Κριτική για την ταινία Eternity’s Gate

0
1098
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 1    Average: 5/5]

H ταινία σκιαγραφεί τα χρόνια που ο κορυφαίος Ολλανδός ιμπρεσιονιστής Vincent Van Gogh έζησε στην Αρλ της Γαλλίας, τότε που μαγεμένος από το γαλλικό τοπίο και φως δημιούργησε μερικά από τα πιο εμβληματικά έργα του, όπως η «Έναστρη Νύχτα», το «Υπνοδωμάτιο στην Αρλ» και η σειρά «Ηλιοτρόπια», μεταξύ εκατοντάδων άλλων. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Willem Dafoe, σε έναν ρόλο που του απέφερε το Βραβείο Ερμηνείας στο 75ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας αλλά και υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α’ Ανδρικού Ρόλου σε Δράμα.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός από το Cinemafiles

Έναν αιώνα μετά τον θάνατό του, η ζωή του Van Gogh παραμένει γνωστή και ταυτόχρονα άγνωστη. Ξέρουμε ότι ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ζωγράφους που υπήρξαν ποτέ και ότι γεννήθηκε στην Ολλανδία στις 30 Μαρτίου 1853. Ξέρουμε ότι άρχισε να ζωγραφίζει στη δύση της δεκαετίας των 20 χρόνων του και ότι πέθανε σε ηλικία 37 ετών στις 29 Ιουλίου 1890. Ξέρουμε ότι άφησε πίσω του 800 πίνακες και 1.200 ζωγραφιές από τα οποία πούλησε μόνο έναν πίνακα όσο ζούσε. Τα περισσότερα από όσα γνωρίζουμε για τον ίδιο προέρχονται από τα εκατοντάδες γράμματα που αντάλλαζε με τον αδελφό του Τεό και τους υπόλοιπους καλλιτέχνες. Ακόμα όμως το τελευταίο κομμάτι της ζωής του παραμένει υπό αμφισβήτηση, από το περιστατικό της κοπής του αυτιού του μέχρι τον ταραγμένο του ψυχισμό και το ξαφνικό βίαιο τέλος της ζωής του.

Αν και έχουν γίνει πολλές ταινίες, τηλεταινίες, ντοκιμαντέρ και σειρές για τον Van Gogh, o καταξιωμένος σκηνοθέτης Julian Schnabel, υποψήφιος για Όσκαρ για την ταινία «Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα», μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τη ζωή και το έργο του, απο την εικαστική πλευρά του, με την ταινία να περιστρέφεται γύρω από την πράξη της ζωγραφικής και τις αληθινές σκέψεις και σχέσεις ενός ζωγράφου. Αναπόφευκτα η ταινία συμπεριλαμβάνει έναν ακόμα σπουδαίο ζωγράφο, τον Paul Gauguin (Oscar Isaac), ο οποίος συνάντησε τον Van Gogh στην Αρλ. Πολλά έχουν ειπωθεί για τη σχέση των δύο αντρών αλλά αυτό που ιντρίγκραρε περισσότερο τον Schnabel ήταν ο τρόπος που τους διαμόρφωσε ως ζωγράφους, οι συζητήσεις που μπορεί να είχαν μεταξύ τους για τεχνικές και φιλοσοφία που κανείς δεν άκουσε ποτέ.

Δυστυχώς, όμως, ο Schnabel κάνει και μια σειρά από επιλογές, η μία υποτίθεται με το πρόσχημα της αυταρχικής τέχνης, που σχεδόν εκτροχιάζει την ταινία, με την κίνηση της κάμερας (πάντα στο χέρι) να φαίνεται και να χρησιμοποιείται ως μεταφορά για την κάθοδο του Van Gogh στην τρέλα, εκφράζοντας οπτικά τις μανιακές του καταστάσεις, σπρώχνοντας την κινηματογράφηση στο σημείο του να προκαλεί “ναυτία” στον θεατή, ενω αργότερα στην ταινία, υπάρχουν τμήματα του κάδρου που τίθενται σκόπιμα εκτός εστίασης, σαν να μας δείχνει ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι σε θέση να δει την πραγματικότητα και ολόκληρη την εικόνα μπροστά του. Ως μια υποκειμενική έκφραση της εμπειρίας ή της πνευματικής κατάστασης του Van Gogh, είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα, αλλά αυτό θα μπορούσε να γίνει με το να αφήσει τον Dafoe και την ερμηνευτική του σιγουριά να μας δώσει την πρόσβαση σε όλη αυτή την καλλιτεχνική διαδικασία. Είναι σαν ο σκηνοθέτης δεν ήξερε πότε να κάνει “πίσω” και να εμπιστευτεί τον πρωταγωνιστή του. Ωστόσο, σχεδόν απλά εκτροχιάζει την ταινία.

Η κινηματογράφηση, όταν δεν σε ζαλίζει, συνοδευόμενη και απο την εξαιρετική φωτογραφία του Γάλλου DP Benoît Delhomme “γεμίζει” το μάτι, ενω η απεικόνιση του Van Gogh απο τον Dafoe είναι κάτι που θα περίμενε κανείς από έναν άνθρωπο ο οποίος όχι μόνο μοιάζει με έναν από τους πιο γνωστούς εικαστικούς καλλιτέχνες στην ιστορία, αλλά έχει επίσης δείξει με το συνολικό του κινηματογραφικό του έργο, ότι η εξέταση του εσωτερικού αγώνα της δημιουργικότητας, του συναισθήματος και της ταυτότητας για την εξεύρεση ισορροπίας σε αυτόν τον κόσμο είναι πρωταρχικής σημασίας όταν επιλέγει ρόλους. Υπάρχει μια συγκεκριμένη σκηνή μεταξύ του Dafoe και του Rupert Friend, ο οποίος παίζει τον αδελφό του Theo, ο οποίος είναι ιδιαίτερα συγκινητικός, και μια μελέτη για την εκλεκτική αλληλεπίδραση μεταξύ των δυο χαρακτήρων.

Εκείνοι που αγαπούν το Van Gogh ίσως να μπορούν να αγνοήσουν τις αδυναμίες της ταινίας, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη την ερμηνεία του Dafoe και τις πανέμορφες σκηνές των τοπίων με τις έντονες χρωματικά εικόνες. Ναι … μετά από πολλή σκέψη, το At Eternity’s Gate δεν είναι κακή ταινία, αλλά δεν είναι και εξαιρετική. Η ταινία στηρίζεται κυρίως στους ώμους του Willem Dafoe, που περιβάλλεται από εξαιρετικά πλάνα, σκηνικά και κοστούμια, αλλά από τη στιγμή που τελικά η ομορφιά της ταινίας αρχίζει να επιδεικνύεται, οι κακές επιλογές που κάνει ο Schnabel (παρά την καλή του πρόθεσή του), την κάνουν να χάσει ενα μεγάλο μέρος της προσοχής και της εκτίμησης του κοινού της. Τουλάχιστον αυτό έκανε σε εμάς…

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★.5

Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Willem Dafoe
  • Mads Mikkelsen
  • Oscar Isaac
 

At Eternity’s Gate Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.