Κριτική για την ταινία Godzilla: King of Monsters

0
1063
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 5    Average: 4.6/5]

Η Μόναρκ, μια κρυφή ζωολογική ομάδα, έρχεται αντιμέτωπη με τιτάνια τέρατα, συμπεριλαμβανομένου και του Godzilla, που συγκρούεται με τη Mothra, Rodan και την απόλυτη νέμεσή του, τον τρικέφαλο King Ghidorah. Όταν αυτά τα αρχαία τέρατα, που θεωρούνταν απλώς μύθοι, ξυπνήσουν ξανά, θα ανταγωνιστούν μεταξύ τους για την απόλυτη κυριαρχία, ακόμα και σε βάρος της ανθρωπότητας.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός από το Cinemafiles

Με αυτή την ταινία, ο σκηνοθέτης/συν-σεναριογράφος Michael Dougherty συγκεντρώνει μερικά από τα μεγαλύτερα, κακόβουλα  και γνωστά τέρατα της ιαπωνικής ποπ κουλτούρας, στη μεγάλη οθόνη, σε ένα εντυπωσιακό θέαμα επικών διαστάσεων και μαχών, όπου το μέλλον του πλανήτη εξαρτάται από τη μοίρα των τεράτων και των ανθρώπων.

Από την εκρηκτική του αφύπνιση το 1954 μέχρι την επική του αναγέννηση το 2014, ο Godzilla ήταν πάντα κάτι παραπάνω από ένα τέρας. Ένας καταστροφέας, ένας σωτήρας, ένα έμβλημα, ένας Βασιλιάς που έχει εξελιχθεί και μεταμορφωθεί μέσα σε δεκαετίες κοινωνικών, πολιτικών και οικολογικών αλλαγών από κινούμενη φυσική καταστροφή μέχρι τον τελευταίο, μοναχικό Σαμουράι στη Γη.

Η θρυλική αυτή “μορφή”, πρωταγωνιστής αρκετών ταινιών, έπειτα από το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη το 1954 με την ταινία Godzilla” του γιαπωνέζου Ishirō Honda, είναι πάλι εδώ, μετά το reboot του 2014 του Gareth Edwards (όπου Godzilla ακούγαμε… αλλά δεν τον βλέπαμε), έτοιμος να μας συνταράξει (και όχι κατασπαράξει) με το υπερμέγεθες ανάστημα, τις ξαφνικές εμφανίσεις και την τρομακτική του όψη.

Και αυτή την φορά, όμως, δεν είναι μόνος, καθώς συνοδεύεται και πάλι απο τέρατα περίεργα, απόκοσμα και πανούργα με τα οποία πρέπει “να τα βάλει”, προκειμένου να αποδείξει τις προστατευτικές του διαθέσεις απέναντι στο γένος των ανθρώπων.

Το δίδυμο των σεναριογράφων εξερεύνησε το σύμπαν των τεράτων της ιαπωνικής ποπ κουλτούρας και ζωντάνεψε στη μεγάλη οθόνη τρία από τα πιο δημοφιλή τέρατα: τη αιθέρια νυχτοπεταλούδα Mothra που συμβολίζει μία τρομαχτική μητρική φιγούρα, τον Rodan με την υπερηχητική ταχύτητα και την τρομερό King Ghidorah , του οποίου το κάθε κεφάλι έχει τη δική του προσωπικότητα. Με αυτό τον τρόπο η ταινία κάνει την υπέρβαση συμπεριλαμβάνοντας αυτούς τους διαχρονικούς, αγαπημένους χαρακτήρες σε μία ιστορία πολλών decibel. Μέχρι εδω ολα καλά…

Ας τα “πάρουμε” απο την αρχή. Ο “νέος” Godzilla, λοιπόν, ξεκινά πολλά υποσχόμενος, με το aftermath της πρώτης μάχης του Godzilla, ενω 5 χρόνια μετά η ιστορία συνεχίζει με ένα αληθινά επιβλητικό πρώτο ημίωρο το οποίο και χτίζει μια εντυπωσιακή ένταση, πριν την εμφάνιση του πρώτου τέρατος. Κάπου εκεί θα έρθει η Vera Farmiga να μας βάλει στο σεναριακό plot της νέας ταινίας , όπου την θέση της παίρνουν τα απειλητικά γιγάντια τέρατα. Κάπου εκεί, όμως ,επίσης, κερδίζουμε την ατελείωτη δράση και τις επικές μάχες των “Τιτάνων” , αλλά χάνουμε και σχεδόν κάθε αίσθηση ανάπτυξης ανθρώπινων χαρακτήρων , με τούς σεναριογράφους σιγά-σιγά να απομακρύνονται και να αφήνουν όλο τον ψηφιακό πεδίο στον σκηνοθέτη Michael Dougherty να κάνει την υπόλοιπη δουλειά , την οποία φυσικά κάνει καλά. Εντυπωσιακά οπτικά και ηχητικά εφέ, είναι στήν θέση τους και σε ολη τους την μεγαλοπρέπεια. Θα μου πείς… τι θές? Godzilla βλέπεις , τι να το κάνεις το σενάριο.

Εν μέρη , έχετε δίκιο. Η ένστασή μου είναι είναι στήν μετάβαση της σοβαροφάνειας της ταινίας του Gareth Edwards και την -πολύ- αναληθοφάνεια τούτης της ταινίας , η οποία και γίνεται με τον πλέον άτσαλο τρόπο. Όπως και στην πρώτη ταινία, έτσι και εδω υπάρχουν αναφορές στο περιβάλλον και ενα “πιθανό” reboot του πλανήτη, την οποία πορεία του θα καθορίσουν οι “Τιτάνες” , βρίσκονται στο κέντρο της αφήγησης , με τον νέο Godzilla (τον οποίο εδω χορταίνουμε να βλέπουμε , σε σχέση με τα 15 λεπτά φιλμικού χρόνου , πίσω στο 2014) να είναι ένας αντι-ήρωας που ενσαρκώνει ακριβώς την οργή της φύσης απέναντι στο ξεπέρασμα του μέτρου από τον άνθρωπο. Γρήγορα, όμως, το ολο εγχείρημα ξεφουσκώνει , χάνει το ενδιαφέρον του και μένει στην επιφάνεια, χωρίς να μας κάνει να συμπάσχουμε με τους ήρωες. Όλοι οι ανθρώπινοι χαρακτήρες του φιλμ λειτουργούν ως γλάστρες και comic relief (ναι υπάρχει πολύ χιούμορ) που τρέχουν από δω κι από κει (παρά το γεγονός οτι έχουν “φάει” ραδιενέργεια που ισοδυναμεί με δυο Chernobyl), καταφέρνοντας μόνο να αφαιρέσουν -λίγο ευτυχώς- κινηματογραφικό χρόνο από τα τέρατα.

Έξω όμως απο τις όποιες “κακίες” και αν το δούμε κι από την καθαρά geek και fun πλευρά η ταινία έχει αλλά και θα βρεί αναμφίβολα το κοινό της. Οι φαν των ταινιών καταστροφής θα απολαύσουν, δυνατή σκηνοθεσία, φοβερά εφέ, εντυπωσιακή εικόνα αλλά και ήχο, τις ευρηματικές απεικονίσεις των τερατο-μαχών αλλά και των τριών νέων πρωταγωνιστών και γενικώς το υψηλό τεχνικό επίπεδο.

Αν και είμαι σίγουρος οτι θα βρεί μια θέση στο πάνθεον των καλοκαιρινών blockbusters για το δυνατό τεχνικό του επίπεδο, το Godzilla II: King of Monsters είναι μια ταινία καταστροφής αρκετών decibel που πλήττεται, όμως, από κουραστική αναληθοφάνεια, αλλά κι απόλυτη απουσία σεναρίου και ενδιαφερόντων χαρακτήρων, η οποία σίγουρα θα ξεχαστεί με μια μεγάλη ποσότητα pop-corn  και αναψυκτικού στο πλευρό σας.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★.5

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Kyle Chandler
  • Vera Farmiga 
  • Millie Bobby Brown
 

Godzilla: King of Monsters Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.