Tinker, Τailor, Soldier, Spy – Κριτική ταινίας

0
676

Διάρκεια: 126′

Πρωταγωνιστούν: Γκάρι Όλντμαν, Τζόν Χάρτ, Τόμ Χαρντυ, Κόλιν Φερθ, κ.α.
Ο υψηλόβαθμος πράκτορας της ΜΙ6 George Smiley αναγκάζεται να αποσυρθεί από την ενεργό δράση μετά από την καταστροφική έκβαση μιας επιχείρησης. Όταν όμως ένας αγνοούμενος πράκτορας ξανακάνει την εμφάνισή του για να τους πληροφορήσει ότι υπάρχει ένας διπλός πράκτορας στους κύκλους της MI6, η υπηρεσία ζητάει από τον Smiley να επιστρέψει στις επάλξεις. Αποστολή του θα είναι να διερευνήσει ποιος από τους πρώην έμπιστους συνεργάτες του, πρόδωσε τόσο τον ίδιο όσο και την πατρίδα του. Η έρευνα τον οδηγεί σε τέσσερις υπόπτους, όλοι τους είναι έμπειροι και επιτυχημένοι πράκτορες, αλλά και καλοί του φίλοι.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4 / 5
 Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζόν Λε Καρέ Tinker, tailor, soldier, spy (με τον παντελώς άστοχο τίτλο στα Ελληνικά “Ο κλήρος έπεσε στον Σμάϊλι) είναι ένα υποδειγμα του πως πρέπει να γινονται οι καλές κατασκοπευτικές ταινίες. Γιατί πολύ ωραίες οι ταινίες James Bond, Bourne Identity και Mission Impossible (προσωπικά είμαι τεράστιος fan και των τριών σειρών ταινιών), αλλά χρειαζονται που και που τετοιες ταινίες που έχουν το δικό τους στυλ και χρησιμοποιούν αρκετά το μυαλό του θεατή στην διελεύκανση του θέματος.
Υπάρχει ένας άκρατος ρεαλισμός σε όλη την διάρκεια της και γενικότερα ένα κλίμα αγωνίας χωρίς τις υπερβολές και φανφάρες άλλων Χολιγουντανών ταινιων. Θούσαμε να πούμε, ότι πρόκειται γι ενα κλασικό δείγμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου, πάρα για μια mainstream κατασκοπευτική περιπέτεια.

Θα πρότεινα σε όσους δούν την ταινία, να είναι απόλυτα ξεκούραστοι και να εχουν καθαρό το μυαλό τους, διότι το Tinker, tailor, soldier, spy απαιτεί την απόλυτη προσήλωση του θεατή από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο της λεπτό.Υπάρχει ένας βομβαρδισμός πληροφοριών και ονομάτων, όχι απλά για εφέ αλλά για να συνδέσει άψογα τα γεγονότα μεταξύ τους, κάτι που πλέον πάνια βρίσκει κανείς σε τέτοιες ταινίες.

Η δράση είναι ελάχιστη (2-3 πυροβολισμοί σε όλη την ταινία), ωστόσο αυτό δεν την εμποδίζει στην ομαλή παρακολούθηση της, καθώς κρατάει στην “τσίτα” τον θεατή. H εξαιρετική σκηνοθεσία του Τόμας Άλφρεντσον (Let the right one in) σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική μουντή φωτογραφία, βοηθούν ακόμα περισσότερο τον θεατή να μπεί στο ψυχροπολεμικό κλίμα της ταινίας.

Tέλος, όσον αφορά τις ερμηνείες όλες οι εκπληκτικές, με τον σπουδαίο Γκαρι Όλντμαν να ξεχωρίζει στον ρόλο του Σμάϊλι. Ότι και να πούμε για τον κολοσσιαίο αυτόν ηθοποιό είναι λίγο. Ο άνθρωπος σε ότι και να κάνει (εντάξει εκτός από την Κοκκινοσκουφίτσα και το Unborn) δίνει ρεσιτάλ και κλέβει την παράσταση. Εδώ είναι καθηλωτικός και χωρίς φανφάρες και εφέ παίζει φοβερά και αξίζει το Όσκαρ. Bέβαια και το υπόλοιπο all-star cast δεν πάει πίσω.

Συνοψίζοντας, πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία (σίγουρα μια από τις καλύτερες της χρονιάς), αργή, πανέξυπνη και γενικά καταφέρνει να “στύψει” το μυαλό του θεατή και να τον κρατάει σε εγρήγορση σε όλη την διάρκεια της με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη, μην τυχόν και χάσει κάποιο κομμάτι από το καλοφτιαγμένο παζλ του Τόμας Άλφρεντσον. 
 

         

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.