Kριτική για την ταινία Sorry We Missed You

0
517
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0    Average: 0/5]

O Ricky, η Abby και τα δύο τους παιδιά ζουν στο Newcastle. Είναι μια δεμένη οικογένεια και ο ένας νοιάζεται για τον άλλον. Ο Ricky αλλάζει δουλειές, ενώ η Abby, που αγαπά τη δική της, προσέχει ηλικιωμένους. Παρόλο που δουλεύουν όλο και περισσότερες ώρες, όλο και πιο σκληρά, συνειδητοποιούν ότι ποτέ δεν θα αποκτήσουν το δικό τους σπίτι. Όταν προκύπτει μια χρυσή ευκαιρία, η Abby πουλάει το αυτοκίνητο της και ο Ricky αγοράζει ένα ολοκαίνουριο φορτηγάκι για να δουλέψει ως αυτοαπασχολούμενος μεταφορέας. O μοντέρνος κόσμος έχει τις επιπτώσεις του σε αυτές τις τέσσερις ψυχές μέσα στην ίδια τους την κουζίνα.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός απο το CinemaFiles

Από την εναρκτήρια συζήτηση ,μεταξύ του Ricky και του νέου αφεντικού του Maloney (Brewster) στο νεο κοινωνικό δράμα του Ken Loach, γνωρίζεις ότι αυτό που πρόκειται να παρακολουθήσεις δεν θα είναι ένα ευχάριστο ταξίδι. Βρισκόμενος σε μια “άψυχη” αποθήκη στο Newcastle, η εταιρεία παράδοσης που ο Ricky υπογράφει να συνεργαστεί , παρακολουθείς μια ταινία η οποιά σηματοδοτεί το αυξανόμενο, επιζήμιο ανθρώπινο κόστος μέσα σε αυτήν την συγκεκριμένη σύγχρονη οικονομική συγκυρία, που αφήνει ανθρώπους σαν τον Ricky χωρίς αμοιβή, διακοπές, ή οποιαδήποτε αίσθηση σταθερότητας παρά τις άδειες υποσχέσεις για σιγουριά.

Οι επιπτώσεις που έχει αυτή η πίεση στην προσωπική και οικογενειακή ζωή των ανθρώπων είναι στο επίκεντρο της ταινίας. Στην περίπτωση του πατέρα της οικογένειας, η απόφαση του να κάνει στροφή καριέρας και να γίνει αυτοαπασχολούμενος μικρο-μεταφορέας τον φέρνει σε επαφή με μια νέα τεχνολογία που κάνει τη δουλειά του πολύ απαιτητική.

Η ταινία επικεντρώνεται στο κατά πόσο το σύγχρονο καθεστώς για τους αυτοαπασχολούμενους είναι βιώσιμο. Στήν περίπτωση του Ricky η πιο “εξελιγμένη” τεχνολογία βρίσκεται στην καμπίνα του οδηγού και του δείχνει τους δρόμους, επιτρέποντας στον πελάτη να ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται το δέμα του και σε πόση ώρα θα φτάσει. Ο πελάτης κάθεται σπίτι και μπορεί να δει τη διαδρομή του οχήματος. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι οδηγοί εξαντλούνται στους δρόμους, τρέχοντας να προλάβουν τις προσδοκίες που γεννά αυτός ο εξοπλισμός. Η τεχνολογία είναι καινούρια, η εκμετάλλευση όμως είναι παλιά ιστορία.

Είναι λογικό όμως αυτό το σύστημα; Είναι λογικό να παραλαμβάνουμε τα ψώνια μας από έναν άνθρωπο σε ένα φορτηγό που τρέχει 14 ώρες τη μέρα; Θέλουμε έναν κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι δουλεύουν κάτω από μεγάλη πίεση, επηρεάζοντας αρνητικά τους φίλους και τις οικογένειες τους και κάνοντας τις ζωές τους στενάχωρες; Δεν είναι ότι η αγορά χάνει, αντιθέτως, αυτή είναι η λογική εξέλιξη της αγοράς, όπως ορίζεται από τον ανταγωνισμό για μείωση κόστους και αύξηση κέρδους. Η αγορά δεν ενδιαφέρεται για την ποιότητα της ζωής μας. Η αγορά ενδιαφέρεται να κερδίζει χρήματα , με την εργατική τάξη -φυσικά- να πληρώνει το τίμημα.

Με μη επαγγελματίες ηθοποιούς και με ελάχιστη πείρα, οι οποίοι ζωντανεύουν -υπό τις έμπειρες σκηνοθετικές οδηγίες του δημιουργού- γνήσιους χαρακτήρες, όπως τους συνέλαβε η χαρισματική πένα του μόνιμου συνεργάτη του Loach, Paul Laverty , ο δύο φορές βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα (Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι, Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ) κάνει ένα ακόμα αιχμηρό κοινωνικό δράμα επικεντρωμένο στους ανθρώπους της εργατικής τάξης και πιστό στο ύφος που τον έχει καταξιώσει ως έναν από τους πιο σπουδαίους δημιουργούς του πολιτικοποιημένου σινεμά.

Οι Loach και Laverty όμως δεν χτυπούν την “γροθιά τους στόν τοίχο” και στην απεικόνισή τους για ένα σύστημα εφοδιασμένο προς όφελος εκείνων που βρίσκονται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Αντίθετως , αποφεύγουν με ευκολία παγίδες εύκολου μελοδραματισμού (οχι πως δεν υπάρχουν) και σχηματικότητας που χαρακτηρίζουν το μεγαλύτερο ποσοστό τούτων των ταινιών. Ελαφρύνουν -οσο μπορούν- το κλίμα όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο, δεδομένου μάλιστα του κοινωνικού αδιεξόδου στο οποίο βρίσκονται οι ήρωες του και το οποίο αντανακλά με ακρίβεια και ρεαλισμό μια παρούσα κατάσταση που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού στήν Βρετανία. Εδω ο “villain” της ταινίας , δεν είναι μια κρατική μηχανή , αλλά ενα αφεντικό “απρόσωπο” – παρά τα “λόγια” του “Δεν δουλεύεις για εμάς, δουλεύεις μαζί μας” – που λειτουργεί με πρωτοφανή αυστηρότητα επάνω στους υπαλλήλους του , τους παγιδεύει σε αδιέξοδα και τους παρακολουθεί κυνικά μέσα απο την “τεχνολογία” να προσπαθούν να δραπετεύσουν από τον λαβύρινθο των καθημερινών δυσκολιών τους , όπου ως απεγνωσμένοι σαν τα ποντίκια ψάχνουν την έξοδο.

Το μήνυμα της ταινίας “Sorry We Missed You” είναι: Η ζωή συνεχίζεται…. το ίδιο και η δουλειά. Και μπορεί να μην σπάει την “φόρμουλα” του αξιοσέβαστου ανατόμου της βρετανικής εργατικής τάξης , ακτινοβολεί όμως μια επικαιρότητα που υποδηλώνει άλλη μια ισχυρή κραυγή για τους καταπιεσμένους , μέσω μίας από τις πιο σημαντικές φωνές του βρετανικού κινηματογράφου.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Kris Hitchen
  • Debbie Honeywood
  • Nikki Marshall
 

Sorry We Missed You Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.