Τhe Hurt Locker (2 / 5)

0
453

Διάρκεια: 131′
Πρωταγωνιστούν: Τζέρεμι Ρένερ, Γκαί Πίρς, Άντονι Μακί, κ.α.

Βαγδάτη, Καλοκαίρι του 2004. Οι μισές και πλέον απώλειες του αμερικανικού στρατού οφείλονται σε (αυτοσχέδιες ή μη) βόμβες, ενώ χιλιάδες είναι και οι Ιρακινοί που βρίσκουν εξαιτίας τους το θάνατο. Η επίλεκτη ομάδα πυροτεχνουργών του αμερικανικού στρατού μένει ακέφαλη, όταν ο αρχηγός της σκοτώνεται σε αποστολή ρουτίνας. Τη θέση του αναλαμβάνει με ανεξήγητη χαρά ο William James. Οι παράτολμες μέθοδοι που υιοθετεί στις αποστολές τον κάνουν να μοιάζει απερίσκεπτος και ριψοκίνδυνος στα μέλη της υπόλοιπης ομάδας και ειδικότερα στους J.T. Sanborn και Owen Eldridge. Μέσα στη δίνη του πολέμου και με το κλίμα να είναι φορτισμένο μεταξύ των μελών της, η ομάδα καλείται να καθαρίσει την ευρύτερη περιοχή εντός 38 ημερών.

H συγκεκριμμένη ταινία κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας για το 2010 και αποτελεί μα διφορούμενη ταινία. Άλλοι την αποθεώνουν λόγω του ανθρωποκεντρικού της προφίλ και άλλοι την θάβουν λόγω της μιλιταριτιστικής της προσέγγισης. Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Ούτε έχουμε το Πλατούν του 2010, ούτε μια προπαγάνδα τύπου Ράμπο.

Η Μπίγκελοου, έκανε έναν… καλοφτιαγμένο αχταρμά που διαθέτει απ’ όλα μέσα. Για την ακρίβεια κλίνει ελαφρώς πρός τον μιλιταρισμό και η κριτική απέναντι στα δεινά του πολέμου μένει στάσιμη, όπως και η ανάπτυξη του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή. Η σκηνοθεσία δεν έιναι κακή, το αντίθετο μάλιστα είναι απόλυτα ρεαλιστική, αν και ορισμένες φορές υπάρχουν μερικές υπερβολές. Η κάμερα ακολουθεί κατα πόδας τους ήρωες της ταινίας σε κάθε αποστολή, σε κάθε της βήμα. Μέρικές φορές τα πλάνα κόβουν την ανάσα. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν έγκειται στην σκηνοθεσία, αλλά στο περιεχόμενο. Φλύαρη όσο δεν πάει, ειδικά σε ορισμένα σημεία, αλλά παράλληλα δεν αναφέρει κάτι καινούργιο. Τα πάντα μοιάζουν χιλιοειπωμένα (και με πολύ καλύτερο τρόπο, όπως παράδειγμα στην Κοιλάδα του Ηλά) και εντελώς απλοϊκά, κάτι το οποίο δεν περιμένει κανείς από μια ταινία που κέρδισε 6 Όσκαρ. Ειδικότερα στο δεύτερο μισό και μετά υπάρχουν φανφάρες και κουραστικές πατριωτικές “κορώνες” που θα ήταν καλύτερα να απουσίαζαν από μια ταινία που θέλει να έιναι low profile και ανθρωποκεντρική. Καλύτερο, θα ήταν να περιοριστεί στα αρνητικά μηνύματα του πολέμου, παρά στο “όλοι για την πατρίδα”. Δεν είναι κακό αυτό, καθότι η ταινία είναι φτιαγμένη από Αμερικάνους, ωστόσο είναι προκλητικό αν αναπόφευκτα συνδέσει κανείς τα γεγονότα για τα οποία έγινε ο πόλεμος. Δυστυχώς, η κριτική ξέφυγε και πήρε πολιτικές προεκτάσεις, αν και δεν ήταν τέοιες οι προθέσεις, καθώς η τέχνη είναι εντελώς άσχετη με την πολιτική, ωστόσο κάποια πράγματα είναι εμφανή και είναι δύσκολο να μην σχολιαστούν.   Από ερμηνείες ξεχωρίζει ο εκπληκτικός Τζερεμι Ρένερ, ωστόσο το υπόλοιπο καστ είναι εντελώς αδιάφορο, ενώ οι Γκάι Πίρς και Ρέι Φαϊνς, ζήτημα να εμφανίζονται για κανά πεντάλεπτο.

Για να συνοψίσουμε, το Hurt Locker, ούτε φυσικά είναι Αμερικανιά (αν και προς το τέλος παρεκλίνει προς αυτή) και φταίει για τα δεινά του πολέμου, ούτε είναι η απόλυτα αντιπολεμική ταινία και το σύχρονο Πλατούν. Είναι μια συμπαθητική προσέγγιση του πολέμου του Ιράκ, που παρακολουθείται σαν ένα μη ολοκληρωμένο ντοκιμαντέρ, το οποίο ήθελε περισσότερη επεξεργασία, κυρίως σεναριακή. Γιατί απο σκηνοθεσία, είναι μια χαρά. Περιττό, βέβαια να πούμε ότι είναι υπερβολικά τα 5 Όσκαρ, αλλά εδώ πολύ χειρότερες ταινίες πήραν τα διπλάσια (λέγε με Τιτανικό).

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.