Kριτική για την ταινία The House That Jack Built

0
861
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 7    Average: 3.9/5]

Ο Lars Von Trier είναι αναμφίβολα ένας από τους πιο… προβοκάτορες σκηνοθέτες ειδικά τα τελευταία χρόνια και αυτή τη φορά η κριτική μας αφορά την νέα ταινία “The House That Jack Built”.

 

H ταινία εστιάζει στον Τζακ, έναν ευφυή κατά συρροήν δολοφόνο, που προσπαθεί να τελειοποιήσει αυτό που βλέπει και να το μετατρέψει σε τέχνη. Η ιστορία θα καλύπτει μια περίοδο 12 ετών, από τα 70s μέχρι τα 80s, θα παρουσιάζεται σε μη γραμμική αφήγηση, μιλώντας για τις δολοφονίες του Τζακ, μεταπηδώντας σε διάφορα διαστήματα στο χρόνο.

 

Μπορεί κάποιος να προσάψει πολλά στον Λαρς Φον Τρίερ (γενικότερα δεν μπορώ να πω ότι είναι από τις συμπάθειες μου), ωστόσο δεν μπορείς να πεις ότι δεν καταφέρνει στα έργα του να είναι πρωτότυπος. Άλλο το αν είναι αποτελεσματικός ή αν το παρακάνει.

Το να σας πω ότι περιμένω την κάθε του ταινία με αγωνία, είναι μεγάλο ψέμα. Ωστόσο, η συγκεκριμμένη μου κίνησε την περιέργεια και την περίμενα με ανυπομονησία, μιας και το όλο concept έχει ενδιαφέρον.

Ο Δανός σκηνοθέτης κατ’ εμέ προέρχεται κατά την προσωπική μου άποψη από ένα τεράστιο σερί μέτριων ως επι το πλείστον ταινιών (με εξαίρεση το Melancholia). Ενώ οι παλαιότερες επιτυχίες του (Δαμάζοντας τα κύματα, Χορεύοντας στο σκοτάδι) είχαν κάτι να σου πουν, στις τελευταίες του ταινίες ο Τρίερ επιχειρεί φθηνούς εντυπωσιασμούς.

Και δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει και εδώ σε μια προσπάθεια που είναι συμπαθητική στο πρώτο μισό, αλλά στο δεύτερο και ειδικά στο τελευταίο της κομμάτι είναι πραγματικά ανεκδιήγητη, χάνοντας τα αυγά και τα πασχάλια.

Ενώ γίνεται προσπάθεια να αφηγηθεί ενδιαφέροντα πράγματα, ωστόσο πάλι ενώ κάτι πάει να κάνει, “σκοντάφτει” στην εγωπάθεια του και την αφαιρετική των εικόνων του. Καταλήγει να γίνει έρμαιο της ωραιοπάθειας και της προκλητικότητας των εικόνων του, χάνοντας σε καίρια σημεία την ουσία του όλου εγχειρήματος.

Στο House That Jack Built δεν καταφέρνει να διατηρήσει έναν σταθερό ρυθμό, με αποτέλεσμα στα κρίσιμα σημεία να μην καταφέρνει να κάνει την υπέρβαση, ενώ στο τελευταίο μισάωρο τα κάνει όλα μαντάρα και φυσικά η διάρκεια των 155 λεπτών είναι αδικαιολόγητη.

Η ταινία ξεκινάει με την εξιστόρηση της πρώτης σεκανς που σε βάζει στο κλίμα, ο Matt Dillon είναι καλός και το παλεύει, αλλά στην συνέχεια ξεμένει από δυνάμεις, με την αφήγηση να έχει ενδιαφέρον, αλλά δυστυχώς να “καίγεται” και το χαρτί του Bruno Ganz.

Από κει και έπειτα, η ταινία μπαίνει σε άλλη διάσταση με μια διαρκή έντονη ανά σημεία αφήγηση, η οποία επεξηγεί πολλά γεγονότα, ωστόσο αυτά που βλέπουμε είναι ουσιαστικά filler σκηνές από ένα σημείο και μετά.

Ο Τρίερ είναι εμφανές ότι είχε ένα πλάνο στο μυαλό του, αλλά κάπου μπλέκονται τα πράγματα και από ένα σημείο και μετά γίνονται αχταρμάς, ενώ είναι προφανές ότι αν περιόριζε την φλυαρία αλλά και μερικές ανούσιες σκηνές, σίγουρα θα ήταν καλύτερη.

Για μια ακόμα φορά (ίσως αυτή τη φορά λιγότερο από άλλες ταινίες) σε μερικά σημεία όντως δείχνει ότι θέλει να προκαλέσει, ωστόσο δυστυχώς αυτή τη φορά δεν έχει κάτι να δώσει στον θεατή, με αποτέλεσμα στο δεύτερο μέρος να του ξεφεύγει η κατάσταση.

Για μια ακόμα φορά έχουμε αυθαίρετες συνδέσεις με πράγματα τα οποία δεν βγάζουν κάποιο νόημα και ενώ θέλει να τονίσει πως αντιδράει ο άνθρωπος όταν δεν μπορεί να κατευνάσει τα ζωώδη ένστικτα του, εντέλει το αφήνει ανολοκλήρωτο με μια αλληγορία στο φινάλε που πραγματικά δεν πείθει.

Το πρώτο μέρος ήταν με διαφορά καλύτερο από το δεύτερο καθότι όπως είπαμε δεν μπορούν να αποτυπωθούν αυτά που πιθανότατα θέλει να δείξει ο Τρίερ, ενώ προς το τέλος θέλει να προκαλέσει αλλά με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Για ακόμα μια φορά, ο Τρίερ έπεσε θύμα της αυταρέσκειας του και δεν κατάφερε να κάνει ένα ολοκληρωμένο έργο. Κρίμα, γιατί εδώ πρόκειται για μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία ειδικά με τον εξαιρετικά ταιριαστό Matt Dillon.

Εν κατακλείδι και για να μην κουράζουμε πλέον είναι δεδομένο ότι ο Δανός πρέπει να αλλάξει λίγο ρότα και να βαδίσει στα παλιά μονοπάτια του και όχι μόνο στο να προκαλεί χωρίς καμία ουσία. Γιατί εδώ ειδικά προς το τέλος, έχασε τελείως την μπάλα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Matt Dillon
  •  Bruno Ganz
  • Ed Speleers
 

The House That Jack Built Trailer

 


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.