Kριτική για την ταινία The Invisible Man

0
3731
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0    Average: 0/5]

Παγιδευμένη σε μια βίαιη, κακοποιητική σχέση με έναν πλούσιο και ευφυή επιστήμονα, η Σεσίλια Κας (Elisabeth Moss) καταφέρνει να αποδράσει μέσα στη νύχτα και να εξαφανιστεί, με τη βοήθεια της αδερφής της , ενός παιδικού της φίλου και της μικρής του κόρης. Όταν όμως ο βάναυσος πρώην σύντροφος της Σεσίλια (Oliver Jackson-Cohen) αυτοκτονεί και της αφήνει ως κληρονομιά ένα μεγάλο μέρος της τεράστιας περιουσίας του, η Σεσίλια υποψιάζεται ότι πρόκειται για παγίδα. Μια σειρά από παράξενες συμπτώσεις θα αποβούν σχεδόν θανατηφόρες και θα απειλήσουν τις ζωές εκείνων για τους οποίους η Σεσίλια νοιάζεται. Η λογική της θα αρχίσει να κλονίζεται και θα προσπαθεί απελπισμένα να αποδείξει στον περίγυρό της ότι καταδιώκεται από μια αόρατη παρουσία που την στοιχειώνει.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός (CinemaFiles)

Από την δεκαετία του ‘30 το studio της Universal εισήγαγε στη γλώσσα του κινηματογραφικού τρόμου τα εντυπωσιακά της τέρατα. Τα τρομακτικά τέρατα όπως ο Φρανκενστάιν, η Μούμια και ο Λυκάνθρωπος συνυπήρχαν σε ένα υποβλητικό όνειρο κινηματογραφικής διαφυγής, με στοιχεία από τον γοτθικό τρόμο, το κλασικό δράμα και συχνά και από τη μαύρη κωμωδία.

Όλα τα τέρατα που κόσμησαν το σινεμά του φανταστικού εκείνης της εποχής, κατοχυρώθηκαν στη συλλογική μνήμη και στην ανερχόμενη τότε ποπ κουλτούρα και έχουν τη δύναμη να εξακολουθούν να τρομάζουν μέχρι και σήμερα, ως αρχετυπικές φιγούρες τρόμου.

Αυτό είχε στο μυαλό της η Universal , η οποία στην προσπαθειά της να φέρει την “τερατώδη” περιουσία της στον 21ο αιώνα , ξόδεψε ενα τεράστιο απόθεμα ενέργειας , χρόνου και φυσικά χρήματος με παραγωγές όπως τα Dracula Untold και το φιάσκο της Μούμιας του 2017 , η οποία μάλιστα θα ξεκινούσε ενα νεο Monsters Universe. Ανήμπορη να δώσει την δική της πνοή στο box office , θα στραφεί στο studio Blumhouse (ενα studio με καλές περγαμηνές … στο είδος που πρεσβεύει) για να δημιουργήσει ένα νεο “hit”, στηριζόμενη στη λιτή φόρμα τους ώστε να αναζωπυρώσει τον “θρύλο” του Αόρατου Ανθρώπου για το σύγχρονο κοινό , αλλά και τον κινηματογράφο , όπου τελευταία φορά που ασχολήθηκε με το θέμα ήταν ακριβώς πρίν 20 χρόνια με την ένοχη απόλαυση του Paul Verhoeven , Hollow Man.

Με budget περίπου το ήμισυ του μισθού του Tom Cruise για το The Mummy, “Ο Αόρατος Άνθρωπος” δεν είναι -και ούτε τον νοιάζει- grande σε state of the art εφέ ή φανταχτερά set pieces. Όχι. Φέτος αποκτά νέα ζωή, μέσα από μια μοντέρνα , μινιμαλιστική και κοφτερή σκηνοθετική ματιά. Αυτή του Leigh Whannell, γνωστού γραφιά (των ταινιών Saw) , αλλά και σκηνοθέτη του ολίγον υποτιμημένου Upgrade – ματιά, που φέρνει φρέσκια έμπνευση και ενθουσιασμό στην κινηματογραφική αναβίωση αυτού του σκοτεινού μύθου.

Οι πρωτότυπες ιδέες του HG Wells, ο οποίος έγραψε τη νουβέλα τρόμου και επιστημονικής φαντασίας , μεταφέρονται στη σημερινή εποχή, κρατώντας όλη την ατμόσφαιρα που χτίζει γύρω του ο αόρατος χαρακτήρας αλλά ενσωματώνοντας παράλληλα ανησυχίες του σύγχρονου κόσμου, όπου η γυναικεία ενδυνάμωση είναι στο προσκήνιο. O ήρωας της πρωτότυπης ταινίας ήταν ένας επιστήμονας που βυθίστηκε στην τρέλα μετά από την εμμονή με την οποία πειραματίστηκε. Η πιο σημαντική διαφορά εδώ, όμως, είναι ότι ο “άνθρωπος” του σήμερα , ήταν κακός πριν γίνει αόρατος.

Και κάπως έτσι το δραματουργικό βάρος σε τούτη την νεα μεταφορά περνάει στον γυναικείο χαρακτήρα. Η απροστάτευτη γυναίκα προσπαθεί να αποφύγει τη βία και την εξουσιαστική μανία του αρσενικού αόρατου διώκτη της, ενώ κανείς δεν την πιστεύει όταν τους λέει ότι εκείνος δεν έχει αυτοκτονήσει πραγματικά. Η ηρωίδα μας μάχεται να κρατήσει την πνευματική της ισορροπία καθώς κανείς δεν πιστεύει την απίθανη υποψία της, ενώ ταυτόχρονα θέλει να προστατέψει όσους αγαπάει, από τη δολοφονική μανία του εξαφανισμένου πρώην συντρόφου της.

Η αναδιαμόρφωση του Αόρατου Ανθρώπου σε abuser είναι το εμφανές επίκαιρο θέμα. Μάλιστα ο Whannell χτίζει το σασπένς και τις σκηνές απειλής του φίλμ επάνω στήν εποχή του #MeToo και την κοινωνική του παράμετρο , όπου κάθε γυναίκα βιώνει την εμμονή ενός αόρατου stalker ή της αόρατης καθημερινής βίας και προσπαθεί πρώτα να πείσει την κοινωνία για την θέση του θύματος στην οποία βρίσκεται και μετά να προστατευθεί από τον κίνδυνο στον οποίο βρίσκεται.

Όμως την τολμηρή προσέγγιση του Whannell δεν την αισθάνεσαι ποτέ σαν ενα φθηνό τρίκ. Εδώ, η ιδέα της αορατότητας είναι ένα συναρπαστικά πρόσφορο μέσο για να διερευνήσει τις καταχρηστικές σχέσεις, την αγοραφοβία και την τοξικότητα της αρρενωπότητας , καθώς υπάρχει μια καθολική και άβολα πραγματική επίδραση στις “φρίκες” που βιώνει η Σεσίλια.

Ο Whannell δεν παραμένει παραδοσιακός ούτε σε σεναριακές δομές του είδους, ρίχνοντας τον θεατή στα βαθειά με μια εξαιρετική εισαγωγική σεκάνς , βγαλμένη απο το 1991 και την ταινία Sleeping with the Enemy με την Julia Roberts , ρίχνοντας έτσι απο την αρχή ολο το βάρος της ταινίας στην Σεσίλια της Elisabeth Moss , ένας χαρακτήρας σχεδόν “ Χιτσκοκικός” που κανείς δεν πιστεύει , με την παράνοια και το στρες να ξεσπάνε στην καθημερινή της ζωή και την θανατηφόρα απειλή να καραδοκεί παντού. Η Moss παίζει με πειθώ και με απίστευτη δυναμική τον ρόλο της – και το καταφέρνει μάλιστα χωρίς τις εύκολες λύσεις των scream queens της μεγάλης οθόνης, αλλά με ρεαλισμό και κρατώντας τις καταστάσεις πάντα στην κόψη του διφορούμενου (συνηθισμένη σε αυτό τον “ρόλο” απο τα Mad Men και The Handmaid’s Tale) , ενω παράλληλα εκφράζει την αποφασιστικότητα του χαρακτήρα της και την ανασφάλειά της, χαρίζοντας μας μια αλάνθαστη ερμηνεία , παίζοντας μόνη της με την κάμερα , απέναντι σε μια απειλή που φαίνεται αρχικά … αόρατη.

Ο Whannell επιδεικνύει επιδέξια ολα τα παραπάνω στοιχεία δίνοντας πραγματικές στιγμές freakout στήν πρωταγωνίστριά του , επιλέγοντας την παραδοσιακή κινηματογράφηση , από τα σύγχρονα οπτικά εφέ , με την χρήση της κάμερας να είναι έντονη και ισχυρή με την απαραίτητη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα (σύμμαχος εδω η μουσική επένδυση του Benjamin Wallfisch που είναι άκρως καθηλωτική) , δίνοντας σε αυτή την προσέγγιση μια αποτελεσματικότητα και μια υπενθύμιση για το πώς ο τρόμος δεν πρέπει πάντα να είναι ξέφρενος για να προκαλέσει φόβο. Θα πρέπει να φτάσουμε στήν τρίτη πράξη , όταν πλέον αρχίζουμε να “βλέπουμε” πραγματικά τον Αόρατο Άνθρωπο , για να ενεργοποιήσει κάποιες από τις ακροβατικές κινήσεις της “Upgrade” κάμερας του.

Η ταινία δεν ξεφεύγει απο την πεπατημένη των σεναριακών ανατροπών (υπάρχει τουλάχιστον μια στιγμή που σου πέφτει το “σαγόνι”), υπάρχουν κάποιες υπερβολές εδω και εκεί ή ακόμη και λαθάκια… που στήν τελική, δεν σε νοιάζουν κιόλας, ελέω φυσικά και της ρέουσας εξέλιξης (125’ νεράκι).

Όποια “μεριά” πάντως και να διαλέξετε – όταν βγείτε απο την σκοτεινή αίθουσα – είναι δύσκολο να μην θαυμάσετε την κινηματογραφική αποφασιστικότητα του Whannell , η οποία (πρώτον) δίνει ένα ν ¨αέρα” σε μια ιστορία 123 ετών , ενω παράλληλα καταφέρνει να μετατρέψει τον φόβο του άγνωστου και του αόρατου σε έναν εντελώς νέο εφιάλτη. Πραγματικά δεν το(ν) περιμέναμε.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★★☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Elisabeth Moss
  • Oliver Jackson-Cohen
  • Harriet Dyer

The Invisible Man Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.