Κριτική για την ταινία Jojo Rabbit

0
2496
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0    Average: 0/5]

Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Taika Waititi (THOR: Ragnarok, Hunt for the Wilderpeople), φέρνει με τη μοναδική αίσθηση του χιούμορ και πάθους την τελευταία του ταινία, Jojo Rabbit, μία σάτιρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με πρωταγωνιστή ένα μοναχικό αγόρι από τη Γερμανία (ο Roman Griffin Davis στο ρόλο του Jojo) του οποίου η ιδέα για τον κόσμο αντιστρέφεται, όταν ανακαλύπτει ότι η διαζευγμένη μητέρα του (Scarlett Johansson) κρύβει ένα νεαρό Εβραίο κορίτσι (Thomasin McKenzie) στη σοφίτα τους. Με μοναδική βοήθεια από τον χαζούλη φανταστικό του φίλο, Αδόλφο Χίτλερ (Taika Waititi) ο Jojo θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον τυφλό φανατισμό του.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός απο το CinemaFiles

Όταν βάζεις τις λέξεις “Χίτλερ”, “κωμωδία” ή ακόμα και “σάτιρα” μαζί σε μια ταινία , το λες και λίγο τραβηγμένο εως και επικίνδυνο. Παρ’ όλα αυτά, παρωδίες με θέμα τον Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα “παίζουν” ήδη από τη δεκαετία του ’40, τότε που ο ίδιος ήταν ακόμα παγκόσμια απειλή. Η αρχή έγινε από τον Charlie Chaplin και τον Μεγάλο Δικτάτορά του (μια ταινία που “ανησύχησε” την Βρετανική Κυβέρνηση όταν γυριζόταν) , τον Ernst Lubitsch με το original To Be or Not to Be του 1942 , αλλά και το remake του , απο τον Mel Brooks , φτάνοντας μέχρι τον John Boorman (Hope and Glory), τον Roberto Benigni με το Οσκαρικό La Vita e Bella και τον QT και τους Άδωξους Μπάσταρδους. Ακόμα όμως και τέτοιου είδους ταινίες θεωρούνταν αμφιλεγόμενες. Ωστόσο, κατάφεραν να κερδίσουν την προσοχή του κοινού και μέσα στα χρόνια πήραν την αξία που τους άξιζε. Με λίγα λόγια, ακόμα και η πιο βλάσφημη σάτιρα μπορεί να γίνει η απαρχή για μια πολυεπίπεδη ανθρωπιστική αφήγηση.

Απο την άλλη , οι απεικονίσεις του Χίτλερ ως σάτιρα , τείνουν να αναστατώνουν πολλούς ανθρώπους, ανεξάρτητα από την πρόθεση του εκάστοτε σκηνοθέτη. Κάπως έτσι μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Waititi, γιος ενός ζωγράφου της φυλής των Maori και μιας ρωσοεβραϊκής μητέρας, ήξερε ακριβώς τι έκανε όταν αποφάσισε να γράψει το σενάριο, προσαρμόζοντας το βιβλίο της Christine Leunens , με τον ίδιο τον Waititi να παίζει την “κωμική” εκδοχή του Αδόλφου, ο οποίος εμφανίζεται ως φανταστικός φίλος του μικρού αγοριού.

Η ταινία προσφέρει , ναι μεν , μια πανέξυπνη και βαθιά συγκλονιστική παιδική ματιά πάνω σε μια κοινωνία που έχει φτάσει στα πρόθυρα της τρέλας με την ανεκτικότητα , αλλά και μια δυναμική δήλωση ενάντια στο μίσος. Ο Waititi προσεγγίζει μια τρομακτική πλευρά της ιστορίας με απόλυτη σοβαρότητα και ευπρέπεια – αυτή ενός αγοριού που έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου για την απόλυτη αφοσίωσή του στον Χίτλερ, όπως γίνονταν σε πολλούς εκείνη την περίοδο , διατηρώντας όμως παράλληλα και μια ισορροπία, καθώς αναμειγνύει την οργή της σάτιρας με μια επίμονη αίσθηση ελπίδας, τα οποία μπορούν να νικήσουν τον τυφλό φανατισμό και το μίσος.

Βέβαια είναι δύσκολο να δικαιολογηθεί το επιχείρημα που διατύπωσαν ορισμένοι επικριτές (οτι διαβάσαμε απο τον ξένο τύπο) – ότι η ταινία εξομαλύνει τον πόνο του Ολοκαυτώματος. Δεν νομίζω πως θα υπάρξει ποτέ ταινία που θα το κάνει. Τούτη η ταινία όμως , δεν αφορά άμεσα το Ολοκαύτωμα, αν και η παρουσία της Έλσας , ο φόβος της ανακάλυψης και οι συχνές “επισκέψεις” της Γκεστάπο καθιστούν σαφές τι συμβαίνει. Μάλλον το πρόβλημα για κάποιους επικριτές είναι ίσως η αποσύνδεση της , με τη μορφή: οτι η ταινία μας κάνει να γελάσουμε με ένα θέμα που συνήθως στο μυαλό μας έχει μείνει ως τραγωδία.

Είναι πολύ δύσκολο να περάσεις για λάθος την σοβαρότητα του σκοπού του Waititi , όταν πλέον η ταινία περνά σε πιο σκοτεινά μονοπάτια , και το γέλιο αντικαθίσταται απο μια νευρικότητα. Πράγματι, ο έλεγχος του Νεοζηλανδού σκηνοθέτη , αυτής της μεταβαλλόμενης διάθεσης είναι ένα από τα σημαντικότερα ατού της ταινίας του.Θεωρώ οτι δεν είναι έγκλημα το να πιστεύουμε ότι μια κωμωδία/σάτιρα μπορεί να είναι εξίσου σοβαρή και συναρπαστικά δραματική.

Με αυτή την σκέψη , το Jojo Rabbit είναι υπέροχο από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι ανένδοτο στην αφοσίωση του πρός την χαρά και την αγάπη, με καθένα από τα προσεκτικά σκηνοθετημένα πλάνα του να ζωγραφίζουν με τις πιο ευχάριστες αποχρώσεις την προσπάθεια του να σε πείσει ότι στο σύμπαν του Jojo , υπάρχει μια κάποια ομορφιά στην καρδιά του κακού.

Το Jojo Rabbit, όμως, δεν είναι για όλους. Είναι μια ταινία που τολμά, παράγει γνήσιο συναίσθημα συσκευασμένο σε μορφή σάτιρας, προσπαθώντας να ανάψει το φιτίλι για να πυροδοτήσει τη συγκίνηση του θεατή, ενω είναι (σχεδόν) σίγουρο οτι θα προκαλέσει πολλές συζητήσεις μετά το πέρας της προβολής της. Βλέπεται στήν εποχή μας, είναι δύσκολο μια ταινία να παίρνει ρίσκα , να είναι ψυχαγωγική και παθιασμένη και να αξίζει να επαινεθεί.

Η ταινία είναι υποψήφια για 6 βραβεία Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Β’ Γυναικείος ρόλος για τη Scarlett Johansson , Διασκευασμένο Σενάριο για τον Taika Waititi, Μοντάζ για τον Tom Eagles, Καλλιτεχνική Διεύθυνση για τον Ra Vincent και Κοστούμια για τη Mayes C. Rubeo) αλλά και για 6 βραβεία BAFTA.

Μεταξύ των πολλών διακρίσεων σε διεθνή φεστιβάλ, η ταινία κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και έχει επιλεγεί ως μία από τις δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς από το American Film Institute.

Ο Jojo, έρχεται στις 23 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους από την ODEON.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★★☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Scarlett Johansson
  • Taika Waititi
  • Roman Griffin Davis
 

Jojo Rabbit Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.