνια.

Φυσικά , τίποτα απο τα παραπάνω δεν θα ήταν εφικτά , χωρίς την σκηνοθετική καθοδήγηση του James Gray. Ακριβώς όπως το Lost City of Z απέδειξε ότι θα μπορούσε να συνδυάσει τη συναισθηματική εσωτερικότητα με την εποικοδομητική σκηνοθεσία, έτσι και το Ad Astra σφραγίζει τις δυνατότητές του με αξιοσημείωτη ευκολία. Συνεργαζόμενος μάλιστα με τον εξαιρετικό DP , Hoyte van Hoytema (ο οποίος συνεργάστηκε με τον Christopher Nolan στο Dunkirk και το Interstellar), ο Gray είναι σε θέση να αναπαράγει τα καλύτερα παραδείγματα του είδους , χωρίς να λείπουν οι χρωματικές και σκηνικές αναφορές στον τεράστιο Kubrick (και οχι , δεν εννοούμε ΜΟΝΟ το 2001) και οι υπαρξιακές σκέψεις (ένας -έστω- μικρός φόρος τιμής στο Solaris του Tarkovsky) , δημιουργώντας όμως ταυτόχρονα όμορφες και δικές του νέες εικόνες. Εικόνες τις οποίες “ντύνει” υπέροχα , με το ιδιαίτερα ambient και μινιμαλιστικό soundtrack , ο Max Richter.

Το Ad Astra πετυχαίνει και σε έναν ακόμα -και σημαντικό- τομέα. Γίνεται το είδος του κινηματογράφου που οι θεατές εξακολουθούν να ζητούν: μια ταινία για ενήλικες. Γιατί το Ad Astra μπορεί να είναι μια διαστημική περιπέτεια , αλλά δεν είναι το μέλλον, είναι μια απεικόνιση του μέλλοντος. Δεν είναι σίγουρο πως θα συμβούν στην πραγματικότητα αυτά που βλέπουμε στην ταινία (η αποικία στή Σελήνη , η στρατικοποίηση του Άρη , οι “Πειρατές” που ακομά και εκεί, 384,400 km μακριά προσπαθούν να “κλέψουν” τούς πόρους), δεν μαντεύει κάτι η ταινία. Το μόνο που θέλει να δείξει είναι τι θα συμβεί άμα ο άνθρωπος συνεχίσει να επεμβαίνει στο διάστημα και κατακτήσει τη Σελήνη, τον Άρη και άλλους πλανήτες του συστήματος.

Το Ad Astra πραγματοποιεί ένα οπτικό ταξίδι μέσα στα βάθη του Διαστήματος , μέσα απο μια συναρπαστική και μάλιστα ελπιδοφόρα εξερεύνηση σχετικά με τη συνέπεια των ανθρώπινων συναισθημάτων , ανεξάρτητα σε ποιό σημείο του γαλαξία βρίσκεσαι , ενώ παράλληλα καταγράφει την πορεία του δεσμού μεταξύ γονέα και παιδιού. Ένα έξυπνο , συναρπαστικό ταξίδι ψυχής που γίνεται αφορμή για μία από τις καλύτερες ερμηνείες του έτους , από έναν ηθοποιό που κατάφερε να υποτιμηθεί ακόμα και όταν δεν έχασε ποτέ κάτι απο την “αστρική” του δύναμη..

Από την τεταμένη και γεμάτη ένταση αρχική σεκάνς, μέχρι το βαθύ και συναισθηματικό φινάλε του, το Ad Astra είναι μια απορροφητική μελέτη χαρακτήρων, μεταμφιεσμένη ως sci-fi περιπέτεια. To Ad Astra είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του 2019.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★★

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Brad Pitt
  • Tommy Lee Jones
  • Ruth Negga
 

Ad Astra Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.