To Θεώρημα Μηδέν – Κριτική ταινίας

0
697
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0    Average: 0/5]

Διάρκεια: 107′

Πρωταγωνιστούν: Κριστόφ Βαλτς, Ματ Ντέιμον, Ντέιβιντ Θιούλις, Μελανί Τιερί, κ.α.

Ο Κοχέν Λεθ είναι ένας εκκεντρικός χάκερ, ευφυΐα στα κομπιούτερ, που έχει καταληφθεί από μια υπαρξιακή αγωνία. Το νέο του μυστηριώδες πρότζεκτ, το «Zero Theorum», αφορά ακριβώς αυτή του την αναζήτηση, μια μαθηματική φόρμουλα που θα απαντήσει αν υπάρχει νόημα στην ύπαρξη, αλλά διακόπτεται συνεχώς από τον σκιώδη «Διευθυντή» του προγράμματος. Αυτή τη φορά, επιλέγει να του στείλουν έναν νεανικό του ανεκπλήρωτο έρωτα, την Μπέινσλι, για να τον αποσπάσουν. Μήπως, όμως, σε αυτόν τον έρωτα κρύβεται η ίδια η επιτυχία της αναζήτησης;

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2 / 5

Πάει πολύ καιρός που ο Terry Gilliam έκανε την τελευταία του καλή ταινία και συγκεκριμένα ήταν το 1998, με το Fear and Loathing in Las Vegas. O σκηνοθέτης που είναι ικανός για αριστουργήματα (Βrazil, Fear and Loathing, 12 Monkeys) και για ταινίες για κλάματα (Tideland, The Imaginarium of Doctor Parnassus) επιστρέφει με μια ταινία που δεν μπορεί κάποιος να την χαρακτηρίσει και ως αξιομνημόνευτη.

Το αντίθετο, με το που πέσουν οι τίτλοι τέλους το Zero Theorem έχει διαγραφεί από την μνήμη. Ότι καλύτερο διαθέτει η καινούργια ταινία του εκκεντρικού Αμερικάνου σκηνοθέτη βρίσκεται στο οπτικό κομμάτι. To φουτουριστικό σύμπαν με μερικές ρετρό αναφορές είναι ωραία διαμορφωμένο σε γενικές γραμμές, αλλά πόση ώρα να το χαζεύεις όταν το σενάριο είναι απελπιστικά χαοτικό και το κυριότερο εντελώς άνευρο στο μεγαλύτερο διάστημα. Σε αυτόν τον τομέα, δεν μπορεί να προσάψει και πολλά ο θεατής στον Gilliam καθότι είναι φανερό ότι έχει κάνει αρκετά καλή δουλειά και μάλιστα μερικές φορές το κλειστοφοβικό κλίμα της ταινίας λειτουργεί καλά.

Δυστυχώς, όμως είναι λίγες αυτές οι φορές και αυτό οφείλεται στο δυσλειτουργικό και κουραστικό σενάριο. Ενώ, όπως αναφέραμε η εικόνα σε ελκύει σε πολλά σημεία, η πλοκή και οι χαρακτήρες (όχι οι ερμηνείες, αλλά οι ρόλοι που έχει επιλέξει ο Gilliam) είναι αφόρητα βαρετοί και ανούσιοι σχεδόν σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Το νόημα της ζωής που ψάχνει ο σκηνοθέτης σε όλες του τις ταινίες, ούτε εδώ αποδίδει με πολλές σκηνές να μοιάζουν επαναλαμβανόμενες και εντελώς flat, χωρίς να βγάζουν κανένα συναίσθημα ή μια κάποια αντίδραση από τον θεατή. Μάλιστα τις περισσότερες φορές που κάτι εκτυλίσσεται στην ταινία, ο θεατής ίσως αποδεικνύεται πιο διστακτικός και αμήχανος και από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.

Ο Christoph Waltz, αποδεικνύει πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι παίζοντας σε έναν εντελώς κόντρα ρόλο και προσπαθώντας να “παλέψει” και με τις τρύπες του σεναρίου, η Melanie Thierry είναι… εκνευριστικά σέξι, ενώ ο Matt Damon κλέβει την παράσταση, αλλά εμφανίζεται ελάχιστα δυστυχώς.

Γενικά, έχουμε να κάνουμε με τον κλασικό (μετά τις καλές του ταινίες των 90’s) Terry Gilliam, που δεν καταφέρνει να “κερδίσει” τον θεατή σε μια εντελώς αμήχανη ταινία η οποία μπορεί να έχει μερικές ελάχιστες αρετές (όπως αναφέραμε το οπτικό της μέρος), ωστόσο τα μειονεκτήματα υπερκαλύπτουν όλα τα υπόλοιπα και η τελική γεύση της ολοκλήρωσης της τριλογίας (Brazil, 12 Monkeys), ίσως εντελώς αδιάφορη και αντιστρόφως ανάλογη από τις δυο προηγούμενες ταινίες.


Cineramen
Νίκος Δρίβας

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.