Κριτική για την ταινία The Dead Don’t Die

0
381
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0    Average: 0/5]

Βρισκόμαστε στην ήσυχη, σχεδόν αόρατη πόλη του Σέντερβιλ στην κεντρική Αμερική. Όλα εκεί φαίνονται ήσυχα και ασφαλή, όμως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Το φεγγάρι τις τελευταίες μέρες φέγγει πιο έντονα και μοιάζει να έχει κατέβει ανεξήγητα χαμηλά. Οι ώρες της ημέρας μπερδεύονται, το φως του ήλιου χάνεται, ενώ τα ζώα συμπεριφέρονται παράξενα. Οι δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις είναι ανησυχητικές και οι επιστήμονες απορούν. Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει την κατάρα που θα έρθει να σκεπάσει σύντομα αυτήν τη μικρή πόλη.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός από το Cinemafiles

Σε λίγο οι νεκροί δεν θα πεθαίνουν. Θα γίνονται αιμοδιψή ζόμπι και θα σηκώνονται απ’ τους τάφους για να κάνουν άγριες επιθέσεις στους ζωντανούς. Οι κάτοικοι της επαρχιακής πόλης πρέπει να παλέψουν για την επιβίωσή τους απέναντι στη βαρβαρότητα των ζωντανών νεκρών. Το Σέντερβιλ είναι μια μικρή πόλη, με το diner της, την εκκλησία της και το αστυνομικό της τμήμα. Μια πόλη όπου όλοι γνωρίζονταν με όλους.

Έχουμε δει αρκετές “σοβαρές” ταινίες να ανοίγουν το μεγάλο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών. Το 72ο , όμως , Φεστιβάλ ξεκίνησε με έναν ιδιαίτερο τρόπο και με μια ταινία που στόν πυρήνα της φωνάζει για τον κοινωνικό αποκλεισμό , τον ρατσισμό και φυσικά (για άλλη μια φορά) την οικολογική καταστροφή. Ήταν το The Dead Don’t Die, του Jim Jarmush.

Βρισκόμαστε στο κινηματογραφικό σύμπαν του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Jim Jarmush (Στην Παγίδα Του Νόμου, Ο Νεκρός, Τσακισμένα Λουλούδια, Μόνο Οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί), του πατριάρχη του ανεξάρτητου Αμερικάνικου σινεμά και αρχιερέας της νιχιλιστικής κωμωδίας, ο οποίος επιστρέφει με το χαρακτηριστικό μινιμαλιστικό του στυλ, και υπογράφει μια αναρχική κωμωδία ενήλικου τρόμου , με την αιματηρή βία, την ώριμη μελαγχολία, την διακριτική παραίτηση, τον τρυφερό κυνισμό και το πικρόχολο χιούμορ που συνοδεύει τις -πιο πολλές- ταινίες του, να είναι η μόνη άμυνα απέναντι στους σαρκοφάγους απέθαντους.

Μέχρι εδω ολα καλά…

Το Dead Don’t Die είναι αναμφισβήτητα η χειρότερη στιγμή στήν καριέρα του σεναριογράφου / σκηνοθέτη Jim Jarmusch , για την ακρίβεια μέσα από το «είδος» των ταινιών με ζόμπι , την οποία επιλέγει να αφηγηθεί με αντισυμβατικό τρόπο. Αν και η ταινία δεν ανακαλύπτει το κινηματογραφικό τροχό (ειδικά στο συγκεκριμένο είδος) , αν και γίνονται αρκετές “νύξεις” στο σινεμά του George Romero -μεταξύ άλλων , το πρόβλημα του Jarmush είναι πως ως πρωτάρης στη συγκεκριμένη θεματολογία, αλλά και στο είδος της ταινίας, φαίνεται να χάνει τον προσανατολισμό του , κάτι που γίνεται αντιληπτό σχεδόν απο την αρχή.

Είναι μισό-διαμορφωμένο, ασαφές, απαλλαγμένο από κίνητρα και επαναλαμβανόμενο χωρίς να βρει τον ζεν χώρο του. Θα μπορούσα να περιγράψω οποιαδήποτε σκηνή με μια τεράστια γκριμάτσα στο πρόσωπό μου, ή ολόκληρη την ταινία με μια σειρά ερωτήσεων. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Εάν περιμένεις , μάλιστα , απο την συγκεκριμένη ταινία ένα όραμα, μια καλή αφηγηματική γραμμή και ένα προσεκτικά κατασκευασμένο επιχείρημα, δεν θα το βρείς εδώ. Και όταν μάλιστα -πρίν ακόμα προβληθεί- η ταινία σου επιτίθεται με την λεζάντα “Το καλύτερο ζόμπι καστ που διαλύθηκε ποτέ” (με τούς συνήθεις ύποπτοι φίλοι του αμετανόητου rock ‘n’ roll σκηνοθέτη να δίνουν βροντερό παρόν στο πολυπληθές cast) , δεν υπάρχει στιγμή που να μην περνά από το μυαλό σου οτι αυτό που παρακολουθείς , απλά δεν το πιστεύεις … και οχι με την καλή έννοια.

Ο αειθαλής Bill Murray (γνώριμος του Jarmush από την επιτυχία Τσακισμένα Λουλούδια) είναι στο ρόλο του αστυνομικού που προσπαθεί μάταια να επιβάλλει το νόμο και την τάξη.

Η αιώνια indie darling, Chloë Sevigny , μαζί με τον Adam Driver (ο οποίος συνεργάζεται ξανά με τον Jarmush, μετά το Paterson), είναι στον ρόλο των βοηθών στο αστυνομικό τμήμα της πόλης, Σέντερβιλ. Η καθημερινή ρουτίνα τους θα κλονιστεί όταν τα σαρκοφάγα ζόμπι θα εισβάλουν στην πόλη τους. Οι ανωμαλίες στη φύση και το μακελειό που έρχεται, αντανακλούν σαν σκοτεινός καθρέφτης την εποχή της άγριας κλιματικής αλλαγής και της πόλωσης στην ακραία μετά-Τραμπ πραγματικότητα της Αμερικής.

Η Tilda Swinton  συνεργάζεται για τέταρτη φορά με τον ανεξάρτητο auteur και κλέβει την παράσταση χάρη στην Σκωτσέζικη προφορά της και την «εξωγήινη» ερμηνεία της. Ο μέσος white trash ρατσιστής της διπλανής πόρτας είναι ο Steve Buscemi , γνώριμος του Jarmush από το Mystery Train (1989). Ο Danny Glover, ο RZA του θρυλικού ραπ συγκροτήματος Wu-Tang Clan και η Sarah Driver, βρίσκουν τη θέση τους στο cast.

Τα rock ινδάλματα, φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν. Ο αυτοεξόριστος ερημίτης που παρατηρεί από απόσταση το ξέσπασμα βίας είναι ο αιώνιος καταραμένο ποιητής του rock, ο Tom Waits. Επίσης, ο Iggy Pop δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη την πρόκληση να ερμηνεύσει ένα ζόμπι, όταν ήταν στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ «Gimme Danger», για την ιστορία των Stooges.

Οι ερμηνείες όμως είναι τόσο αδιάφορες που το μεγαλύτερο μέρος του cast φαίνεται να είναι νεκρό ακόμη και πριν τα ζόμπι ξεκινήσουν να κόβουν κομμάτια από τα πρόσωπά τους.  Το σενάριο στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στήν επανάληψη με την ατάκα / ισχυρισμός του Adam Driver ότι «αυτό θα τελειώσει άσχημα», να ξεκινά σαν αστείο και να καταντάει γελείο , ενω ο Jarmusch φαίνεται να διασκεδάζει (μάλλον μόνος του) αντιπαραθέτοντας σκηνές εκρηκτικού gore με τις λακωνικά υποτιμημένες αντιδράσεις διαφόρων μελών cast.

Στο τέλος όμως αυτό που μένει είναι η δυσκολία στην αφήγηση , με τον Jarmush απλά να ‘ληστεύει” προηγούμενες ταινίες με ζόμπι για να πάρει ιδέες , που ξεκινούν από το κλασικό White Zombie του 1932 με τον Μπέλα Λουγκόζι, το Περπάτησα Με Ένα Ζόμπι που γύρισε ο Ζακ Τουρνέρ το 1943 , με κορυφή τον μινιμαλιστικό τρόμο της Νύχτας Των Ζωντανών Νεκρών.

Ο George Romero, όμως, συνέδεσε την αδυσώπητη, ξαφνική πείνα των νεκρών με την κατανάλωση. Στην περίπτωσή μας , όμως , ο σκηνοθέτης ενδιαφέρεται μόνο φευγαλέα για το είδος τρόμου και τη δύναμή του να τρομάζει και να διαφωτίζει , με το τέλος να βρίσκει τον θεατή σε αμηχανία και με μια δήλωση (πρίν τα credits τέλους) ότι ο κόσμος είναι ένα fucked-up μέρος, αλλά αυτό ρε Jarmush το ξέρουμε ηδη.

“Welcome to my world” μας λέει ο Tom Waits , παρακολουθώντας ολο αυτό που διαδραματίζεται πίσω απο τούς θάμνους του δάσους όπου έχει μόνιμα αποσυρθεί. E, ενα δίκιο το ‘χει , για το που βαδίζει το μέλλον.

Γιατί το The Dead Don’t Die παρά την “άβολη” βαρεμάρα του , λέει και μια αλήθεια: είμαστε όλοι ζόμπι , είτε έχουμε παλμό ή οχι.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★.5

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Adam Driver
  • Bill Murray
  • Tilda Swindon
 

Τhe Dead Dont Die Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.