Κριτική για την ταινία Greyhound

1
3947
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0    Average: 0/5]

Ο Tom Hanks έχει ξοδέψει ενα μεγάλο μέρος της ερμηνευτικής του καριέρας παίζοντας τον συνηθισμένο, αξιοπρεπή άνθρωπο που βρίσκεται σε μια κατάσταση εξαιρετικής πίεσης , είτε είναι στο διάστημα (Apollo 13), στη Νορμανδία (Saving Private Ryan), ή ακόμη και στα ύδατα της Σομαλίας (Captain Phillips) . Αυτή τη φορά είναι ο επικεφαλής του Ναυτικού των ΗΠΑ, Ernest Krause, που οδηγεί μια νηοπομπή 37 πλοίων με πλοία που μεταφέρουν στρατεύματα και προμήθειες σε μια περιοχή στα μέσα του Ατλαντικού με την ονομασία Black Pit λόγω της μη αεροπορικής κάλυψης , για τουλάχιστον 48 ώρες.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός (CinemaFiles)

Προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα του C.S. Forrester “The Good Shepherd” με τον ίδιο τον Hanks σε καθήκοντα σεναριογράφου, το Greyhound, μπαίνει στο παλμαρέ προηγούμενων “αποστολών” του Hanks για τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο ως παραγωγός (Band Of Brothers, The Pacific) με την γνωστή ειλικρίνεια και το σεβασμό του για το θέμα. Αλλά ανάμεσα σε αξιοπρεπή σκηνικά και συναρπαστικές γνώσεις για ναυτικές τακτικές και λεπτομέρειες, το Greyhound δεν διαθέτει τον χαρακτηρισμό και την στιβαρότητα ενός “Ryan” ή το σεναριακό βάθος ενός Das Boot, για να το κάνει πραγματικά αξέχαστο.

Γιατί το Greyhound είναι ακριβώς αυτό . Μια γρήγορη ναυτική πολεμική περιπέτεια βασισμένη (και αυτή) σε μια ιστορία απο τις μυριάδες που έχουν τροφοδοτήσει τον κινηματογράφο. Το πρόβλημα όμως , είναι , οτι είναι … μόνο αυτό … μια καλή ναυτική πολεμική περιπέτεια.

Αφού γίνει η απαραίτητη εισαγωγή , η “γραφή” ξεκινά τον Δεκέμβριο του 1941, ακριβώς όταν ξεκίνησαν τα “αμερικανικά ενδιαφέροντα” στον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, παρακολουθώντας τον Krause να συναντιέται με την Evelyn (Elisabeth Shue) ανταλλάσσοντας χριστουγεννιάτικα δώρα. Η πραγματική ελπίδα όμως του Krause είναι το “ναι” στήν πρόταση γάμου που κάνει , με την Evelyn να είναι διστακτική, στρέφοντας την προσοχή του στη επικίνδυνη δουλειά που έρχεται.

Η παραπάνω σεκάνς είναι και η μοναδική που δίνει οξυγόνο στο σενάριο , πρίν ο Tom βρεθεί στη μέση του “μαύρου λάκκου” , στήν περίφημη μάχη του Ατλαντικού. Και ενώ το εγώ του Krause είναι ραγισμένο, η πίστη του παραμένει αδιάσπαστη, έχοντας την Βίβλο κοντά του απαγγέλοντας στίχους της Αγίας Γραφής , χρησιμοποιώντας το φως του Θεού ως τρόπο να υποστηρίξει τον εαυτό του μέσα από την αδιανόητη βία, καθώς το αντιτορπιλικό του έρχεται σε επαφή με τις γερμανικές δυνάμεις και συγκεκριμένα από ένα “wolfpack” γερμανικών U-boat – οι οποίοι τότε κυριαρχούσαν στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού – προσπαθώντας να πλήξουν τη συμμαχική προσπάθεια. Χρησιμοποιώντας την εμπειρία της εκπαίδευσης αλλά και της ηγεσίας του , και χωρίς υπερβολικούς ηρωικούς , ο Krause με μεγάλη υπομονή προσπαθεί να αποφύγει αλλά και να επιτεθεί στους Ναζί, σε αυτό το παιχνίδι γάτας και ποντικιού.

Ο σκηνοθέτης Aaron Schneider , του οποίου η τελευταία σκηνοθετική προσπάθεια ήταν το Get Low του 2009 , δίνει την απαραίτητη ένταση – με την κάμερα του – της μάχης , κινείται με άψογη ταχύτητα , με δυο-τρέις πολύ καλές σεκάνς , ενω οι σκηνές όπου ο ασύρματος των U-Boat χλευάζει τους Αμερικανούς , δημιουργεί ένα καλαίσθητο επίπεδο “bullying” , ώστε να “σπρώξει” τις καταδιωξικές πτυχές του Krause και του πλοίου του.

Το υπόλοιπο της προσπάθειας είναι καθαρά διαδικαστικό, παρακολουθώντας τον Krause να δίνει εντολές και να παρακολουθεί τη ταραχώδη CGI θάλασσα με τα κιάλια του , ενω το πλήρωμα είναι γύρω του που εργάζεται πυρετωδώς για να αποκρυπτογραφήσει πιθανές απειλές.

Αυτό που λείπει όμως – σε αρκετό μεγάλο βαθμό – είναι το σεναριακό βάθος στους χαρακτήρες , καθώς εισάγονται αλλά πολύ γρήγορα εξαφανίζονται. Απο την άλλη ο Hanks προσφέρει μια έντονη και σφιχτά εκφραστική ερμηνεία ως Krause, καταγράφοντας τη φρίκη της απώλειας καθώς το Greyhound δεν είναι σε θέση να αποτρέψει τις επιθέσεις των πολλών U-boat , στήν προσπαθειά τους να σκοτώσουν αθώους , ενω χωρίς να “ταΐζει” τον θεατή , o Hanks φορτώνει το σενάριο του με τόνους ναυτικών ορολογιών , τις οποίες και εκτελεί με κύρος , αποτέλεσμα ενος αφοσιωμένου ηθοποιού.

Οι Hanks και Schneider “κουμαντάρουν” τη δύναμη μιας ταινίας διάρκειας 82 λεπτών (τα credits είναι διάρκειας δέκα λεπτών , με επίκαιρα της τότε εποχής) , διατηρώντας την δράση με ένταση καθώς οι προκλήσεις αυξάνονται για τον Krause. Η παραγωγή αρνείται να μπλοκαριστεί σε ασήμαντες λεπτομέρειες , έχοντας εμπιστοσύνη στόν θεατή να καταλάβει τις ανησυχίες, την πίστη και τα καθήκοντα καθώς η δράση περιβάλλει το πλοίο , συμπέρασμα που παραμένει απόλυτα σύμφωνο με τα χαρακτηριστικά της ιδιοσυγκρασίας και του “ερμηνευτικού στυλ” του Hanks και τη συνεχιζόμενη γοητεία του σε χαρακτήρες με δοκιμές χαρακτήρα και θάρρους κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Θύμα του κορωνοϊού και τούτο το πολεμικό πόνημα των Hanks και Schneider – το οποίο “τσίμπησε” η Apple από την Sony – , εκεί όπου το “πανί” ίσως να έδινε λίγους παραπάνω πόντους.

Παρ ‘ολα αυτά, όμως, το Greyhound είναι ενα σοβαρό, καλοπροαίρετο κομμάτι της ναυτικής ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου – έστω και στήν “μικρή” οθόνη” – , γεμάτο λεπτομέρειες και καλή δράση , αλλά χωρίς τις διαστάσεις και την δυναμική για να σας κάνει να το νιώσετε πραγματικά.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★✬☆☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Tom Hanks
  • Elisabeth Shue
  • Stephen Graham

Greyhound Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.