Το Μικρό Ψάρι – Κριτική ταινίας

4
810
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 4    Average: 2.8/5]

Διάρκεια: 137′
Πρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Μουρίκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιωργος Γιαννόπουλος, κ.α.

Στην καινούργια ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, έχουμε τον Στράτο (Βαγγέλης Μουρίκης, Ψυχή στο στόμα), ο οποίος τη νύχτα εργάζεται σε βιοτεχνία αρτοποιίας, ενώ την ημέρα εκτελεί συμβόλαια θανάτου. Μαζεύει χρήματα για την απόδραση του Λεωνίδα, του ανθρώπου που τον έσωσε, όσο ο ίδιος ήταν στη φυλακή. Του χρωστάει τη ζωή του και ο Στράτος δεν θέλει να αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς. Στην πορεία, όμως, ο Στράτος συνειδητοποιεί ότι έχει περισσότερες οφειλές από όσες νόμιζε. Καταστρώνει ένα νέο, λεπτομερές σχέδιο, μια ακόμα αποστολή.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2,5 / 5

Tα τελευταία χρόνια (για την ακρίβεια από τον πετυχημένο Κυνόδοντα και έπειτα) το Ελληνικό σινεμά, ή καλύτερα ένα κομμάτι του, προσπαθεί να αλλάξει ύφος και στυλ. Έτσι οι ταινίες, όλο και περισσότερο κλίνουν πρός το λεγόμενο weird cinema.

Προσωπικά, μου αρέσει το γεγονός ότι το Ελληνικό σινεμά προσπαθεί να ξεφύγει από τα καθιερωμένα και να υιοθετήσει ένα δικό της ξεχωριστό στυλ που είναι πιο κοντά στον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Ωστόσο, δυστυχώς όπως και σε πολλά άλλα θέματα συνηθίζουμε να το παρακάνουμε με αποτέλεσμα αυτό να ξεχειλώνει και να κουράζει. Χαρακτηριστικό δείγμα, η ταινία για την οποία θα αναφερθούμε, το Μικρό Ψάρι.

Πριν από κάποιες μέρες (ή βδομάδες ανάλογα πότε διαβάζετε το άρθρο) η ταινία συζητήθηκε στο Φεστιβαλ Βερολίνου με θετικές και αρνητικές κριτικές. Αυτό το γεγονός είναι αν μη τι άλλο αξιοσημείωτο, ωστόσο υπάρχουν και σημαντικοί παράμετροι που θα αναφερθούν παρακάτω. Ο Οικονομίδης όπως και στις προηγούμενες του ταινίες (Σπιρτόκουτο, Μαχαιροβγάλτης, Ψυχή στο στόμα), προσπαθεί να απεικονίσει την Ελληνική σκληρή πραγματικότητα μέσα από κάποιες ρεαλιστικές καταστάσεις και συνθήκες. Αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς.

Ούτε φυσικά ότι έχει τον δικό του τρόπο να προσεγγίζει τέτοιου είδους καταστάσεις. Ωστόσο, όπως και στο Μικρό Ψάρι, καταφέρνει και στα κρίσιμα σημεία χάνει τον ελεγχο με αποτέλεσμα η ταινία να αγγίζει τα όρια καρικατούρας, αναιρώντας πολλά από αυτά που προσπαθούσε να κάνει σε όλη την διάρκεια της ταινίας.

Το Ψάρι, ενώ ξεκινάει με μεγάλο ενδιαφέρον και στο πρώτο του μέρος δείχνει ικανό να μπορέσει να προσφέρει κάτι στον θεατή, ωστόσο στο δεύτερο μέρος όλα γκρεμίζονται.

Οι αργές εικόνες, οι έντονοι διάλογοι, κάποιοι ενδιαφέροντες χαρακτήρες και η προσπάθεια να καταλάβεις “που το πάει ο Οικονομίδης” είναι στοιχεία τα οποία δίνουν μια βάση στο πρώτο μισό της ταινίας. Στην συνέχεια ο Οικονομίδης δείχνει να ξεμένει από ιδέες, καθώς η κουραστική επανάληψη των διαλόγων κατά κύριο λόγο και η από ένα σημείο και μετά απελπιστικά αργή εξέλιξη της ταινίας είναι πολύ πιθανό να απογοητεύσουν τον θεατή.

Δεν προκαλεί έκπληξη που η ταινία έχει σκληρούς διαλόγους, ωστόσο μου φάνηκε ότι εδώ ήταν όλα ανούσια από ένα σημείο και μετά και απλά έγιναν για να προκαλέσουν. Συν τοις άλλοις, η διάρκεια είναι αδικαιολόγητα μεγάλη για να δικαιολογήσει όσα ίσως ήθελε να μεταφέρει ο Οικονομίδης στην μεγάλη οθόνη.

Βέβαια, αξίζει να σημειώσουμε την πολύ καλή σκηνοθεσία και φωτογραφία, όπου έχει γίνει εξαιρετική δουλειά και εύστοχη αξιοποίηση πολλών χώρων και τοπίων, ενώ τα κοντινά στα πρόσωπα δίνουν έναν ρεαλισμό στο όλο εγχείρημα. Όμως, αυτό δεν αρκεί για να δικαιολογήσει τις υπερβολές που ακολουθούν αλλά και το γεγονός ότι η ταινία, ενώ έχει πράγματα να πεί τελικά μένει απολύτως στάσιμη και αποτελεί χαμένη ευκαιρία.

Άποψη μου είναι ότι πρέπει να αλλάξουν ρότα οι Έλληνες σκηνοθέτες, καθότι και μετά την απογοητευτική Αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά έγινε αντιληπτο ότι νεο ρεύμα που έχει δημιουργηθεί καταλήγει στο να αντιγράφει η μια ταινία την άλλη. Όσον αφορά τον Οικονομίδη είναι φανερό, ότι έχει αδιαμφισβήτητο ταλέντο σε αυτό που κάνει, ωστόσο η γραφική απεικόνιση και οι υπερβολές εμποδίζουν στο να κορυφώσει τον ρεαλισμό του και να κάνει κάτι παραπάνω.


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

 

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πώς γίνεται μετά από όλα αυτά τα προβλήματα που -πολύ σωστά- επισημάνατε να έχει “πολύ καλή σκηνοθεσία” είναι κάτι που δεν καταλαβαίνω…
    πεταμένα λεφτά αποδείχτηκε κι αυτός.
    Άρης Καπκάνος

    • Άρη μιλήσαμε ξεκάθαρα για το οπτικό κομμάτι του Οικονομίδη, το οποίο είναι πάρα πολύ καλό και προσεγμένο. Τώρα δυστυχώς στα υπόλοιπα δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά. Ας ελπίσουμε στο μέλλον να κάνει κάτι καλύτερο.

  2. “ένα δικό της ξεχωριστό στυλ που είναι πιο κοντά στον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο.” αρα δεν αποκταει δικο της στυλ… απλα μιμειται το εναλλακτικο στυλ της Ευρωπης (κατι πιο ψαγμενο απο την κοινοτυπια της Αμερικης.) Το προβλημα ειναι οτι για αλλη μια φορα η τεχνη στην Ελλαδα ειναι μιμιτικη σε ξενα προτυπα χωρις καμια εμφανη προσπαθεια ιδιαιτερης ταυτοτητας και πρωτοτυπιας…και οσο αντιγραφεις κατι εισαι καταδικασμενος να μενεις πισω του.

    • Κοίτα συμφωνώ σε όσα γράφεις, απλά το στυλ που ξεκίνησε με Κυνόδοντα, Attenberg, κλπ. ναι μεν μπορεί να είχε κάποιες επιρροές, αλλά ήταν κάτι ιδιαίτερο, ενδιαφέρον για τα Ελληνικά δεδομένα και έδειχνε ότι πάει τον Ελληνικό κινηματογράφο σε άλλο επίπεδο. Πλέον, δυστυχώς έχει κουράσει όλο αυτό το εγχείρημα και πρέπει να βρεθούν εναλλακτικές λύσεις για να “ξεφύγουν” από όλο αυτό το στυλ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.