Κριτική για το Spectre

1
1151
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 58    Average: 3.2/5]

Οι ταινίες του James Bond είναι από μόνες τους ένα ξεχωριστό κινηματογραφικό γεγονός και πάντα καταφέρνουν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον εκατομμυρίων θεατών σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήρθε η ώρα λοιπόν για την κριτική της 24ης ταινίας, η οποία ως γνωστόν ονομάζεται Spectre.

 Ένα κωδικοποιημένο μήνυμα από το παρελθόν στέλνει τον James Bond σε μια μοναχική αποστολή στην Πόλη του Μεξικού και τελικά στη Ρώμη, όπου συναντά τη Lucia Sciarra (Monica Bellucci), την όμορφη και απαγορευμένη χήρα ενός περιβόητου εγκληματία. Ο Bond εισχωρεί σε μία μυστική συνάντηση και ανακαλύπτει την εγκληματική οργάνωση, γνωστή ως SPECTRE (Special Executive for Counter-intelligence, Terrorism, Revenge and Extortion).

Μπορεί να υπάρχει ένας μύλος με το αν θα συνεχίσει ο Daniel Craig στον ρόλο του James Bond, ωστόσο μετά και το Spectre (όχι φυσικά ότι χρειαζόταν μιας και έχει δώσει επανειλημμένως τα διαπιστευτήρια του), μπορούμε να πούμε ότι ο ρόλος αυτός του ταιριάζει απόλυτα και σίγουρα προς το παρών δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλον στην θέση του.

Είναι πάρα πολλα που μπορούν να ειπωθούν για την νέα ταινία του James Bond και θα τα πάρουμε με την σειρά. Σίγουρα πάντως και το Spectre συγκαταλέγεται σε μια από τις πιο fun ταινίες της σειράς, έστω και αν για να λέμε την αλήθεια είναι ελαφρώς κατώτερο από το έξοχο Skyfall.

Η συνεργασία του Sam Mendes και του Daniel Craig είναι για μια ακόμα φορά επιτυχημένη και σίγουρα έχουν βρει χημεία μεταξύ τους, αν και όπως λέγεται ο πρώτος θα αποχωρήσει και ίσως και ο δεύτερος, ωστόσο όπως ειπώθηκε και προηγουμένως, όλα παίζονται.

Στα του Spectre λοιπόν, έχουμε μια συνταγή που θυμίζει Skyfall δηλαδή όλα να βρίσκονται στον… αέρα, τον ήρωα να είναι ευάλωτος και την υπηρεσία να απειλείται, κάτι που προσπαθεί να κάνει πιο “γήινο” τον ήρωα και φυσικά όλα εκτυλίσσονται.

Η ταινία ξεκινάει με μια εκπληκτική σκηνή άψογα σκηνοθετημένη και με εντυπωσιακή δράση, την οποία θα μπορούσαμε να κατατάξουμε στις καλύτερες εναρκτήριες όχι μόνο του James Bond, αλλά και γενικότερα, η οποία μας προδιαθέτει για πολύ μεγάλα πράγματα.

Το Spectre φροντίζει από την αρχή να ανεβάσει την αδρεναλίνη με μια εξαιρετική σκηνή δράσης και από κει και μετά αρχίζει να “απλώνει” την ιστορία, η οποία συνδέεται με ιδανικό τρόπο με τις προηγούμενες ταινίες, στις οποίες έχει εμφανιστεί ο Daniel Craig.

Αυτό γίνεται ορατό και από τους τίτλους αρχής (οι οποίοι είναι εντυπωσιακοί και αναδεικνύουν το κομμάτι, που δεν είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα το κοινό), όπου και βλέπουμε γνώριμα πρόσωπα για να μάθουμε αργότερα πως όλοι μεταξύ τους έχουν μερικά κοινά στοιχεία.

Υπάρχει μια προσπάθεια (φυσικά με τον Bond στο προσκήνιο) να αναπτυχθούν οι περισσότεροι χαρακτήρες (ο Ben Whishaw ως Q έχει αναβαθμισμένο ρόλο, ο Ralph Fiennes είναι παραπάνω από ικανοποιητικός στον δικό του) σε συνδυασμό με τους καινούργιους οι οποίοι παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Σίγουρα την παράσταση κλέβει ο Christoph Waltz που για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται πολυδιάστατος και ηθοποιός που σου αρέσει να “χαζεύεις” όταν μιλάει (αν και σε πολλά σημεία της ταινίας “χάνεται” και αυτό είναι μεγάλο μειονέκτημα της) και η Lea Seydoux που αποδεικνύεται εξαιρετική στον ρόλο της και αυτά που είναι να προσφέρει. Δυστυχώς όμως, οι Dave Bautista και Monica Bellucci, δεν αξιοποιούνται όσο θα έπρεπε, σε σημείο που όταν εμφανίζονται έχεις ξεχάσει ότι συμμετέχουν και εκείνοι στην ταινία.

Είναι μερικά από τα ψεγάδια που έχει το Spectre και δεν το αφήνουν να γίνει… Skyfall, μιας και γενικά η νέα ταινία του Bond είναι εξόχως διασκεδαστική, δεν καταλαβαίνεις πως περνούν οι 2,5 ώρες και σίγουρα μπορούμε να πούμε ότι εντυπωσιάζει.

Αν εξαιρέσουμε όπως είπαμε την μη αξιοποίηση μερικών χαρακτήρων που είχαν πολλά να προσφέρουν και κάποιες λίγες σκηνές τις οποίες δεν θα αποκαλύψουμε μιας και είναι spoiler που ήθελαν περαιτέρω επεξεργασία, το Spectre είναι μια ταινία-δυναμίτης που δεν αφήνει τον θεατή να πάρει ανάσα.

Δίχως να κάνει “κοιλιά” και με την υπόθεση να αναπτύσσεται και χωρίς να αφήνει τα κλασικά στοιχεία του μύθου του ήρωα… παραπονεμένα, το Spectre φροντίζει να δώσει στιγμές αγωνίας, να διασκεδάσει και φυσικά να προσφέρει μερικές στιγμές οι οποίες παραπέμπουν στις παλαιότερες ταινίες του ήρωα.

Όσον αφορά το τελευταίο κομμάτι έχεις την εντύπωση ότι υπάρχει σε μερικά σημεία η αισθητική των 70s-80s, με την εξαιρετική φωτογραφία της ταινίας, αλλά και με διάφορα άλλα πράγματα και αυτό πραγματικά δημιουργεί ακόμα πιο θετικές εντυπώσεις. Η σκηνή του κυνηγητού στην Ρώμη και η αρχική σκηνή, ίσως είναι οι κορυφαίες απ’ όλες, χωρίς να υστερούν ωστόσο οι υπόλοιπες.

Για να συνοψίσουμε, μπορούν να ειπωθούν πάρα πολλά πράγματα και να συζητιέται για ώρες το Spectre, μια ακόμα ταινία του Bond που είναι άψογη τεχνικά πολύ διασκεδαστική, αποκλείεται όποιος την επιλέξει να το μετανιώσει, ωστόσο μοιραία και σε σύγκριση με τα αριστουργηματικά Skyfall και φυσικά την πρώτη ταινία του Daniel Craig, Casino Royale, υστερεί σε μερικά σημεία και ήθελε κάτι παραπάνω. Ωστόσο, ελπίζουμε να μην είναι το φινάλε του ηθοποιού στον ρόλο μιας και έχει καταφέρει να καθιερωθεί και φυσικά το περιεχόμενο των ταινιών είναι τέτοιο που του δίνει “μονοπάτι” για να κάνει πολύ μεγάλα πράγματα.

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Daniel Craig 
  • Christoph Waltz 
  • Lea Seydoux 
 

Spectre Trailer


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Θα πάρω το ρίσκο να πω ότι γνωρίζω αρκετά για τις ταινίες του Bond και ότι είμαι μεγάλος φαν. Δυστυχώς από το casino royale και μετά δεν έχω εντυπωσιαστεί ούτε στο ελάχιστο παρά μόνο στο Skyfall. Όχι από τον εξαιρετικό Daniel Craig αλλά από το σκηνοθετικό team που θα έπρεπε να ντρέπεται για τα “πειράματα” που κάνει. Το yellow-ish color grading που χρησιμοποίησαν στο spectre πολύ απλά χάλασε την ταινία, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Στη συνέχεια: Η χειρότερη έναρξη που έχω δει καθώς παρατήρησα τον Bond να μεταφέρεται από το δρόμο όπου γίνεται η γιορτή μέχρι το δωμάτιο του ξενοδοχείου σε διάστημα 3-4 λεπτών, αρκετά μονότονο και βαρετό καθώς αλλιώς έχουμε συνηθίσει την έναρξη. Οι σκηνές στα χιονισμένα βουνά και τα πανοραμικά πλάνα μου θύμισαν “αυθεντικές” σκηνές Bond όμως και εκεί έλειψε το κάτι παραπάνω. Στο τέλος είδαμε τον Bond να μεταφέρεται στο “αρχηγείο” του “κακού” όπου εκεί η ταινία θύμισε δράμα παρά ταινία δράσης-James Bond. Είδα το καινούριο Mission Impossible και πραγματικά το απόλαυσα γιατί πολύ απλά η ταινία δεν προσπάθησε να αλλάξει τη ροή, είδος σκηνών και τοποθεσιών που υπήρχε και στις προηγούμενες ταινίες. Δυστυχώς ο Bond έχει μετατραπεί σε μία μπίζνα που έχει χτιστεί από την εξαιρετική δουλειά του παρελθόντος. π.χ. σκηνές από διάφορα μέρη του κόσμου (Ελλάδα, Βραζιλία, ΗΠΑ, Κίνα), ασταμάτητη δράση και όχι 2 ώρες ταινίας μέσα σε καζίνο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.