The Maze Runner – Κριτική Ταινίας

0
620
Διάρκεια: 113′
Πρωταγωνιστούν: Dylan O’Brien, Kaya Scodelario, Will Poulter
 
Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, ο νεαρός Thomas (Dylan O’Brien) ξυπνάει σε ένα ψυχρό αναβατόριο που οδηγεί σε ένα μυστήριο μέρος. Μια άγνωστη κοινότητα, περικυκλωμένη από ένα γιγάντιο λαβύρινθο. Όσοι ζουν εκεί επιβιώνουν φροντίζοντας τη γη χωρίς εξωτερική βοήθεια. Ο Thomas δεν θυμάται τίποτε από το παρελθόν, παρά μόνο το όνομά του. Το ίδιο ισχύει και για όλους τους άλλους που βρίσκονται παγιδευμένοι μαζί του. Κάθε τριάντα ημέρες ένα καινούριο μέλος προστίθεται στην ομάδα, όπως ακριβώς και ο Thomas. Όλες οι προσπάθειες απόδρασης από το λαβύρινθο έχουν αποτύχει και όλοι έχουν εγκαταλείψει την ελπίδα. Μέχρι που ένα ημιλιπόθυμο κορίτσι φτάνει για πρώτη φορά με το αναβατόριο, κουβαλώντας ένα αινιγματικό σημείωμα.
 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2,5 / 5

Μετά τα TwilightHunger Games και Divergent, έχουμε μια ακόμα σειρά βιβλίων που ετοιμάζεται να γίνει κινηματογραφικό franchise. Ο λόγος για την ταινία που θα μιλήσουμε, το Maze Runner (ελληνιστί “Ο Λαβύρινθος), μια αρκετά διασκεδαστική περιπέτεια με τα θετικά του και τα αρνητικά του.

Η ταινία ξεκινάει με την “είσοδο” του πρωταγωνιστή στον λαβύρινθο, χωρίς εισαγωγικά στοιχεία και επεξηγείς, για να αρχίσει αργότερα να ξετυλίγεται το κουβάρι και να μπαίνει στο ζουμί. Το Maze Runner, δεν ξεφεύγει από τις “συνήθειες” των τελευταίων εφηβικών μυθιστορημάτων που θέλουν τον/ην έφηβο/η να προσπαθεί να καταπολεμήσει την μοίρα του και να διαφύγει από τα… δεσμά.

Με μια πιο προσεγμένη εισαγωγή, κάπως πιο συγκρατημένη συνέχεια και ένα κάπως ξεχειλωμένο σερί μονομαχιών με τα ρομπότ που μοιάζουν με αράχνες (θα μπορούσε να υπάρχει κάτι διαφορετικό σε αυτόν τον τομέα ως εχθρός), το Maze Runner εντυπωσιάζει σε μερικά σημεία, σε άλλα όχι τόσο αλλά ως επί το πλείστον δεν χάνει το ενδιαφέρον του.
 
To Maze Runner προσπαθεί αξιοπρεπώς να ισορροπήσει μεταξύ του σεναρίου και της δράσης, άσχετα αν δεν μπορεί να αποβάλλει την παιδικότητα της, κάτι το οποίο για το συγκεκριμένο project λειτουργεί ανασταλτικά, μιας και θα θέλαμε κάτι λίγο pio extreme να δούμε.
 
Οι σκηνές δράσης είναι εξαιρετικά δομημένες μέσα στην εξέλιξη της υπόθεσης και η χορογράφησης τους ανά διαστήματα είναι εντυπωσιακή, ειδικά όταν οι ήρωες προσπαθούν να σκαρφαλώσουν ή να αποφύγουν αντικείμενα. Δεν το συζητάμε ότι η ταινία εικαστικά είναι πολύ καλή και η δουλειά που έχει γίνει σε αυτόν τον τομέα αξίζει πολλά συγχαρητήρια.
Δυστυχώς, όμως εκεί που χωλαίνει η ταινία (πέρα από το ανιαρό φινάλε) είναι στους χαρακτήρες της ταινίας. Είναι λογικό όταν υπάρχουν καμιά εικοσαριά άτομα στον λαβύρινθο να μην μπορούν να αναλυθούν οι χαρακτήρες, ωστόσο τουλάχιστον οι βασικοί θα έπρεπε να μας έχουν παρουσιαστεί κάπως και όχι με μια επιδερμική προσέγγιση. Αφήστε που πέρα από τον πρωταγωνιστή και κάνα-δυο ακόμα οι υπόλοιποι είναι από ανιαροί ως και αδιάφοροι.
 
Το αποτέλεσμα του Λαβύρνθου είναι μια watchable ταινία, που δεν βαριέσαι στο μεγαλύτερο μέρος της, ωστόσο οι μερικές αδυναμίες που έχει και το εντελώς άστοχο και ξενέρωτο φινάλε, όχι ακριβώς την χαλάει αλλά δεν της επιτρέπει να κάνει το βήμα παραπάνω και να γίνει μια αξιομνημόνευτη περιπέτεια που θα ξεκινήσει ένα ακόμα franchise που θα περιμένουμε με ανυπομονησία. 
 
Για να δούμε λοιπόν, τι ετοιμάζεται στην δεύτερη ταινία, η οποία ελπίζουμε να καταφέρει να συμπληρώσει τα κομμάτια που λείπουν από την, συμπαθητική κατά τα άλλα, πρώτη ταινία.
 


ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.