Kριτική για την ταινία Aladdin

0
1838
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 13    Average: 3.5/5]

Mία από τις πιο αγαπημένες ιστορίες στον κόσμο, μία από τις κορυφαίες δημιουργίες της Disney στο κινούμενο σχέδιο, επιστρέφει αυτή τη φορά ως φαντασμαγορική live-action παραγωγή, με τις μαγικές περιπέτειες του γοητευτικού αλητάκου του δρόμου Αλαντίν (Mena Massoud), της θαρραλέας και αποφασιστικής πριγκίπισσας Γιασμίν (Naomi Scott) και, φυσικά, του Τζίνι (Will Smith) που καλείται να ξεκλειδώσει το μέλλον τους.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός από το Cinemafiles

Εμπνευσμένος από το παραμύθι Χίλιες και Μία Νύχτες, ο Aladdin είναι μία διαχρονική ιστορία , μια ιστορία ενός συνηθισμένου ανθρώπου με κλασική αφήγηση και παγκόσμια θεματολογία που αφορά όλες τις ηλικίες και η οποία επιστρέφει διασκευασμένη 27 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρωτότυπου κινούμενου κλασικού σχεδίου , προσθέτει κάποιες ιδέες στο γνωστό παραμύθι, ενώ παράλληλα τιμά τις αγαπημένες του ρίζες.

Βέβαια η “απο τα χαμηλά στα ψηλά” ιστορία , βασισμένη σε ένα λαϊκό παραμύθι του 18ου αιώνα με ρίζες τόσο στην Κίνα όσο και στη Μέση Ανατολή, είναι ένας χρονικά τιμημένος μύθος που έχει γίνει γνωστός στήν ποπ κουλτούρα σχεδόν σε κάθε δυνατή διαδρομή, απο ταινίες, τηλεόραση μέχρι κόμικ. Στόν κινηματογράφο η πρώτη απόπειρα έγινε το 1940 (επι εποχής βωβού κινηματογράφου) , απο τον σκηνοθέτη Michael Powell και με πρωταγωνιστή τον μεγάλο στάρ εκείνης της εποχής , Douglas Fairbanks , με την ταινία The Thief of Baghdad , η οποία -μάλιστα- θα λάβει και 2 Oscar (art direction και special effects). Φυσικά οι περισσότεροι άνθρωποι που περπατούν σε τούτο τον πλανήτη σήμερα γνωρίζουν την ιστορία από την Disneyfication έκδοση του 1992 με τον ανεπανάληπτο Robin Williams , ο οποίος βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα , για τον ρόλο του Τζίνι.

Κάπου εδω να κάνουμε και μια μικρή εξομολόγηση και να πούμε οτι μπήκαμε στήν αίθουσα με κρύα καρδιά και προετοιμασμένοι για το χειρότερο. Βλέπεται , η γοητεία του πρωτότυπου του εξαρτιόταν τόσο από τη ζωντανή “ζωγραφική” του όσο και από τις έννοιες της φαντασίας , μετατρέπεται σε μια δύσκολη αποστολή όταν αυτά μεταφέρονται στη ζωντανή δράση … με άλλα λόγια μια συνταγή για καταστροφή που θα μπορούσε να κορυφωθεί με την προσπάθεια των συντελεστών να παρουσιάσουν ένα Genie που μπορεί να αντέξει στήν τεράστια φωνητική (τότε) περσόνα του Robin Williams. -Μάλιστα η ταινία σε κάποια σκηνή (σας αφήνουμε να ανακαλύψετε) κλείνει το μάτι στο τζίνι του Williams-.

Αλλά, εντελώς ειλικρινά, αυτός ο νέος Aladdin απέχει πολύ από την καταστροφή. Αν και ακολουθεί το βασικό σενάριο και την ιστορία της ταινίας του 1992, τούτος ο Aladdin σίγουρα δεν είναι ένα ακόμη copy-paste remake. Οι οπαδοί του πρωτότυπου θα απολαύσουν ξανά γνωστούς χαρακτήρες , ενω η πανέμορφη Naomi Scott (ηθοποιός και τραγουδίστριας από τη Νότια Ασία) , γίνεται η εκλεκτή “πριγκίπισσα” της Disney για τη σύγχρονη εποχή που έχει «ξυπνήσει» – με ένα σύγχρονο, προοδευτικό, μοντέλο ρόλων (αν και η ιστορία λαμβάνει χώρα μερικούς αιώνες πρίν), που στέκεται για τον εαυτό της και για τους ανθρώπους της.

Αυτή η έκδοση έχει μια λίγο πιο σύγχρονη αίσθηση του χιούμορ ενω και η ιστορία αγάπης μεταξύ των δυο ηρώων μας γέρνει πρός την μεριά μιας ρομαντικής κωμωδίας παρά σε ένα ειδύλλιο της Disney , καθώς επικεντρώνεται στην επικαιροποίηση μικρών λεπτομερειών και στην προσθήκη κάποιου σύγχρονου βάθους. Αυτή είναι μια προσέγγιση που πολλά από τις προηγούμενα remake της Disney έχουν δείξει , με τα υπέρ και τα κατά της. Οι περισσότερες από αυτές τις αλλαγές, όπως μια μικρή αναδιάταξη σκηνών και κάποια νεα τραγούδια (για τα οποία εχω και μια ένσταση , καθώς μεγαλώνει αρκετά ο χρόνος της ταινίας και λίγο κουράζει), είναι αρκετά ικανοποιητικές. Οι μεγαλύτερες διαφορές τίθενται στα θέματα της ταινίας, τα οποία εκτός από τα βασικά μηνύματα της ύπαρξης και της ευθύνης εξουσίας, περιλαμβάνουν “τώρα” το φεμινιστικό και αντι-αυταρχικό υπόβαθρο στις ιστορίες της Jasmine και του Jafar. Κια ενώ αυτές οι ιδέες είναι ευπρόσδεκτες και δεν βλάπτουν τη συνολική ιστορία, αντιμετωπίζονται με έναν αρκετά επιπόλαιμο τρόπο. Δεν πρέπει να συγχαρούμε μια ταινία απλά επειδή κάνει το σωστό, όπως να έχουμε ισχυρότερα γυναικεία πρότυπα ή να προσθέσουμε πολιτικές αλληγορίες , αλλά η αξιολόγηση τους στη πορεία της ταινίας να δικαιολογείται. Και εκεί είναι όπου ο Aladdin “παραπαίει”.

Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά θα συνοψίσω κάπως έτσι: αν είχατε κάποιο πρόβλημα με τις “αλλαγές” που έγιναν στο remake του Beauty and the Beast , θα έχετε παρόμοια θέματα και εδώ. Αν μπορείτε να ξεπεράσετε την ανάγκη αυτών των αλλαγών, θα βρείτε μπροστά σας μια διασκεδαστική, αν και ελαφρώς τεχνητή ρομαντική περιπέτεια, για έναν αλητάκο που έρχεται αντιμέτωπος με τις ανασφάλειες του σε ένα κλασικό περιβάλλον της Disney.

O Guy Ritchie γνωστός για τα Sherlock Holmes , Lock, Stock and Two Smoking Barrels , το αγαπημένο μου Rockrolla και πολλά άλλα ,έχει ένα μοναδικό κινηματογραφικό στυλ και μία τάση για καταιγιστική δράση … που θα ταίριαζαν άψογα στη νέα ταινία. Και αυτό γιατί εδω μοιάζει “υπνωτισμένος” απο την κλασική συνταγή της Disney (χωρίς ούτε μια signature σκηνή) και τα σχεδόν Bollywood σκηνικά. Παρ ‘ολα αυτά όμως και με την βοήθεια των μάγων της ILM , φτιάχνει μια φαντασμαγορική ατμόσφαιρα , που -ειδικά τούς νέους θεατές- εντυπωσιάζει.

Οι Mena Massoud και Naomi Scott έχουν την απαραίτητη ερμηνευτική χημεία , με την απειρία τους στο είδος , όμως , να κερδίζει στα σημεία , κάτι που δεν ισχύει για τον Will Smith , ο οποίος χαρίζει στο Τζίνι κάτι απο την πληθωρικότητα του και το ερμηνευτικό του εύρος. Μεγάλο misfire ο ρόλος του Marwan Kenzari ως Τζαφάρ , απο τον οποίο δεν νοιώθεις την πραγματική κακία τούτου του villain (που είναι και ο βασικός) … δυστυχώς τεράστιο λάθος.

Ο νέος Aladdin απέχει πολύ από αυτό που λέμε … μια κακή ταινία , καθώς είναι γεμάτο ενέργεια και γοητεία. Είναι ξεκάθαρο δε ότι όλοι οι “εμπλεκόμενοι” δίνουν τον καλυτερό τους εαυτό , για μια ταινία ευχάριστη , που οφείλεται , όμως , κυρίως στο πόσο πιστά ακολουθεί το πρωτότυπο , καθώς αναπαράγει την ιστορία του κλασικού αρχικού υλικού με αρκετό θέαμα και επιδεξιότητα, ακόμα κι αν ποτέ δεν πλησιάζει την εκθαμβωτική λαμπρότητα του κινούμενου πρωτότυπου σχεδίου.

Ο Aladdin του 2019 δεν είναι “ένας εντελώς νέος κόσμος”. Απλώς φαίνεται λίγο διαφορετικός από ό, τι πριν από σχεδόν 30 χρόνια – πιο φωτεινός, πιο “μπλέ”, νεώτερος και με ιδιαίτερη προσέγγιση, ειδικά για μια σύγχρονη γενιά νέων θεατών που πρέπει (;) να δούν ότι οι πριγκίπισσες έχουν περισσότερα στο μυαλό τους από το να παντρευτούν έναν πρίγκιπα.

– Προβάλλεται μεταγλωττισμένη και σε 3D

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Will Smith
  • Mena Massoud 
  • Naomi Scott
 

Αladdin Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.