Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί – Κριτική ταινίας

0
798
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 5    Average: 3.2/5]

Διάρκεια: 123′

Πρωταγωνιστούν: Tom Hiddleston, Tilda Swinton, John Hurt, Mia Wasikowska, κ.α.

Με φόντο τα ρομαντικά συντρίμμια του Ντιτρόιτ και της Ταγγέρης, ένας μουσικός της αντεργκράουντ σκηνής, βαθιά θλιμμένος για την πορεία της ανθρώπινης κατάστασης, ξαναβρίσκεται με την ακατάβλητη, αινιγματική ερωμένη του. Αυτή η ερωτική ιστορία κρατάει εδώ και αρκετούς αιώνες, αλλά σύντομα η άγρια, ανεξέλεγκτη αδελφή της γυναίκας θα παρέμβει στο ασύδοτό τους ειδύλλιο. Θα μπορέσουν αυτοί οι σοφοί αλλά ευαίσθητοι χαρακτήρες να επιβιώσουν καθώς ο μοντέρνος κόσμος γύρω τους καταρρέει;

BAΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2,5 / 5

Παρόλο που δεν είμαι και από τους φανατικότερους φίλους του, θαυμάζω τον Jim Jarmusch (Ghost Dog: Samurai για μένα είναι η καλύτερη του ταινία) και μου αρέσει διότι έχει το δικό του ξεχωριστό στυλ και σε κάθε του ταινία το προβάλλει χωρίς να πηγαίνει με την μόδα, για να γίνει αρεστός. Μετά τα σπουδαία Coffee and Cigarettes (μην βιαστείτε: ούτε πίνω καφέ, ούτε καπνίζω) και το Broken Flowers με τον εξαιρετικό Bill Murray (η δεύτερη καλύτερη του ταινία για μένα και μετά ο Νεκρός), ο  Jarmusch γύρισε μια μεγάλη αποτυχία το 2009, το Limits of Control, μια κατά την γνώμη μου κάκιστη ταινία.

Τέσσερα χρόνια μετά (5 ουσιαστικά) επιστρέφει με μια ταινία που σίγουρα δεν είναι αυτή που περιμέναμε. Εννοείται πως δεν είναι κακή, αλλά δεν την λες και ταινιάρα. Ο Jarmusch αναμφίβολα είχε στο μυαλό του να δημιουργήσει μια vintage ταινία και σίγουρα να διαφοροποιηθεί από τις τυπικές Χολιγουντιανές παραγωγές με βαμπίρ. Εν μέρει, το πετυχαίνει και το κάνει και καλά. Η μουσική είναι υπέροχη και σε ταξιδεύει (όπως πάντα εξαιρετικές οι μουσικές επιλογές), ενώ η παράθεση εικόνων γίνεται αρκετές φορές εύστοχα ειδικά σε συνδυασμό με κάποιες χιουμοριστικές αλλά και “ψαγμένες” ατάκες.

Εδώ, όμως κάπου αρχίζουν τα προβλήματα γιατί μπορεί τεχνικά η ταινία να είναι σχεδόν άριστη, αλλά στο σεναριακό της κομμάτι είναι αρκετά κουραστική. Ουσιαστικά η πλοκή είναι στάσιμη και πέρα από μουσική και κάποιους ωραίους διαλόγους πραγματικά δεν κινείται φύλλο. Μόνο όταν εμφανίζεται η Mia Wasikowska έχουμε μια εξέλιξη, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Με ενθουσιάζει το σινεμά εικόνων, αλλά εδώ το βρήκα κάπως υπερβολικά και τραβηγμένο (τόσο σε υλοποίηση, όσο και σε διάρκεια).

Περίμενα το κάτι παραπάνω και κυρίως περίμενα τις γνωστές κορυφώσεις και σπουδαίες σκηνές που μας προσφέρει ο ξεχωριστός δημιουργός σε κάθε του ταινία. Ήθελα σε όλη την ταινία να μπορέσω να την λατρέψω, αλλά δεν έβρισκα λόγους και δυστυχώς περιορίζομαι στο να την χαρακτηρίσω υποφερτή, αλλά απογοητευτική για αυτά που περίμενα.

Σίγουρα πολύ ανώτερος από την τελευταία του ταινία και σε κάποιες στιγμές παρακολουθείται με ενδιαφέρον, άσχετα αν αποδεικνύεται στατικός και κάπως φλύαρος, ωστόσο είμαι πεπεισμένος ότι θα επανέλθει δριμύτερος με κάτι καλύτερο που θα είναι περισσότερο στα μέτρα του και στα γνωστά του standards. Next time Jim.


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.