Η Κριτική μας για το Judge

2
1208
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 19    Average: 3.8/5]

Τα τελευταία χρόνια, ο εξαιρετικός Robert Downey Jr. έχει πάρει τα πάνω του και ξεπερνώντας τα προβλήματα που αντιμετώπισε (όπως ναρκωτικά, αλκοόλ) και έχει καταφέρει να γίνει ένα από τα πιο hot ονόματα στο Χόλιγουντ σε δημοτικότητα, καλλιτεχνική αξία και αρκετούς άλλους τομείς. Όταν λοιπόν ο RDJ αναφέρει ότι το Judge είναι η καλύτερη ταινία που έχει παίξει τότε η προσπάθεια για οποιαδήποτε κριτική της ταινίας αποκτά άλλο νόημα.

Ο επιτυχημένος δικηγόρος Χανκ Πάλμερ (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ), έχει απομακρυνθεί από την οικογένεια του και ζει στη Νέα Υόρκη. Ο απρόβλεπτος χαμός της μητέρας του τον αναγκάζει να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι στην Ιντιάνα και στην οικογένεια του: τον μεγάλο του αδελφό τον οποίο άθελά του είχε τραυματίσει (Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο), τον μικρό του αδελφό (Τζέρεμι Στρονγκ) που έχει προβλήματα στην κοινωνικοποίησή του, αλλά και τον εφηβικό του έρωτα, τη Σαμ (Βέρα Φαρμίγκα). Η επιστροφή του τελικά δεν είναι και τόσο προσωρινή, αφού ο πατέρας του, ο σκληρός δικαστής της πόλης, κατηγορείται για φόνο, και ο Χανκ καλείται να τον υπερασπιστεί. Ο δικαστής στηρίζεται πάνω του, χωρίς άλλοθι ή μνήμη του τι ακριβώς συνέβη. Στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν την αλήθεια, αναγκάζονται να συνεργαστούν, και ο στόχος τους πλέον δεν περιορίζεται μόνο στην αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά και στην σχέση τους, τη συγχώρεση, τη λύτρωση.

Οι προσδοκίες μετά τις δηλώσεις του πρωταγωνιστή και γενικότερα το όλο hype που έχει πάρει το Judge είναι μεγάλες, ωστόσο θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια όσο το δυνατόν αντικειμενικότερη κριτική, ανεπηρέαστοι από όλα τα παραπάνω.

Καταρχήν, το Judge θέλει να εστιάσει πρώτα απ’ όλα στις σκληρές οικογενειακές σχέσεις και την περίεργη τροπή που παίρνουν ανάλογα την εξέλιξη των γεγονότων και μετέπειτα να ασχοληθεί με την δίκη και γενικότερα το δικαστικό σύστημα (εκεί η ταινία όσο μπορεί αποφεύγει κάπως τα κλισέ, ειδικά στις τελευταίες σκηνές) και να μπορέσει να διαλευκάνει την υπόθεση της ανθρωποκτονίας ή όχι.

Η θεματική της ταινίας είναι αρκετά ξεκάθαρη και όπως θα δείτε παρακάτω και από την δήλωση του, εκεί βασίζει μεγάλο μέρος της ταινίας ο σκηνοθέτης David Dobkin (o οποίος μας είχε συνηθίσει σε κωμωδίες όπως τα Wedding Crashers και The Change-Up και κάνει εδώ το μεγάλο βήμα) δηλαδή στο να μπορέσει να κρίνει και να ψυχολογήσει την μέση Αμερικάνικη οικογένεια.

“Η πλειοψηφία των Αμερικανών δεν ζουν με τους γονείς τους αφού ενηλικιωθούν, οπότε κατά κάποιον τρόπο είναι αναίσθητοι ως προς τη γήρανση, τόσο την εξωτερική όσο και την εσωτερική. Έτσι, οραματίστηκα αυτά τα τρία αδέρφια και τον πατέρα τους, να ενώνονται και πάλι μεταξύ τους μετά το χαμό της μητέρας του σπιτιού”Δηλώσεις του David Dobkin

Ένα πράγμα που δεν χωράει αμφισβήτηση στην ταινία είναι το γεγονός πως είναι καλοφτιαγμένη και με ωραίες ερμηνείες, έστω κι αν είναι αρκετά “φιλικές” προς τον θεατή εννοώντας ότι οι χαρακτήρες είναι έτσι δομημένοι ώστε να γίνουν αρεστοί στον θεατή και αρκετά Oscar friendly, άσχετα αν δεν πιστεύουμε πως η συγκεκριμένη ταινία μπορεί να φτάσει μέχρι την τελετή του Φεβρουαρίου.

Εκεί άλλωστε εστιάζει  η ταινία, στο να χτίσει μέσα από τους χαρακτήρες την υπόθεση της ταινίας και να μπορέσει να την κλιμακώσει μέχρι το κάπως κλισέ και μελό φινάλε. Τα 141 της λεπτά πάντως θα μπορούσαν να είχαν κοπεί ελαφρώς μερικές σεκάνς (οι οποίες έχουν κάποιες υπερβολές ειδικά προς το φινάλε), ώστε η ταινία να αποδώσει ακόμα περισσότερο ερμηνευτικά και η πλοκή να είναι πιο στρωτή όσο πάμε προς το αναμενόμενα μεγάλο φινάλε της.

Όλα τα λεφτά στην ταινία είναι το δίδυμο Robert Downey Jr. (καταφέρνει πολύ έξυπνα να φύγει λίγο από τον ρόλο του Iron Man αλλά και από αυτούς πιο ανάλαφρων ταινιών που παίζει) και του Robert Duvall (παρόλο που είναι στα 83, καταφέρνει να παραμένει εγγύηση όσον αφορά τις εκπληκτικές υποκριτικές του ικανότητες), όπου οι δυο γενιές ηθοποιών “δένουν” σχεδόν άψογα μεταξύ τους, προσφέροντας στην ταινία αρκετές αξιομνημόνευτες στιγμές.

Πολύ καλοί, αλλά πιο κάτω σαφέστατα από τους δυο προαναφερθέντες είναι και οι δεύτεροι ρόλοι, μερικοί εκ των οποίων ίσως θα έπρεπε να αξιοποιηθούν λίγο παραπάνω (όπως οι Vincent D’ Onofrio και Billy Bob Thorton για παράδειγμα, άξιζαν το κάτι παραπάνω και ένα μεγαλύτερο ρόλο).

Γενικά, η ταινία καταφέρνει να πιάσει την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων της και να δώσει ένταση αλλά και τον απαιτούμενο συναισθηματισμό στο θέμα της, αν και η αλήθεια είναι ότι σε μερικά σημεία καταφεύγει σε υπερβολές που θα μπορούσε να είχε αποφύγει, στην προσπάθεια της να κάνει τον θεατή να ταυτιστεί τόσο με τους χαρακτήρες (κατά κύριο λόγο), όσο και με τα τεκταινόμενα.

Το Judge αναμφισβήτητα είναι μια ταινία που δεν αφήνει τον θεατή ανικανοποίητο, διότι είναι δείγμα καλού σινεμά γεμάτο από καλές ερμηνείες, μια αξιοπρεπή θεματολογία και γενικότερα μια προσπάθεια που άξιζε τον κόπο από την μια μεριά, ωστόσο από την άλλη δεν είναι ούτε η καλύτερη ταινία που έπαιξε ποτέ ο Robert Downey Jr., ούτε είναι ταινία που βλέπουμε να φτάνει μέχρι τα Όσκαρ.

Αυτό διότι μπορεί να διαθέτει πολύ καλές σκηνές και οι ηθοποιοί της να είναι αρκετά ταιριαστοί στους ρόλους για τους οποίους επιλέχθηκαν, ωστόσο μερικές συμβατικές λύσεις που επιλέγει ο σκηνοθέτης για να επιλύσει μερικά από τα “προβλήματα” της ταινίας αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στο να καταφέρει να κάνει την διαφορά στο είδος της. Αξιοπρεπέστατη και ωραία ταινία μεν, αλλά από την άλλη φοβάται να κάνει το κάτι παραπάνω (ειδικότερα στο τελευταίο μέρος της), με αποτέλεσμα να καταφεύγει σε κάποιες υπερβολές και δακρύβρεχτες καταστάσεις που θα μπορούσε εύκολα να “ντριπλαρει” ο σκηνοθέτης για το ακόμα μεγαλύτερο όφελος της (ούτως ή άλλως καλής) ταινίας.

0
Λεπτά
 
  • Robert Downey Jr. 
  • Robert Duvall 
  • Billy Bob Thorton 
 

The Judge Official Trailer 

The Judge Poster Art 

The Judge Poster Art
Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Την ειδαμε χτες το βραδυ και μας αρεσε πολυ! Πραγματικα μια πολυ αξιοπρεπης ταινια ,με πολυ ωραιες ερμηνειες, ενδιαφερουσα κ πρωτοτυπη στην αντιμετωπιση της θεματολογια χωρις να καταφευγει στην ευκολια του μελο και του δακρυβρεχτου (ισως,οπως ειπες μονο λιγο στο τελος). Η διαρκεια της δε μας κουρασε καθολου…ουτε καταλαβαμε πως περασε η ωρα…Μια πολυ καλη ταινια!

    • Ήταν αξιοπρεπέστατη ταινία, απλά είχε και ακόμα μεγαλύτερες δυνατότητες και ξέφυγε ειδικά προς το τέλος. Πιστεύω με ένα εικοσάλεπτο λιγότερο και κάπως πιο ποιοτική προσέγγιση του θέματος θα πήγαινε για μεγάλα πράγματα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.