Κριτική για την ταινία 1968

0
906
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 29    Average: 3.1/5]

Εχουμε αναφέρει αρκετές φορές, ότι ναι μεν το Ελληνικό σινεμά από την μια, έχει καταφέρει να ανέβει επίπεδο, από την άλλη ωστόσο τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται, ωστόσο η ταινία 1968 είναι μια μεγάλη «ανάσα» με κάτι διαφορετικό.

 

Μέσα σε μία λαμπερή νύχτα, ξετυλίγεται μια ιστορία εθνικής ανάτασης, με επίκεντρο το θρυλικό αγώνα στο Καλλιμάρμαρο που παρακολούθησε ολόκληρη η Ελλάδα από το ραδιόφωνο, και πάνω από 80.000 άνθρωποι από κοντά («σπάζοντας» το ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη συνάθροιση σε αγώνα μπάσκετ). Οι συγκινητικές και αστείες ιστορίες της ταινίας συνθέτουν έναν πολύχρωμο μικρόκοσμο, αλλά και τον καμβά μιας συγκλονιστικής εποχής, και μιας ολόκληρης χώρας.

Το γεγονός ότι υπάρχει στασιμότητα σε αρκετές Ελληνικές ταινίες και δεν έχουν βελτιωθεί όσο θα περιμέναμε, οφείλεται στο γεγονός ότι αρχίζουν και κουράζουν με επαναλαμβανόμενα στοιχεία, καθώς ξεμένουν από ιδέες, εντέλει όμως δεν είναι εκεί το όλο θέμα.

Από ένα σπουδαίο αληθινό γεγονός και μεταξύ δηλώσεων από πραγματικά πρόσωπα και σκηνές γυρισμένες από ηθοποιούς, αποδεικνύεται ότι μπορεί να προκύψει μια πολύ καλή και αξιοπρεπέστατη ταινία, είτε κάποιος είναι fan του αθλήματος, είτε όχι.

Δεν είναι θέμα να είσαι ΑΕΚ (προσωπικά δεν υποστηρίζω την συγκεκριμένη ομάδα) ή να ασχολείσαι με το μπάσκετ (το λατρεύω σαν άθλημα), αλλά γενικά η ταινία θέλει να αναβιώσει όλο το κλίμα της δύσκολης εποχής (μην ξεχνάμε ήταν στην καρδιά της χούντας) και γενικότερα τον άθλο που επετεύχθη, με το μεράκι και την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων.

Με τον Γιώργο Αμερικάνο, τον Χρήστο Ζούπα, τον Γιώργο Τρόντζο, τον Λάκη Τσάβα, τον Αίαντα Λαρεντζάκη, τον Στέλιο Βασιλειάδη, τον Αντώνη Χρηστέα, τον Νίκο Νεσιάδη, τον Πέτρο Πετράκη και τον Ανδρέα Δημητριάδη στο ρόστερ της, η ΑΕΚ μπροστά σε 80.000 φιλάθλους κέρδισε 89-82 τη Σλάβια Πράγας των Zίντεκ, Pουζίτσκα, Mπάροχ, Mίφκα, Tόμασεκ, Kονοπάτσκο και Aμερ.

Η ταινία 1968 αποτελεί το άτυπο κλείσιμο της τριλογίας του Τάσου Μπουλμέτη (μετά την Πολίτικη Κουζίνα και τον Νοτιά) για την προσφυγιά, ο οποίος με απλά συστατικά καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ωραίο «μείγμα» χωρίς να κουράζει τον θεατή.

Στο 1968 υπάρχει μια πιο ανάλαφρη προσέγγιση των καταστάσεων, με χιούμορ, νοσταλγία, χωρίς όμως να ξεφεύγει το όλο θέμα και να υπερισχύει με λάθος τρόπο κάποιο από τα συναισθήματα, εκεί που δεν θα έπρεπε.

Έχει δικό της ιδιαίτερο στυλ και γενικότερα στοιχεία που θέλουμε να βλέπουμε σε μια ταινία που ναι μεν είναι πάρα πολύ μικρή (ίσως θα μπορούσε να έχει λίγη παραπάνω διάρκεια), αλλά πραγματικά την απολαμβάνεις.

Η ταινία 1968 δίνοντας βασικά πράγματα, ωραίους χαρακτήρες που συμπληρώνουν τα πραγματικά πρόσωπα καταφέρει και να δημιουργήσει μια ωραία διάθεση στον θεατή και να τον κάνει να μελαγχολήσει, αλλά πάνω από όλα να ταυτιστεί με την εποχή.

Από τα πρώτα της πλάνα, η ταινία σου κεντρίζει το ενδιαφέρον, εστιάζοντας στους χαρακτήρες από τη μια και παραθέτοντας τις συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών πάνω απ’ όλα με αφετηρία την κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την εποχή.

Οι αρετές που έχει η ταινία είναι μπόλικες, τα μηνύματα που θέλει να περάσει γίνονται κατανοητά και τα περνάει με ωραίο τρόπο, εστιάζοντας στους χαρακτήρες μέσα από τις καταστάσεις, σε συνδυασμό με τον αγώνα και την υπέροχη περιγραφή του σπουδαίου κ. Βασίλη Γεωργίου.

Το Ελληνικό σινεμά χρειάζεται τέτοιες προσπάθειες που είναι ειλικρινείς και προσφέρουν κάτι (έστω και λίγο) διαφορετικό από αυτό που έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, με μια ταινία που το κυριότερο προσφέρει (σε όσες… δόσεις τις πάρει ο καθένας) αρκετά συναισθήματα.

Επειδή πολλές φορές έχουμε ασκήσει χοντρή κριτική στο Ελληνικό σινεμά (και θα συνεχίσουμε όσο μας προσφέρει τεμπέλικες ή «ημιτελείς» ταινίες), πρέπει να δίνουμε και τα εύσημα όταν χρειάζονται και εδώ θα το κάνουμε.

Έχουμε μια ταινία στην οποία είναι πολύ απλά τα πράγματα (εννοώντας ως προς το περιεχόμενο της), αν μη τι άλλο όμως έχει σταθερό ρυθμό, δεν χάνει ποτέ το στυλ της και αυτά που θέλει να μεταβιβάσει στον θεατή και σου αφήνει πολλά θετικά πράγματα.

Δεν ξέρουμε αν θα γίνει μια από τις πιο αξιομνημόνευτες των τελευταίων χρόνων, αλλά και μόνο το γεγονός ότι διαφοροποιείται από τις συνήθεις ταινίες των τελευταίων χρόνων, της δίνει άκρως θετικό πρόσημο και μόνο λίγο δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ***.5

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Ιεροκλής Μιχαηλίδης
  • Ορφέας Αυγουστίδης 
  • Αντώνη Αντωνίου
 

1968 Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.