To Avengers: Endgame είναι η ταινιάρα που δεν χορταίνεις να βλέπεις.. και να γράφεις για αυτή

0
511
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 4    Average: 4/5]

Λίγα λόγια για την ταινία: Οι Εκδικητές έχουν ηττηθεί από τον Thanos, που αφού απέκτησε τους έξι Λίθους της Αιωνιότητας, ολοκλήρωσε το διεστραμμένο του σχέδιο και εξαφάνισε τον μισό ανθρώπινο πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων πολλών Εκδικητών. Οι εναπομείναντες Εκδικητές αντιμετωπίζουν την πιο μεγάλη πρόκληση τους μέχρι σήμερα. Πρέπει να βρουν τη δύναμη να νικήσουν τον Thanos μια για πάντα.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός από το Cinemafiles

Σκέφτηκα , πρίν γράψω την άποψη μου για το νεο blockbuster της Marvel, να ξεκινήσω κάπως κινηματογραφικά… απο το τέλος. Άθλος και ψυχαγωγική σινεμαδάρα 100%. Και αυτό, γιατί αποτελεί ακόμη ένα γόνιμο και ουχί κουρασμένο βήμα εξέλιξης του πολύπλευρου, πολυπρόσωπου και διαρκώς αυξανόμενου franchise, μάλιστα μετά απο 11 χρόνια και απο το βγαλμένο απο σελίδες κόμικ Iron Man του 2008.

Δύο από τους πιο επιτυχημένους και καταξιωμένους σκηνοθέτες της τελευταίας δεκαετίας, οi Anthony και Joe Russo παίρνουν τα ηνία της τέταρτης ταινίας τους στο πλαίσιο του MCU και της δεύτερης ταινίας των Εκδικητών. Η πρώτη τους ταινία στο σύμπαν αυτό, το Captain America: The Winter Soldier , ήταν μία καταλυτική στιγμή. Το ύφος της ταινίας που θύμιζε πολιτικό θρίλερ της δεκαετίας του ’70 και η έντονη δράση με πρωταγωνιστή τον Steve Rogers, ενθουσίασε κοινό και κριτικούς και έδωσε μία νέα σπίθα στον κόσμο του MCU. Και κάπως έτσι απο σκηνοθέτες που “υποτίθεται” θα έβαζαν -και αυτοί- ενα λιθαράκι στο οικοδόμημα της Marvel, βρέθηκαν να γίνουν οι κολώνες της.

Η επιτυχημένη τους πορεία συνεχίστηκε με τα Captain America: Civil War και Avengers: Infinity War , με τα αδέρφια (πλέον) να θεωρούνται ως οι τέλειοι σκηνοθέτες για μπλοκμπάστερ ταινίες με την απαραίτητη πλοκή, ταινίες με πειστικούς χαρακτήρες, συναίσθημα, χιούμορ, δράση και μεγάλη κλίμακα που καθηλώνει τους θεατές.

Κάπου εδω να κάνουμε μια παύση, ώστε να αναφερθούμε στο “αφεντικό” Marvel. Πραγματικά αυτό που έχει πετύχει τούτη η εταιρεία είναι ενα παράδειγμα πρός μίμηση. Ο σχεδιασμός , ο προγραμματισμός, η εκτέλεση 22 ταινιών μέσα σε διάστημα 11 χρόνων και φυσικά η διαχείρηση του όλου εγχειρήματος είναι υποδειγματικός. Μια εταιρεία που δεν επαναπαύθηκε στίς δάφνες της, έμαθε απο τα λάθη της (The Incredible Hulk, Iron Man 2, Thor 2) εξελίχθηκε και ρίσκαρε (Guardians of the Galaxy, Thor:Ragnarok) και στο τέλος καθιερώθηκε -μέχρι και στα Oscar έφτασε- και λατρεύτηκε (τολμώ να πω) απο το μεγάλο της fanbase.

Δεν ξέρω αν το Endgame είναι το “κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς”. Πιθανότατα ναι. Αυτό που ξέρω όμως – με σιγουριά – είναι οτι τούτο το αποχαιρετιστήριο και συγκινητικό γράμμα (ναι, ναι οι “σκληροί” φαν να ετοιμάζουν χαρτομάντηλα) , των R. Bros , είναι μια βαθιά και ικανοποιητική ιστορία, που καταφέρνει να συνδέσει αξιόπιστα και με επιτυχία δεκάδες χαρακτήρες (πραγματικά πρέπει να έχεις και δεί ΚΑΙ τις 21 ταινίες που προηγούνται) , πολλαπλά αφηγηματικά θέματα και αναρίθμητα επιχειρήματα, που εκτείνονται από τον πρώτο Iron Man πριν από μια δεκαετία +1 μέχρι και την προ λίγων μηνών Captain Marvel.

Ήδη από τη σύλληψη της δεύτερης ταινίας, οι δημιουργοί είχαν αποφασίσει να έχουν δύο ανεξάρτητες μεταξύ τους ιστορίες, καθώς οι Russo δεν ήθελαν να κάνουν μία μεγάλη ταινία και να την κόψουν στη μέση. Αυτή είναι και η “ομορφιά” του Endgame, καθώς οι Russo καταρριπτούν τους κινηματογραφικούς κανόνες δίνοντάς μας έτσι μια εντελώς διαφορετική ταινία.

Το Infinity War ήταν μία ταινία για τον Thanos. Δομήθηκε γύρω του και γύρω από την νίκη του στο τέλος. Στο Endgame επιστρέφουμε στους Εκδικητές και βλέπουμε τα συναισθήματα τους. Δομικά η ταινία είναι πιο έμμεση και δεν εξαρτάται τόσο από την απειλή του Thanos που σκίαζε τα πάντα στην προηγούμενη ταινία.

Με τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό να εξολοθρεύεται, ο Thanos έχει ολοκληρώσει την αποστολή του, κάνοντας το ανήκουστο, αλλά δεν ξεφεύγει από το τίμημα. Τίμημα που πληρώνουν και οι ήρωες μας καθώς -όπως οι “κανονικοί” άνθρωποι-περνούν ολα τα στάδια του θανάτου. Την Άρνηση (Thor), τον Θυμό (Hawkeye), την Διαπραγμάτευση (Captain America), την Κατάθλιψη (Black Widow) και την Αποδοχή (Iron Man). Ναι στο Endgame υπάρχει και συναισθηματική διάσταση , με τούς ήρωες να περνάνε από δοκιμασίες, να κάνουν θυσίες για να πάρουν -τελικά- αυτό που θέλουν.

Κολοσσιαίο, κατακλυσμικό, παραπλανητικό, αδίστακτο – και πάντοτε διασκεδαστικό στήν εκτέλεσή του, με την πλέον καθιερωμένη παράδοση ταινιών Marvel, η “Τελευταία Πράξη” είναι μια τεράστια επίδειξη δύναμης ανάμεσα σε μια δύναμη κοσμικής κακίας και μια χαοτικά “συναρμολογημένη” ομάδα υπερήρωων, κατακερματισμένη και διασκορπισμένη -κυριολεκτικά- σε όλο τον γαλαξία.

Οι αδερφοί Russo μετά τα δείγματα κινηματογραφικής γραφής τους, με το Captain America: The Winter Soldier και το εξαιρετικό (και για πολλούς -μαζί και εγω- η καλύτερη ταινία της Marvel) Civil War, στήνουν μια μεθοδική αφήγηση βασισμένη σε ανατροπές προσδίδοντας έτσι την απαραίτητη λεπτομέρεια και βάθος σχεδόν σε ολόκληρο το cast. Μπορεί το σενάριο να είναι εξαιρετικό, μπορεί οι χαρακτήρες να έχουν υπόσταση αλλά σε μια υπερηρωική ταινία, διάρκειας 181 λεπτών, δε μπορείς να ξεχνάς τον τομέα “διασκέδαση”, που εδω προσφέρεται με το χιούμορ (βλέπε Thor!) και τη δράση … πακέτο. Η δράση στήν κινηματογράφησή της είναι απογειωτική , το χιούμορ υπάρχει ακόμα και στις στιγμές των μαχών, χωρίς να μοιάζει ποτέ σαν παρείσακτο στοιχείο, ενω οι Russo χρησιμοποιούν την κάμερα με θεαματικό τρόπο και τα ψηφιακά εφέ με προσοχή.

Βέβαια σε μια ταινία που αναμιγνύει τόσα πολλά διαφορετικά στοιχεία, θα ήταν εύκολο για πολλά από τα βασικά χαρακτηριστικά αυτών των χαρακτήρων να πέσουν στο γκρεμό. Αλλά οι αδελφοί Russo δεν διατηρούν μόνο την έμφυτη ευαισθησία των χαρακτήρων. Είναι πραγματικά σε θέση να ενσωματώσουν τις ευαισθησίες της κινηματογραφίας των διαφόρων ταινιών του MCU στη δική τους φιλοσοφία. Και το πετυχαίνουν.

Το Endgame μάλλον συνοψίζει πώς μια σκεπτόμενη υπερηρωική ταινία πρέπει να είναι. Δείχνει ξεκάθαρα την ψυχή της με ουσία, βυθιζόμενη διαρκώς στα αφηγηματικά βάθη της ίδιας της της ιστορίας. Ο πόνος της απώλειας μοιάζει να κυλά βαθύτερα (κάτι που μόνο ο Nolan κατάφερε να αποδώσει) και οι σχέσεις , βασισμένες όχι μόνο στον αμοιβαίο στόχο ή το καθήκον, καθρεφτίζονται πιο στέρεα και αποτελεσματικά. Υπερβολικά φροντισμένο και μελετημένο , οι Russo δεν αφήνουν ανεκμετάλλευτο από την ταινία ούτε το στοιχείο της έκπληξης ή των εκπλήξεων καλύτερα , που εδω είναι η κινηματογραφική κορύφωση , κάτι φυσικά που έχουμε ξανασυναντήσει πιο παλιά στήν saga του Star Wars και πιο πρόσφατα σε “Άρχοντες”, “Πειρατές” και πολλά άλλα. Αλλά εδω βέβαια μιλάμε … για την Marvel.

Μπορεί να ξεπεραστεί ο ενθουσιασμός του περσινού Πολέμου; Μπορεί να δημιουργηθεί ένα ακόμα πιο σκοτεινό και ώριμο φιλμ στο Μαρβελικό σύμπαν από το Captain America: Civil War; (ναι είναι το αγαπημένο μου) Μπορεί αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν να εμπλουτιστεί – μετά και τούτη την “Τελευταία Πράξη” – χωρίς να κορεστεί το κοινό από το υπερηρωικό σινεμά;

Το Endgame έρχεται να “τελειώσει” το debate σε όλα τα παραπάνω , υπενθυμίζοντας σε όλους πως όταν βρίσκονται οι κατάλληλοι άνθρωποι στα κατάλληλα πόστα όλα μπορούν να ζυγιστούν, να εξελιχθούν και να καταλήξουν… Perfectly balanced, as all things should be , όπως εύγλωττα αναφωνούσε πέρσι ο Thanos.

Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.